Το να είσαι Έλληνας δεν είναι ικανότητα

Ως πότε παλικάρια θα αρνούμαστε να κοιτάξουμε στον καθρέφτη;

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Το τελευταίο διάστημα κι ενώ η κρίση συνεχίζεται και δεν έχουμε να φάμε – σταδιακά τώρα και στην κυριολεξία – την ίδια ώρα που οι Τούρκοι σπάνε πλάκα με τις εξυπνάδες της κυβέρνησής μας κι η Λαγκάρντ μας ξεκαθάρισε πως και να βγούμε από το μνημόνιο πάλι… μέσα θα είμαστε, φουντώνει το εθνικιστικό μένος και το μίσος προς κάθε κατεύθυνση ενώ ουδείς φαίνεται διατεθειμένος να κοιτάξει στον καθρέφτη.

Θυμάμαι πάντα από τον καιρό που σπούδαζα μια καθηγήτρια ονόματι Κατερίνα Β. που μας έκανε ψυχολογία των δημοσίων σχέσων και έλεγε πως υπάρχουν σε όλους τους ανθρώπους δυνατότητες και να μην υποτιμούμε κανέναν. Όμως εκεί ακριβώς ερχόταν η φράση της που έσπαζε κόκκαλα: «Θέλει ωστόσο δουλειά οι δυνατότητες να μετατραπούν σε ικανότητες».

Η ίδια γυναίκα ήταν ψυχολόγος στο επάγγελμα και συνήθιζε να μας διηγείται καταπληκτικές ιστορίες για διάφορους ασθενείς που της πήγαιναν τα παιδιά τους ως «ασθενείς» να τα θεραπεύσει.

Μια φορά την επισκέφτηκε μια κυρία που θεωρούσε πως είχε πρόβλημα με το παιδί της. Κάποια στιγμή λοιπόν της είπε το εξής: «Ο γιος μου είναι μια διαρκής πηγή προβλήματος. Ξέρετε πόσα λεφτά μου έχει στοιχίσει για να τον κάνω άνθρωπο;».

Η Κατερίνα Β. λοιπόν της ζήτησε να βγάλει το γιο της από το δωμάτιο και αφού το παιδί βρέθηκε εκτός του χώρου της είπε: «Κυρία μου, το παιδί σας είναι μια χαρά. Το πρόβλημα το έχετε εσείς και εσείς είστε που θέλετε γιατρό».

Αμαρτίες γονέων…

Είμαστε μια χώρα προβληματικών ενηλίκων που κακοποιήθηκαν στα παιδικά τους χρόνια και κυρίως στην εφηβεία με τα «θέλω» των άλλων που μας επέβαλαν με το στανιό. Όπου κι αν κοιτάξεις υπάρχουν πραγματικά εν δυνάμει αξιόλογοι συμπατριώτες που όμως όσο κι αν προσπαθούν, πάντα κάτι πάει στραβά και συνήθως το ρίχνουν στην κακή τους τύχη, στο κακό μάτι, στους κακούς ξένους και γενικώς σε κάτι κακό εξωγενές πάντοτε ενώ το πρόβλημα είναι ενδογενές αποκλειστικά.

Και δεν πα να προσεύχεστε όσο θέλετε: Και πάλι το πρόβλημα ανάγεται σε εξωγενή παράγοντα ήτοι μια κάποια θεϊκή παρέμβαση, λες και άλλη δουλειά δεν είχε ο Μεγαλοδύναμος από το να ασχολείται μαζί μας.

Ο Αργεντινός συγγραφέας Αλμπέρτο Λαϊσέκα στο βιβλίο του «Αγάπη πάω για τσιγάρα κι επιστρέφω» (το οποίο έγινε και ταινία με τον ίδιο τίτλο) έλεγε το εξής απίστευτο: «Όσο περνούν τα χρόνια πιστεύω όλο και περισσότερο πως ένας άνθρωπος και μόνο με το γεγονός της γέννησής του και του ότι μεγαλώνει σε αυτόν τον κόσμο, είναι ήδη κακοποιημένος. Κάθε χρόνος κι ένα ηλεκτροφόρο σύρμα που πρέπει να κόψεις προς την ελευθερία. Στα 30 σου ήδη είσαι στην αποφοίτηση από το Άουσβιτς. Μιλάω σοβαρά…»

