Το πλοίο των τρελών

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Η έννοια της ελευθερίας, έχει πολλές και διαφορετικές πλευρές.

Όμως στην ουσία, το θεμελιώδες αξίωμα της, αν μπορεί κανείς να μιλήσει για κάτι τέτοιο, είναι ένα να μπορείς να είσαι κύριος του εαυτού σου και να εκφράζεσαι από την ζωή που διαλέγεις να κάνεις.

Ουσιαστικά δεν υπάρχει ελευθερία αν δεν υπάρχει ολοκλήρωση των στόχων σου και αν δεν υπάρχεις μέσα σε αυτούς τους στόχους και εσύ ο ίδιος.

Πριν κάποια χρόνια είχα συναντήσει στο λιμάνι του Ηρακλείου για πρώτη φορά το πλοίο των τρελών, το Azart Ship Of Fools. Στην ουσία, μια ομάδα καλλιτεχνών, οι οποίοι επέλεξαν να φτιάξουν μια μικρή κοινότητα σε ένα παλιό παραδοσιακό σιδερένιο ψαράδικο που ναυπηγήθηκε το 1916 για ψάρεμα ρέγγας.

Ο ιδιοκτήτης και καπετάνιος του το αγόρασε πριν 30 περίπου χρόνια και αρχικά το πλοίο δούλεψε σαν μπαρ, μετά σαν μουσική σκηνή, και κάποια στιγμή, ήρθε αυτό το όραμα μιας ταξιδιάρικης κοινότητας καλλιτεχνών οι οποίοι θα ζουν ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο κάνοντας παραστάσεις στα μέρη που το πλοίο έπιανε λιμάνι.

Η έννοια μιας ελεύθερης κοινωνίας, απεξαρτημένης από το ίντερνετ, την πολυτέλεια και τα αγαθά της αστικής ζωής που δεν είναι απαραίτητα, των κοινωνικών κανόνων που δεν ανταποκρίνονται στην καλύτερη συμβίωση αλλά στην διατήρηση κάποιων πρωτοκόλλων που υπάρχουν χωρίς ιδιαίτερο λόγο, αλλά και η αίσθηση της ελευθερίας στον προορισμό, είναι μια ιδέα η οποία παίρνει σάρκα και οστά μέσα στο παλιό αυτό σκαρί.

Πάντα έλεγα και πίστευα ότι όχι μόνο τα έμβια όντα αλλά και τα δημιουργήματα του ανθρώπου, έχουν ένα είδος συνείδησης και ψυχής.

Το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει και με αυτό το πλοίο.

Ναυπηγημένο το 1916 σαν ένα τυπικό Ολλανδικό ιστιοφόρο ψαράδικο για ψάρεμα ρέγγας.

Για περίπου μισό αιώνα ψάρευε στα άγρια και παγωμένα νερά της Βόρειας Θάλασσας, το 1929 απέκτησε την πρώτη του μηχανή των 110 ίππων.

Το 1940 κατασχέθηκε από τους Γερμανούς και προστέθηκαν όπλα καθώς και μια μηχανή 180 ίππων και το πλοίο χρησιμοποιήθηκε για περιπολίες.

Μετά τον πόλεμο επιμηκύνθηκε 8 μέτρα για να μπορεί να μεταφέρει περισσότερες ρέγγες στο αμπάρι του και το 1959 πήρε την σημερινή του μηχανή των 220 ίππων, καθώς και την σημερινή του γέφυρα.

Το 1971, ήταν το τελευταίο πλοίο που ψάρευε με τον παλιό τρόπο ψαρέματος όπως και πριν 5 αιώνες.

Μέχρι το 1978 δούλεψε σαν εμπορικό το οποίο μετέφερε ρέγγες και τότε απέκτησε ξανά το αρχικό του μέγεθος, μικραίνοντας ξανά 8 μέτρα.

Το 1989 το πλοίο αγοράστηκε από την οργάνωση Azart και έκτοτε χρησιμοποιείται για να μεταφέρει καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο οι οποίοι δίνουν μουσικοθεατρικές παραστάσεις.

Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι εμψυχώνουν τα δημιουργήματα τους ή αν αυτά έχουν από μόνα τους μια μορφή ψυχής και κάποια στιγμή στην πορεία των πραγμάτων, οι τύχες ανθρώπων και αντικειμένων συναντιόνται, όμως από την πρώτη φορά που αντίκρισα αυτό το πλοίο, αισθάνθηκα ότι είναι ζωντανό και έχει πολλά να πει.

Δύο φορές έχει πιάσει στο λιμάνι του Ηρακλείου και δυστυχώς καμία από τις δύο δεν σκέφτηκα να το φωτογραφίσω, οπότε η φώτο που θα βάλω στο άρθρο είναι από την ιστοσελίδα της οργάνωσης https://www.azart.org/