Στο γραφείο μου

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Το ιστορικό μου το γραφείο έχει γίνει πλέον άντρο πέντε – έξι τσαπατσούληδων αρσενικών που σκορπάμε στάχτες εδώ και εκεί, παίρνει ο ένας το τασάκι του άλλου, κι αναπτήρας δεν επιβιώνει. Αυτή τη στιγμή μετρώ τέσσερα μπουκαλάκια του νερού, σε στοίχιση πάνω στο από καρυδιά γραφείο μου, ένα περίπου τόνο στάχτης σκορπισμένο από δω κι από κει, καφέδες, γυαλιά και μύρια χαρτιά άχρηστα.

Οι συνεργάτες μιλάνε με σοβαρότητα για τον Ερντογάν κι εγώ ξανοίγω τα Ίμια και σκέφτομαι τι σπουδαίος μελανουρότοπος πρέπει να είναι με τα βαθιά τους τα νερά.

Γύρω γύρω όμως το γραφείο μου έχει άλλη όψη. Πρώτα οι δυο Αριστοτέληδες που έφυγαν, ακολουθεί ο πίνακας του Αριστόδημου κι ακολουθούν μια καταπληκτική φωτογραφία του Αριστοτέλη του νεότερου, μια έγχρωμη φωτογραφία με ιδιόχειρη αφιέρωση του Ελευθερίου Βενιζέλου, και στιγμές από τη ζωή του πατέρα μου, με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Εμμανουήλ Τσουδερό και τον Πλαστήρα, με τον Ρόμπερτ Κέννεντι, ενώ απέναντι καμαρώνουν δυο δώρα του Ευγένιου Σπαθάρη, κάποια από τα καραβάκια που έχω φτιάξει, ενώ κυριαρχεί ένα χταπόδι του Αριστοτέλη κι ένα ζωγραφισμένο θαλασσόξυλο.

Πλήρης σύμπνοια δηλαδή, της σοβαρότητας και ιστορικότητας του χώρου με τη σημερινή τσαπατσουλιά.

Πού θα μου πάει όμως; Μια μέρα θα τους βγάλω όλους όξω, και θα φωνάξω μια γυναίκα για να μας σουλουπώσει. – Κι εμείς;, θα με ρωτήσετε. Εμείς θα πάμε δίπλα στο Κοσμιρί του φίλου του Βασίλη να πιούμε κι άλλους καφέδες και να φάμε απ’ τις σπάνιας ποιότητας πίτες που κατασκευάζει.

Και μύλος μη γυρίσει!…

Comments

  1. Βασίλης Μαρ.    

    Εντάξει, οι ποδαρίδες μυρίζουν ως εδώ, μη νομίζεις…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.