Η ευλογημένη κρίση (το εννοώ) έκανε απολύτως εμφανές το ότι είμαστε ένας λαός με άπειρες δυνατότητες αλλά όχι ιδιαίτερες ικανότητες. Οι πλείστοι άγονται και φέρονται από τα συμπλέγματα που τους εμφύτευσαν οι οικογένειές τους και αν δεν κάνουν κάτι να σπάσουν τον κύκλο του κακού, θα πεθάνουν αγόμενοι και φερόμενοι από αυτά και φυσικά το τελευταίο καταφύγιο του ανύπαρκτου είναι ο εθνικισμός. Ίσως για αυτό τον έχουμε τόσο ανάγκη. Για να νιώθουμε πως είμαστε κάτι.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > έλεγε πως υπάρχουν σε όλους τους ανθρώπους δυνατότητες και να μην υποτιμούμε κανέναν.

    «Κανείς δεν είναι εντελώς άχρηστος. Στην χειροτέρα των περιπτώσεων μπορεί να είναι ένα υπέροχο παράδειγμα προς αποφυγή»

    > Η ευλογημένη κρίση (το εννοώ) έκανε απολύτως εμφανές το ότι είμαστε ένας λαός με άπειρες δυνατότητες αλλά όχι ιδιαίτερες ικανότητες.

    Η κρίση όντως έριξε τις μάσκες, αλλά αυτό που φάνηκε απο κάτω μόνο ωραίο δεν ήτανε. Που τις είδατε εσείς τις «άπειρες δυνατότητες» και είναι και απολύτως εμφανείς;

    Είναι μέσα στις «άπειρες δυνατότητές» μας να κυνηγάμε μόνο δουλειές με επιδοτήσεις και να ανοίγουμε μαγαζιά τα οποία έχουν ημερομηνία λήξης όμοια με αυτή της επιδότησης;
    Είναι μέσα στις «άπειρες δυνατότητές» μας να ανοίγουμε καφετέριες και σουβλατζίδικα και ενώ ψωνίζουμε από το ιντερνετ να βρίζουμε την κυβέρνηση που κλείνουν τα καταστήματα στην πόλη μας;
    Είναι μέσα στις «άπειρες δυνατότητές» μας να κάνουμε μηνύσεις στους ανασφάλιστους εργαζομένους μας για να τους τρομάξουμε, όταν τολμάνε να μας ζητήσουνε τα νόμιμα δικαιώματά τους;
    Είναι μέσα στις «άπειρες δυνατότητές» μας να προσλαμβάνουν κάποιους σε μια επιχείρηση, πριν συμπληρώσουνε μήνα να αρχίσουνε να κλέβουνε από την επιχείρηση και όταν τους πιάσουνε αντί να ζητήσουνε συγνώμη, να φωνάζουνε οτι αν δεν τους αφήσουνε ήσυχους θα τσακίζανε την επιχείρηση στις καταγγελίες;
    Είναι μέσα στις «άπειρες δυνατότητές» μας να ζητάμε να διοριστούμε απο το παράθυρο την ίδια ώρα που βρίζουμε τους πολιτικούς ως διεφθαρμένους (γιατί προσλάβανε άλλους :p ) αλλά μόλις μας υποσχεθούν πως θα είμαστε μέσα στην επόμενη «προκήρυξη» να τους λιβανίζουμε πάλι και να λέμε τι καλοί που είναι;
    Είναι μέσα στις «άπειρες δυνατότητές» μας να κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότρια και μην εμπιστευόμαστε τους γείτονες και τους διπλανούς μας;
    Είναι μέσα στις «άπειρες δυνατότητές» μας να δίνουμε στις δημοτικές εκλογές τριψήφια νούμερα σε αδρανείς ανθρώπους που απλά ανήκουν σε μια κομματική κλίκα και να διψήφια νούμερα σε άτομα με μεγάλη κοινωνική προσφορά;
    Είναι μέσα στις «άπειρες δυνατότητές» μας να έχουμε εξαψήφια εισοδήματα και να πηγαίνουμε στον λογιστή και να ρωτάμε έξαλλοι «γιατί δεν παίρνουμε και εμείς το κοινωνικό επίδομα»;
    Είναι μέσα στις «άπειρες δυνατότητές» μας να πάμε να οργανώσουμε σαν σύλλογος μια κοινωνική εκδήλωση προσλαμβάνοντας ιδιώτες και να υπογράφουμε στην «σύμβαση» οτι το ρεύμα για το όλο «πανηγύρι» θα το πληρώσει μοναχή της η ΔΕΗ; (και μετά να το αναρτάμε και στο facebook και να είμαστε και περήφανοι για αυτή την «πρωτοποριακή ιδέα» και όταν φάμε κράξιμο και τελικά δεν γίνει τίποτα, να γκρινιάζουμε που δεν μας αφήσανε να παρανομήσουμε)
    Είναι μέσα στις «άπειρες δυνατότητές» μας να έχουμε έναν αδρανή σύλλογο για να έχουμε το πρεστιζ οτι είμαστε και εμείς κάπου πρόεδροι και να διώχνουμε τους ανθρώπους που θέλουν να επανενεργοποιήσουν τον σύλλογο για να μην χάσουμε τη θέση;
    Ή μήπως είναι μέσα στις «άπειρες δυνατότητές» μας να ψηφίζουμε σε ένα δημοψήφισμα 61,3% ΟΧΙ, να μας το μετατρέπουν σε ΝΑΙ και όταν γίνονται λίγους μήνες μετά εκλογές να στέλνουμε σπίτια τους όσους υποστήριξαν το ΟΧΙ και να βγάζουμε μια Βουλή με σαρωτική πλειοψηφία το ΝΑΙ;

