Usurum Band: Μια ανέλπιστη ανακάλυψη

Γράφει η Μαρία Νταναλάκη

Επιστολές
Επιστολές

Προ ημερών είχα την τύχη να παραβρεθώ σε μια συναυλία – και κονσέρτο μουσικής δωματίου θα το έλεγες, καθώς είμασταν λίγοι, αλλά εξαιρετικά τυχεροί, όπως αποδείχθηκε, ακροατές,- ενός μουσικού σχήματος που φέρνει τη φρεσκάδα των Σταύρου Ρουμελιώτη και

Κοσμά Λαμπίδη, που αποτελούν τον πυρήνα του. Μαζί τους ο Νίκος Αντωνόπουλος στην κλασσική κιθάρα και ο Σπύρος Ρουμελιώτης στον ήχο. Οι Γιουσουρούμ, όπως ονομάζονται, έχουν κυκλοφορήσει ήδη δύο δίσκους με πρωτότυπες συνθέσεις: «Τα παράθυρα» και «Το Δίκαιο Του Πειρασμού», από τους οποίους κάποια τραγούδια ακούσαμε -εκτός των υπέροχων διασκευών σε παραδοσιακά και όχι μόνο τραγούδια.

Γιουσουρούμ, όπως παζάρι μεταχειρισμένων. Παλαιωμένα όπως ένα καλό κρασί, είναι και τα μουσικά τους ακούσματα. Μακριά από το παζάρι της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, με ήχους που διακρίνονται από τη λάμψη του αγοραίου, οι Γιουσουρούμ περιπλανιώνται, επιλέγουν και προσεταιρίζονται ήχους, μη διστάζοντας να κρατήσουν την πατίνα μιας περασμένης εποχής .

Η πρώτη επαφή με τη μουσική τους είναι μια κλωτσιά που μας καθηλώνει αποχαυνωμένους σε μια παράλληλη τροχιά, διατηρώντας σταθερή απόσταση από το μουσικό παρόν μας. Τι θέλουν να μας πούν;

Με ένα δεύτερο και τρίτο άκουσμα, αρχίζουμε σταδιακά να διακρίνουμε τα νήματα που συνθέτουν το εξαίσιο μουσικό τους χαλί. Ένα χαλί που αρχικά μοιάζει απλό, με μια πιο εξερευνητική ματιά αποδεικνύεται περίτεχνο. Ακούσματα, όργανα και τρόποι παραδοσιακοί και έθνικ, υφαίνονται με στίχους ποιητών, ήχους και τρόπους της μουσικής μπαρόκ, του φλαμέγκο, του λαϊκού τραγουδιού, του Χατζιδάκι, του Θ.Παπακωνσταντίνου, του Ομάρ Καγιάμ. Μπαλλάντες, Λ.Πλάτωνος, αυτοσχεδιασμός και κάπου ανάμεσα, ο συνθέτης Δ.Μαρκατόπουλος, μετρούν στις επιρροές τους.

Ανάμεσα σε εκείνα που τους κάνει να ξεχωρίζουν, είναι η επιλογή της ομοφωνίας ως τρόπου ερμηνείας των τραγουδιών -είτε των δικών τους, είτε αυτών που διασκευάζουν. Είναι αυτή η ιδιαιτερότητα στο μουσικό άκουσμα που πιθανότα μας ξενίζει- αν όχι, μας σοκάρει. Και ίσως πρόκειται για την ιδέα πίσω απ’αυτό το άκουσμα που προκαλει δέος: ό,τι δηλαδή μπορούμε να πορευόμαστε σε παράλληλες δημιουργικές πορείες και αυτό να μας οδηγεί σε μια αρμονία, χωρίς δυσάρεστες συγκρούσεις. Σαν ουτοπία ακούγεται. Λες να ‘ταν γι΄αυτό άδειο το Πλουμί,-και όχι γιατί ο αέρας σήκωνε και τα κεραμίδια; Λες να γίνεται και στην προσωπική ζωή; Ή πόσω μάλλον στην πολιτική;

Μια μικρή σκέψη, απ’αυτές που σφηνώνονται απρόσκλητες στο κεφάλι, και λειτουργούν όπως οι μικροοργανισμοί-ανταγωνιστές στη βιολογική γεωργία:σκοτώνουν τα παράσιτα, καθαρίζουν και ανανεώνουν τον οργανισμό.

Έτσι και η μουσική των Γιουσουρούμ: φέρνει την φρεσκάδα και την ανανέωση, ως η μουσική επένδυση μιας ουτοπίας.