Living room

Δάφνη Μανούσου
Δάφνη Μανούσου

Όταν ήμουν μικρή, το σαλόνι του σπιτιού μας μου φαινόταν τεράστιο. «Living room» το λέγαμε και μπαίναμε σε σπάνιες περιπτώσεις, όπως όταν ας πούμε είχαμε κάποιο τραπέζι, ή τα Χριστούγεννα, που η μαμά μου το μεταμόρφωνε σε κάτι μαγικό. Θυμάμαι όμως αρκετές φορές να τρυπώνω κρυφά μόνη μου στο «living room» και να παίζω, να χορεύω και να φτιάχνω ιστορίες με το μυαλό μου. Θυμάμαι πως όσο κι αν μου άρεσε να παίζω σε εκείνο το δωμάτιο, πάντα είχα ένα μικρό φόβο, πως είναι πολύ μεγαλύτερο από εμένα, τα έπιπλα, το ταβάνι, πως είμαι μικροσκοπική μέσα σε αυτό. Στα δέκα μου μετακομίσαμε στη Κρήτη για τη δουλειά του μπαμπά μου. Όταν ξαναγύρισα στο σπίτι αυτό, ενήλικη πια, μου φαινόταν κανονικό, σαν να είχε χάσει τις μαγικές του δυνάμεις, σαν να ήταν μια συνηθισμένη μονοκατοικία, και το σαλόνι ένα κανονικό δωμάτιο. Φυσική απόρροια της ενηλικίωσης μια τέτοια διαπίστωση φαντάζομαι.

Είναι λίγο αστείο αυτό που γίνεται με τα σπίτια, γερνάνε παρέα με τους ανθρώπους τους. Τώρα το «living room» έχει μεταμορφωθεί σε ένα χώρο που περνάνε οι γονείς μου όλη τους τη μέρα. Που κατά βάση κοιμούνται ή χαζεύουν μπροστά στη τηλεόραση. Έχει αποκτήσει το νόημα της λέξης του, αφού οι γονείς μου περνάνε εκεί τον περισσότερο χρόνο της ζωής τους. Έχει χάσει όλη του την αίγλη, και είναι γεμάτο φθορές…όπως και οι άνθρωποι που περνάνε το χρόνο τους μέσα σε αυτό. Τώρα, όταν μπαίνω στο δωμάτιο δεν μου φαίνεται πια ούτε τεράστιο, αλλά ούτε κανονικό. Μου φαίνεται διαφορετικό, και εγώ μέσα σε αυτό πολύ μεγάλη, νιώθω το ταβάνι να είναι λίγο πάνω από το κεφάλι μου, να με χωράει με το ζόρι. Δύσκολο να αποδεχτούμε το γεγονός πως οι διαστάσεις της ζωής δεν μένουν πάντα οι ίδιες…

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Είναι λίγο αστείο αυτό που γίνεται με τα σπίτια, γερνάνε παρέα με τους ανθρώπους τους.

    Πολύ ωραία διατύπωση αυτή. Ιδίως σε χωρία, με πολύ παλαιά σπίτια μπορείς να παρατηρήσεις κάτι το σχεδόν μεταφυσικό. Σπίτια που τα βλέπεις για χρόνια και λες «πάλι καλά που στέκονται ακόμη» και τα βλέπεις αναλλοίωτα για χρόνια, μόλις πεθάνει και ο τελευταίος ηλικιωμένος κάτοικός τους είναι σχεδόν σαν τα παραδίδουν και αυτά το πνεύμα και να λένε στο χρόνο «δεν είναι κανένας τώρα μέσα, σου επιτρέπω να συνεχίσεις να κυλάς». Και πέφτουν.

  2. Μαγκιτα Ναπολιτη    

    Γλυκόπικρο κείμενο που μας θυμίζει ποσό προσωρινοί είμαστε. Ωστόσο νομίζω, ότι όλα τα βλεπει κανείς, πάντα από τη θέση που βρίσκεται κ ίσως η ουσία είμαι να μπορούμε να κρατάμε τα καλά, τις όμορφες αναμνήσεις και να δεχόμαστε ως φυσική εξέλιξη τη γήρανση των υλικών πραγμάτων γύρω μας κ μαζί τους και τη δική μας,
    Η μεγάλη δυσκολία είναι ότι ζούμε σε μια εποχή που δεν αποδέχεται κ δε συγχωρεί τη γήρανση. Απλά τη σβήνει, την απορρίπτει κ δε θέλει να τη βλέπει. Μια εποχή που ταυτόχρονα υμνεί περιττώματα σε επίπεδο θεάματος κ κίβδηλους ανθρώπους.
    Είναι μια από τις προκλήσεις της εποχής κ ο καθένας μας καλείται να υιοθετήσει τη θέση που αρμόζει στην παιδεία του κ τη συνείδηση που έχει διαμορφώσει .

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.