    όλα τα ανωτέρω είναι μόνο λίγα πραγματικά παραδείγματα και για αυτό είναι όντως «εμφανή» … τις «άπειρες δυνατότητες» που λέτε δεν έχει τύχει να τις έχω δει πουθενά.

    Θα σας προτείνω να επισκεφθείτε τρία μέρη για να βάλετε τις δυνατότητές μας στην σωστή προοπτική.
    Θα επισκεφθείτε έναν λογιστή και θα του πάρετε συνέντευξη για το τι ακούει και βλέπει κάθε μέρα.
    Θα επισκεφθείτε τα τοπικά δικαστήρια και θα κάτσετε 3-4 φορές να ακούσετε όλες τις υποθέσεις.
    Θα επισκεφθείτε το τοπικό δημοτικό συμβούλιο 3-4 φορές και θα το παρακολουθήσετε ολόκληρο.

    μετά θα περιμένω την αναθεωρημένη σας άποψη για τις «άπειρες δυνατότητες».

  2. Ίων Χριστοφιλόπουλος

    Ίων Χριστοφιλόπουλος    

    Νταξ… προσπαθώ να μην τους αποπάρω στεγνά 😉

    1. Oraia ta lete re    

      α, κατάλαβα 🙂
      είναι τακτική όμοια με την διαχρονική (για την Ελλάδα) ατάκα : «Τι να κάνω, τον δουλεύω για να δουλεύει»

      Για όσους δεν έχουν δει την ταινία ή δεν θυμούνται :
      https://youtu.be/SJwP8jKjER8?t=48s

      Είναι και αυτό μια ιδέα που λειτουργεί. Παραταύτα νομίζω οτι αυτό το υπερβολικό χάιδεμα αυτιών είναι που δημιουργεί το πρόβλημα που περιγράφετε και κάποτε πρέπει να σταματήσει και αν δούμε επιτέλους τα προβλήματά μας σαν λαός. Σε όλα νομίζουμε οτι είμαστε τέλειοι και για τις αποτυχίες μας (και, κυρίως, τις επιτυχίες των άλλων) φταίει ο Θεός, η τύχη, ο αέρας, οι ξένοι, ο ανάδρομος Ερμής, ο κακός μας ο καιρός, η μαύρη γάτα που είδαμε στον δρόμο, που δεν φοράγαμε το τυχερό μας μπλουζάκι και άλλα τέτοια φαιδρά.

      Αμά μας λένε οτι έχουμε «άπειρες δυνατότητες» δεν είναι λογικό να δυσκολευόμαστε να βρούμε το σφάλμα επάνω μας; Λογικό είναι.
      Και αν δεν είναι επάνω μας το σφάλμα, θα είναι, αναγκαστικά, κάπου αλλού. Και δώσ’ του «αδικη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις» (απο άλλη ταινία αυτό, αλλά απο το ίδιο διαχρονικό κοινωνικό μας έργο :p )

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.