Όταν ανεβαίνει ο πήχης

Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

Της είχε ήδη χαρίσει ό,τι μπόρεσε να σκαρφιστεί η τρυφερή του καρδιά.

Τώρα πλέον είχε σηκώσει η φαντασία του τα χέρια της και θα μπορούσε μόνο να επαναλαμβάνεται.

Εκείνη – με υπέροχα μοντέρνα αντίληψη – είχε δεχτεί τα πάντα, όλα του τα δώρα, αφού το καταλάβαινε πως ήταν φάρμακο για την ψυχή του να της δωρίζει εξεζητημένα αλλά και χρήσιμα  πράγματα.  Να δωρίζει, να δωρίζει, να δωρίζει…

Το έβλεπε ως υποχρέωση απέναντι σε μια καρδιά, της οποίας την αρρώστια η ίδια είχε προκαλέσει -έστω  και ακούσια. Μάλιστα προσπαθούσε να αντισταθεί στην ανάγκη να απορρίψει ακόμα και τα δώρα που είχαν προσωπικό χαρακτήρα, όπως εσώρουχα, αρώματα, ομπρέλες, γάντια, μαντήλια  κλπ..

Εκεί λοιπόν που του τέλειωσε η φαντασία και η … τσέπη, είδε σε μια εφημερίδα την αγγελία ενός υπέροχου ιαπωνικού κωλόχαρτου από ιαπωνικές φυτικές ίνες, εξωφρενικά τρυφερό με απίστευτα ανθεκτική υφή, προσιτή τιμή  -5,50 φράγκα το πακέτο, έναντι της τιμής των 3,90-  του εγχώριου καλής ποιότητας χαρτιού.

Αγόρασε 5 πακέτα και της τα έστειλε.

Στην αρχή εκείνη ένιωσε πολύ σοκαρισμένη και προσβεβλημένη. Αργότερα όμως κέρδισε η φυσιολογική, λογική σκέψη το πάνω χέρι, οπότε έκατσε και του έγραψε:

«Και τώρα, τρυφερότατε, έτσι που ανέβασες τον πήχη, μετά από αυτήν την κορύφωση,  θα σου είναι  δύσκολο να σκαρφίζεσαι πράγματα που θα με εκπλήσσουν και που θα μου διευκολύνουν τη ζωή…»