Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου: Εξ ιδίων τα αλλότρια

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου

Σε στιγμές κοινωνικής ή προσωπικής κρίσης το συναίσθημα της αδικίας μπορεί να γίνει τόσο καταλυτικό που να καθορίσει την ίδια αυτήν την κοινωνία ή το άτομο που το βιώνει. Η αδικία ως συναίσθημα είναι κάτι που όσο και αν είναι κοινό με άλλους, παραμένει πολύ προσωπικό
και βιώνεται μοναχικά. Η υπέρβαση αυτής της μοναχικής αντιμετώπισης της αδικίας οδηγεί σε αναταράξεις ευρύτερης κλίμακας που εμπνέουν μαζικές αντιδραστικές κινήσεις, απαιτήσεις και διαπραγματεύσεις, σε ακραίες περιπτώσεις και επαναστάσεις.

Τι είναι αυτό όμως που μας κρατά δέσμιους της μοναχικής βίωσης της αδικίας και μας αποτρέπειαπό το να τη μοιραστούμε και κατ’ επέκταση να δράσουμε εναντίον της;

Ο άνθρωπος που ξεγυμνώνεται από το δικαιωματικά δικό του, που βιάζεται, που στερείται το απαραίτητο, χάνει μέρος του εαυτού του. Το αίσθημα της αδικίας, η ηθική υπόσταση του μάρτυρα και η συνεχής πικρία και γκρίνια για το «κακό πό ‘παθα», έρχονται ως επίδεσμοι να καλύψουν την πληγή και να στεγανοποιήσουν το άτομο. Έχουμε έτσι πολλά πληγωμένα πουλιά και όχι ένα σμήνος.

Αυτό είναι κατ αρχήν καλό, όσο χρειάζεται για να σταθεροποιηθεί η κατάσταση του ατόμου. Όταν όμως η περίοδος αυτή της εγωιστικής ενασχόλησης με τα πάθη μας διαιωνίζεται επ άπειρον, καταλήγει ανθυγιεινή, σαν βρώμικος επίδεσμος που δεν αλλάζεται με έναν καθαρότερο.
Η επίδειξη – σχεδόν με υπερηφάνεια- των δεινών της μοίρας μας, σαν ένας διαγωνισμός δυστυχίας, δεν μπορεί να θεραπεύσει, ούτε να δικαιώσει κανέναν.

Έχουμε την τάση κάθε κακό που μας συμβαίνει να το θεωρούμε προσωπικό γολγοθά, να το φυλάμε ως κεκτημένο θησαυρό και να μένουμε τυφλοί και κουφοί στα κακά των άλλων. Το μεγαλύτερο κακό είναι το δικό μας, η μεγαλύτερη αδικία είναι αυτή που ζούμε εμείς, όχι οι άλλοι.
Είμαστε μάρτυρες, κι αυτό μας κάνει κάτι!

Το επόμενο βήμα, το πιο απαραίτητο, αυτό που τελικά θα δώσει τη θεραπεία και τη δικαίωση είναι το μοίρασμα με τους άλλους. Ξεπερνώντας τα εγωιστικά εμπόδια, τη συνήθεια της μοιρολατρίας και αποβάλλοντας το φωτοστέφανο του οσιομάρτυρα, γινόμαστε μέλη του σμήνους. Και το σμήνος είναι πάντα πιο δυνατό. Δεν είμαστε σε χειρότερη μοίρα από τους άλλους γύρω μας, δεν είμαστε η εξαίρεση, δεν είμαστε οι μόνοι που υποφέρουμε.

Επιτέλους, ας μάθουμε να κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότρια!

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > και βιώνεται μοναχικά.

    από πότε;
    Το πρώτο πράγμα που κάνει ένας αδικημένος είναι να μοιραστεί το παράπονό του με τους δικούς του ανθρώπους, τους συγγενείς και τους φίλους του. Εκτός και αν αναφέρεστε σε άτομα με μηδενική κοινωνική συμμετοχή, οι συγγενικές και φιλικές σχέσεις, σχεδόν εξ ορισμού, γίνονται και αναπτύσσονται μέσω από αυτη την μοιρασιά των καλών και των άσχημων πραγμάτων που μας συμβαίνουν.

  2. Τ.Η.

    Τ.Η.    

    Σας ευχαριστούμε που μοιράζεστε τα παράπονά σας μαζί μας

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.