Όνειρα πραγματικά

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Δεν ξέρω πώς θα με χαρακτηρίσετε, αγαπητοί αναγνώστες, αλλά εγώ το πήρα απόφαση! Θα πάρω το παλιό μου τρεχαντήρι, που λιώνει στο μώλο του «Καλημέρα Κρήτη» θα το επισκευάσω και αναζητώντας τόπο χωρίς λύπη και στεναγμό θα ανεβώ μαζί του στον Ψηλορείτη. Όχι στην κορφή όπου πάντοτε φυσάει αλλά κάπου κοντά της, που συνήθως πανεμίζει.

Θα μου πείτε τώρα: Σοκουζουλάθηκες μωρέ; Ανεβαίνει πλεούμενο στον Ψηλορείτη; Ανεβαίνει ρε παιδιά. Πώς δεν ανεβαίνει; Και, μάρτυρές μου τα χιλιάδες όνειρα που έχω κάνει και πλέω από τα Πετραδολάκια μέχρι το Αθάνατο Νερό, κατεβαίνω από εκεί στους Εφτά Πόλους και να μαι σε δυο λεπτά στο Νότιο Κρητικό όπου γυαλί η μπουνάτσα. Ύστερα αν βρω χιόνια στις Μαδάρες κι από κει στις Πάχνες και θα δώσω μια και πάλι για να βρεθώ κοντά στα Θαλάσσαρνα στο Ακρωτήριο Σπάθα και πάλι πίσω στο Ηράκλειο στο Ενετικό Λιμάνι.

Τη δεύτερη διαδρομή την ξέρω απ’ έξω κι ανακατωτά: Ηράκλειο, Άγιος Νικόλαος, Σητεία, Κουρεμένος, και Ζάκρος. Στη Ζάκρο θα ψαρέψω για να πιάσω ένα δυο φαγκριά και να τα φάω κι από εκεί πάλι πίσω στο λιμάνι μας.

– ΄Ώρα να ξυπνήσεις! Ακούω τις φωνές σας. Τι λέτε μωρέ; Τρελαθήκατε εντελώς;