Ο ήλιος θα φανεί στη δύση

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου

Κάποτε, σε μια εποχή που μπερδεύεται ο μύθος με τη ιστορία, υπήρχε ένα χωριό βαθιά κρυμμένο ανάμεσα σε δυο βουνά. Ήτανε δύσβατος ο τόπος και κακοτράχαλος κι όλοι είχανε κάνει μια σιωπηρή συμφωνία, μόλις γινόταν κάποιος εξήντα χρονών και δεν μπορούσε πια να δουλέψει στα χωράφια, να τον παίρνουν τα παιδιά του σε έναν ψηλό γκρεμό εκεί κοντά και με ένα καλαθάκι να τον κατεβάζουν κάτω και να τον αφήνουν εκεί μόνο του να πεθάνει.

Πήγε μια μέρα λοιπόν ένας νέος με τον πατέρα του, να τον πετάξει στον γκρεμό με το καλαθάκι. Την ώρα που τον κατέβαζε, λέει ο πατέρας στον γιό:

Παιδί μου, φύλαξέ το το καλαθάκι, θα σου χρειαστεί κι εσένα σε λίγα χρόνια.

Προβληματίστηκε ο γιος και σκέφτηκε πως ο πατέρας του σαν να είχε δίκιο και δεν έπρεπε να τον πετάξει στον γκρεμό, όπως έκαναν όλοι.

Θα τον κρύψω και θα τον έχω, είπε από μέσα του, κι ανέβασε πάλι το καλαθάκι κι έκρυψε τον πατέρα του στο βουνό.

Λίγο καιρό αργότερα, έβαλαν στοίχημα όλοι οι χωριανοί να δουν ποιος από όλους θα έβλεπε πρώτος τον ήλιο που ανατέλλει.

Ο γέρο πατέρας συμβούλεψε το γιό του:

Όλοι θα κοιτάνε κατά την ανατολή, εσύ θα κοιτάς κατά τη δύση.

Πράγματι, την άλλη μέρα αξημέρωτα μαζεύτηκαν όλοι οι χωριανοί κι αγνάντευαν το βουνό ψηλά, κατά την ανατολή. Ο νέος όμως που τον είχε συμβουλέψει ο πατέρας του, αντί να κοιτά το ανατολικό βουνό, γύρισε την πλάτη του και κοίταζε το δυτικό.

Τρελός είσαι, του φώναζαν οι άλλοι, τίποτε αυτός. Καρφωμένο το βλέμμα του στο βουνό στη δύση.

Κάποτε ήρθε η ώρα που θα άρχιζε να χαράζει, όλοι με αγωνία είχαν καρφωμένα τα μάτια στην ανατολή, περιμένοντας το πρώτο φως του ήλιου.

Να τος, να ο ήλιος, φώναξε ο μοναδικός που κοίταγε στη δύση.

Γύρισαν οι χωριανοί και τι να δουν; Πράγματι, το πρώτο φως του ήλιου είχε χτυπήσει την κορφή του βουνού στη δύση, προτού βγει και φανεί στο βουνό στην ανατολή.

Έκατσαν όπως λέει ο μύθος και σκέφτηκαν το πάθημά τους και το ψυλλιάστηκαν πως δεν μπορεί να το ξερε ο νέος από μόνος του αυτό το πράγμα, κάποιος γέρος και σοφότερος πρέπει να του το χε πει.

Κι από τότε και μετά λέει, έβγαλαν απόφαση και δεν τους έριχναν πια τους γονείς τους στο γκρεμό, παρά τους κράταγαν στα σπίτια για να τους δίνουν συμβουλές και να τους λένε τα μυστικά που χαν μάθει όλα τα χρόνια τους…

διασκευασμένος παραδοσιακός μύθος,

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    Ωραίος μύθος, καταφανώς όμως φτιαγμένος απο γονείς που θέλουν να «κρατάνε το τιμόνι» μέχρι τα βαθιά γεράματα. Το εντελώς αδιανότητο της συμβουλής (να βγει ο ήλιος απο την Δύση) και η τυφλή εμπιστοσύνη του γιού που στο τέλος βγαίνει κερδισμένος από μια απιθανότητα, το προδίδει :p

  2. Nikoleta Papathanasiou    

    Πολύ ωραία ιστορία, υπέροχα φιλοσοσφημένη. Και μην ακούτε τους κακοπροαίρετους κυρίους, αγαπητές κυρίες. Το έργο είναι ένας καθρέφτης. Είναι απλώς ένας καθρέφτης,

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.