Αγία Γαλήνη, ένα πλοίο που χάραξε την δική του ιστορία στο Ηράκλειο

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Πόσοι άραγε το θυμούνται αραγμένο τεμπέλικα και σε κάποιες φάσεις να ακούς τις λαμαρίνες τις μπουκαπόρτας να τρίζουν σαν να θέλει να τεντωθεί, κάποια καλοκαιρινά  μεσημέρια στο λιμάνι του Ηρακλείου, να φορτώσει τα φορτηγά για το ταξίδι προς τον Πειραιά.

Εγώ το θυμάμαι γιατί πολλές φορές και από την λατρεία μου για τα καράβια, κατέβαινα στο λιμάνι να κάνω την βόλτα μου και μέσα σε αυτή την μεσημεριανή ησυχία άκουγα αυτές τις λαμαρίνες να τρίζουν και να παραπονιούνται ανυπόμονα σαν να βιάζονταν να κλείσουν οι μπουκαπόρτες του για να σαλπάρει, μα ακόμα άδειο ήταν.

Το πιο ταπεινό καράβι των Μινωικών Γραμμών και ίσως το πιο άσχημο, όμως με την δική του ξεχωριστή γοητεία, φόρτωνε ότι τα άλλα τα πιο αριστοκρατικά καράβια δεν ήθελαν να φορτώσουν και τα έβγαζε από το βάρος των φορτίων αυτών.

Φόρτωνε νταλίκες, βυτιοφόρα, φορτηγά και πολλές φορές επικίνδυνα φορτία όταν οι ανάγκες το ήθελαν και εκτός από την βασική του Γραμμή Ηράκλειο – Πειραιάς, όταν το χρειαζόταν έκανε και άλλα δρομολόγια στις Κυκλάδες, την Σάμο αλλά και στην γραμμή Πάτρας Ιταλίας.

Ο λόγος για το Αγία Γαλήνη, το ασχημόπαπο των Μινωικών Γραμμών, τον μπαλαντέρ του Αιγαίου, το οποίο για 17 περίπου χρόνια ξεφόρτωνε βάρος από τα άλλα καράβια της εταιρίας παίρνοντας τα φορτία τους και ελευθερώνοντας σε αυτά θέσεις για περισσότερα αυτοκίνητα.

Η ναυπήγηση του έγινε στην Ρουμανία το 1973 στο ναυπηγείο Santierul Naval Galantz, δεν ήταν μοναδικό στο είδος του, ένας εργάτης ήταν και το ναυπηγείο εκτός από το συγκεκριμένο σκαρί ναυπήγησε αρκετά ανάλογα.

Αυτό το καράβι όπως φαίνεται πάντα ήθελε να βρίσκεται στην Ελλάδα και για αυτό επέλεγε Ελληνικά ονόματα για να το συντροφεύουν, έτσι Το πρώτο όνομα που πήρε ήταν Iris και από το 1973 έως το 1985 δούλεψε για λογαριασμό της Zim israel Nav. Μετά τις υπηρεσίες του χρειάστηκε η Zea Shipping και πήρε το όνομα Ζέα, το οποίο και κράτησε μέχρι το 1986 όπου βάφεται με τα χρώματα των Μινωικών Γραμμών και παίρνει το γνωστό σε όσους το θυμούνται όνομα, Αγία Γαλήνη ξεκινώντας τα τακτικά δρομολόγια του για την γραμμή Ηράκλειο – Πειραιάς.

Το μήκος του ήταν 128,33 μ. Το πλάτος του 20,5 μ. Το βύθισμα του 6,58 μ. το εκτόπισμα του 9,588 τόνοι, είχε δύο μηχανές τύπου Pielstik και η ταχύτητα του έφτανε τους 17,5 κόμβους.

Ήταν μοναχικό πλοίο και δεν ήθελε την πολυκοσμία, έτσι είχε μόνο 12 κρεβάτια για επιβάτες οι οποίοι όλοι ήταν οδηγοί φορτηγών. Το γκαράζ του χωρούσε 70 νταλίκες και 110 αυτοκίνητα στα 880 lane meters του.

Το 2002 στην γραμμή ήρθαν ακόμα πιο αριστοκρατικά καράβια, από τα προηγούμενα και με τεράστιες χωρητικότητες στα γκαράζ τους λόγος για τα Κνωσός και Φαιστός Παλάς τα οποία ήταν εκτός των άλλων πραγματικά πλωτά παλάτια.

Το Αγία Γαλήνη πλέον δεν χρειαζόταν να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε αυτή την γραμμή, πως άλλωστε θα το έκανε εφόσον τα μεγαθήρια που ήρθαν στο λιμάνι υπερκάλυπταν τις ανάγκες της γραμμής σε μεταφορά αγαθών.

Πάντως παρά το ότι έφυγε από την Ελλάδα εκείνο συνέχισε να επιμένει να θέλει να κρατήσει μια Ελληνική ταυτότητα και έτσι όταν αγοράστηκε από την Maya Lines το 2002 μετονομάστηκε σε  Maya Express

Φαίνεται όμως ότι κάποια στιγμή κουράστηκε σε αυτόν τον αγώνα που έκανε και έτσι το 2004 όταν πωλείται στην Blue Ocean Lines δέχεται να πάρει το λατινικό όνομα Dayana  το οποίο θα είναι και το τελευταίο του.

Το 2005 μετά από αρκετά μηχανικά προβλήματα πλέον θεωρείται ότι δεν μπορεί να προσφέρει άλλο τις υπηρεσίες του και τον Μάρτιο της χρονιάς αυτής πωλείται για σκραπ στο Alang της Ινδίας.

Όμως το γενναίο όσο και ακούραστο πλοίο, δεν θέλει να τελειώσει έτσι την ζωή του και να γίνει θύμα της φλόγας των διαλυτών του, η συμφωνία χαλάει και το καράβι για έναν ακόμα χρόνο συνεχίσει να υπάρχει.

Νέα συμφωνία γίνεται το 2006 και τελικά ξεκινάει το τελευταίο του ταξίδι για την Ινδία.

Όμως το άλλοτε ακούραστο και εργατικό καράβι δεν ήθελε να τελειώσει έτσι ατιμωτικά την ζωή του. Βυθίστηκε ανοικτά της Κολομβίας και δυστυχώς πήρε στον βυθό και δυο μέλη του πληρώματος που το συνόδευαν ενώ άλλα 15 διασώθηκαν.

Το ασχημόπαπο των Μινωικών με την δική του ξεχωριστή γοητεία είναι αλήθεια πως τιμήθηκε από τις Μινωικές αλλά και από τους ελάχιστους καραβολάτρες που υπάρχουν στην χώρα μας και τίμησε με την παρουσία του τις Ελληνικές θάλασσες.

Δεν διακρίθηκε για την ομορφιά του, ούτε για τα ηρωικά του κατορθώματα, διακρίθηκε όμως για την εργατικότητα του και για την συμβολή του στην ανάπτυξη του τόπου μας.

Το Αγία Γαλήνη, είναι ένα κομμάτι της ιστορίας αυτού του τόπου και αξίζει να το θυμόμαστε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *