Όταν γράφω…

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Είναι ρε παιδιά ένα όμορφο πρόβλημα το να ψάχνομε κάθε μέρα να βρούμε ένα θέμα για να γράψομε. Όμως είναι και ένας ευχάριστος μπελάς. Ξέρετε ότι, όταν δεν προσπαθείς να επηρεάσεις ή να υποβάλλεις ιδέες. όταν δε σε ενδιαφέρει τίποτε άλλο παρά μόνο ο σεβασμός προς τον Αναγνώστη και τον εαυτό σου, όταν τα δικά σου πολιτικά πιστεύω είναι απλησίαστα στους πολλούς, τότε τα πράγματα γίνονται πιο σκούρα και πιο γοητευτικά όμως.

Πιο γοητευτικά επειδή αγωνίζεσαι να είσαι ειλικρινής, να γράφεις μόνο τα όσα έχει διυλίσει στη σκέψη σου, να γράφεις μόνο απόψεις και τίποτα περισσότερο, αλλά ούτε και λιγότερο.

Αυτή είναι η αρχή που σπούδασα και έμαθα εξήντα περίπου χρόνια που παρίστανα το δημοσιογράφο. Έχοντας όμως έτσι αποκτήσει πάρα πολλούς φίλους και πολύ λιγότερους αμελητέους, εχθρούς.

Προβληματίζομαι λοιπόν κάθε μέρα που έχομε συνάντηση μαζί σας. Προβληματίζομαι επειδή προσπαθώ να είμαι ταπεινός, να μην παριστάνω τον ξερόλα, να είμαι αρκετά σίγουρος για όσα σας γράφω. Έπειτα εγώ ξέρετε, προτιμώ τους ανθρώπους που δεν έχουν πανεπιστημιακά πτυχία αλλά βαθύτατη γνώση της ζωής, προτιμώ να είμαι μαθητής παρά να παριστάνω το διδάσκαλο. Έτσι έχω ζήσει όλη μου τη ζωή και ευελπιστώ ότι με αλώβητες αυτές μου τις Αρχές, θα αποθάνω όταν έρθει η ώρα μου.

Θα επιμείνω τώρα στη θέση μου, ότι το εξομολογητικό ύφος αυτού του άρθρου δεν είναι δείγμα αμηχανίας. Είναι ανάγκη να επιδείξω σε κάποιους-κάποιους, ότι αποδέχομαι ότι είμαι απολύτως αδαής, όπως και όλοι μας, στα σπουδαία.

Μόνο μια φορά στη ζωή μου συνάντησα έναν Ασκητή που ήξερε πολλά περισσότερα από εμάς. Αυτού η ομιλία ήταν πραγματικά διδαχή, ήταν πραγματικά πάνω και πέραν των όσων γνωρίζομε.

Ευλογήθηκα τότε λοιπόν. Είναι λοιπόν υποχρέωσή μου να γράφω όπως σας περιέγραψα και παραπάνω. Τίποτα άλλο.

Comments

  1. Αντώνης Βελιβασάκης    

    Δυστυχώς τα απλά πράγματα, τα τετριμμένα, αυτά που τα θεωρείς αμελητέα και τα παρακάμπτεις
    είναι αυτά που καθορίζουν την πραγματικότητα μας, που μας «χαλούν» την διάθεση μας, μπορεί να είναι μικρά αλλά είναι πολλά και αθροιζόμενα σου χαλόυν το κέφι κάθε μέρα.
    Γνώμη μου , σιγά τον επαΐοντα δηλαδή αλλά τέλος πάντων, είναι ότι όπως καλός πολιτικός είναι αυτός που μπορεί και δίνει λύσεις στα «καθημερινά» με σεβασμό και έννοια για τον απλό πολίτη έτσι και καλός δημοσιογράφος είναι αυτός που ,όπως το πεινασμένο σκυλάκι ψάχνει τα σκουπίδα
    ψάχνει κι αυτός τα καθημερινά κακώς κείμενα όχι μόνο για να τα εντοπίσει αλλά για να πιέσει όπου δεί για να βρεθούν λύσεις.
    Δεν θέλω με την παρούσα να κάνω υποδείξεις , μακριά απο μένα, μια σκέψη έκανα μόνο και στο κάτω – κάτω αν είναι άχρηστη καλαθάκια απορριμάτων μπόλικα.
    Ευχαριστώ
    Αντώνης Βελιβασάκης

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.