Το Ψάρεμα της Πέστροφας

Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

Περίπου ογδόντα χιλιόμετρα στο μάκρος είναι το ρέμα στο «Υγρό δάσος», όπως το βάφτισε ο μπαμπάς μου.

Το νερό, πράσινο του μπουκαλιού στέκεται ήσυχο σαν ποντικάκι σε μικροσκοπικούς ορμίσκους, αφρίζει άγρια λευκό, η κυλάει αναπαυτικά γκριζοπράσινο πάνω από τα χαλίκια.
Πίσω από κάθε πέτρα μια πέστροφα. Ούτε μία πέτρα χωρίς πέστροφα από πίσω, εκτός αν κάποιος την έχει ήδη ψαρέψει.

Πίσω από κάθε πέτρα λοιπόν, παραμονεύει η ύπουλη εντομοφόνισσα.

Ξαφνικά ένα καλάμι και εκτινάζεται σε τόξο. Βλέπεις κάτι υπέροχο ασημί να γυαλίζει για λίγο στον αέρα και ήδη σκάει στην ακτή..
Το χτυπάς με δύναμη στο τακούνι αν ήταν «ψάρεμα σκουληκιού», ή το βάζεις στη «μπανιέρα» αν ήταν «ψάρεμα καλλιτεχνικό».

Διάσημοι ψαράδες καλλιτέχνες υπάρχουν ακόμα. Η τέχνη τους είναι να πετάνε την ψεύτικη μύγα στο νερό -συνήθως πρόκειται για καλλιτεχνικά αριστουργήματα- με τρόπο ώστε να φαίνεται σαν αληθινή.
Αυτό συμβαίνει γενικά στη ζωή. Έτσι γίνεσαι διάσημος. Πετάς το δόλωμα, το θήραμα νομίζει πως είναι αληθινό – και τσακ! Το έπιασες.

Ψαράς της πέστροφας και φυσιολάτρης είναι ένα και τ’ αυτό. Γιατί ο ψαράς της πέστροφας πρέπει να περιπλανιέται. Να περιπλανιέται από πέτρα σε πέτρα. Και αυτή η περιπλάνηση τον ικανοποιεί μόνο αν λατρεύει το περιβάλλον, τη φύση.
Ο λούτσος δεν απαιτεί τη χαρά της φύσης στον ψαρά. Ο ψαράς κάθεται μόνο και περιμένει. Περιμένει μέχρι να συμβεί το «αναμενόμενο». Αυτό απαιτεί μεν ικανότητα, με τη φύση όμως δεν έχει σχέση. Είναι απλά κάτι συναρπαστικό.

Ο ψαράς της πέστροφας αγαπάει το νερό του βουνού παθιασμένα, ξεχνά γυναίκα και παιδιά, τα παιχνίδια του, συχνά και το φαί. Βυθίζεται στη λεπτομέρεια του περιβάλλοντος, ένα μοναδικό σημάδι πραγματικής απόλαυσης. Γιατί στο σύνολό του, το περιβάλλον, είναι βάναυσο και άχρηστο.
Περιπλανιέται από πέτρα σε πέτρα και τα βλέπει όλα. Όλα. Και όταν γυρίζει εξαντλημένος σπίτι του, με την πλούσια λεία του, νιώθει πως έκανε ΚΑΤΙ.

Και αυτό το αποδεικνύει ο πρωτόγονος και βαθύς του ύπνος.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Και αυτό το αποδεικνύει ο πρωτόγονος και βαθύς του ύπνος.

    Αυτός ο ύπνος δεν αποδεικνύει δυστυχώς κάτι.
    Έτσι «βαθιά και πρωτόγονα» κοιμάσαι και μετά από 14 ώρες σε δουλειά γραφείου + 2 ώρες το πήγαινέ-έλα ή μετά από πολύ αλκοόλ ή γλέντι. Δεν λέει τίποτα.

    Το δύσκολο είναι να κοιμάσαι ήσυχος όταν ΔΕΝ σε αναγκάζει ο οργανισμός σου να κοιμάσαι «βαθιά και πρωτόγονα». Εκεί είναι το κατόρθωμα, να μπορείς να παραδίδεις το μυαλό σου πίσω στην ψυχή σου σε λειτουργική κατάσταση και αυτό αντί να γκρινιάζει, να σου λέει «ξεκουράσου. Καλά τα πήγες.». Να σου συμπαραστέκεται αντί να σου θυμίζει τα λάθη σου τις ενοχές σου, τις κρυφές σου σκέψεις και όλα τα υπόλοιπα για τα οποία οι περισσότεροι αναζητούν την λύτρωση σε έναν βαθύ ύπνο.

    Το να μην υπάρχει αντινομία μεταξύ των πράξεών σου και της ψυχής σου, αυτό είναι που αποδεικνύει ο ελαφρύς ύπνος και αυτό δεν μπορείς να το εξομοιώσεις με γλέντια ή ποτά. Ή το πετυχαίνεις ή όχι. Ο βαρύς ύπνος είναι εύκολος να εξομοιωθεί και για αυτό δεν λέει και τίποτα.

    1. Άνα Ζουμάνη    

      Πολύ ωραία. Συμφωνώ. Ο καθένας λοιπόν επιλέγει, ή δεν επιλέγει τον δικό του τρόπο να νυστάξει και να κοιμηθεί βαθιά και πρωτόγονα.

      Άνα Ζουμάνη

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.