Το μήνυμα των ρωσικών εκλογών

Το "Ισχυρός Πούτιν-Ισχυρή Ρωσία" απαντάει στο "Να κάνουμε την Αμερική μεγάλη ξανά" *

Μιχάλης Παπαχατζάκης
Μιχάλης Παπαχατζάκης

Σε ένα προηγούμενο σημείωμα για τις ιταλικές εκλογές ανέφερα τα προβλήματα που έχουν εκδηλωθεί στις περισσότερες ισχυρές χώρες της ΕΕ στο θέμα της συγκρότησης ισχυρών (και σταθερών) κυβερνητικών πλειοψηφιών. Χοντρικά, το απέδωσα σε δυο παράγοντες: στο ότι τα έχουν κάνει «μαντάρα» στη (λεγόμενη) κοινωνική πολιτική (έχει όνομα η αποτυχία: σκληρή λιτότητα και νεοφιλελευθερισμός-ή επιτυχία, όπως το δει κανείς), με αποτέλεσμα να είναι ισχυρή η ψήφος διαμαρτυρίας στις χώρες αυτές, αλλά και στην έλλειψη προσανατολισμού διεθνώς. Η Μεγάλη Βρετανία ταλανίζεται με το «Μπρέξιτ», η Γερμανία δεν μπορεί να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά την οικονομική υποταγή μιας σειράς χωρών (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) επιβάλλοντας ανοικτά φιλογερμανικές κυβερνήσεις, η Γαλλία δείχνει να ασχολείται περισσότερο με το εσωτερικό της.

Έξω από τα σύνορα των χωρών που την αποτελούν, η κατάσταση είναι διαφορετική. Οι δυο υπερδυνάμεις (μαζί και η Κίνα), αυτές που συγκρούονται σφοδρά στη Συρία, στην Ουκρανία, στην κορεατική χερσόνησο-σε πολιτικό επίπεδο ως τώρα-έχουν σταθερότερες κυβερνήσεις. Οι ρεπουμπλικάνοι του Ντόναλντ Τραμπ ελέγχουν βουλή και κονγκρέσσο-γεγονός όχι συνηθισμένο στην ιστορία της Αμερικής- και ο Βλαντιμίρ Πούτιν πριν λίγες μέρες επανεξελέγη με 75%. Τα παραπάνω έχουν την πολιτική λογική τους: Όταν η σύγκρουση οξύνεται και φτάνει κιόλας και σε επικίνδυνα μονοπάτια (πχ εκατέρωθεν απειλές για τις πρόσφατες πυραυλικές επιθέσεις των ΗΠΑ στη Συρία), οι δυο χώρες δεν έχουν την πολυτέλεια, θα έλεγε κανείς, για εσωτερικά πολιτικά προβλήματα. Αυτό ακούγεται ίσως κυνικό.

Οι ΗΠΑ, εν απουσία πραγματικής αντιπολίτευσης, λύνουν διαχρονικά το πρόβλημα της ακυβερνησίας με ένα ιδιότυπο καλπονοθευτικό σύστημα εκλογών, το οποίο στην τελευταία αναμέτρηση μάλιστα ανέδειξε νικητή το δεύτερο σε ψήφους κόμμα. Διότι έβγαλε περισσότερους εκλέκτορες. Οι όποιες αντιπολιτευτικές φωνές, όπως η πρόσφατη του γερουσιαστή Μπέρνυ Σάντερς, δεν θέλησαν να εκδηλωθούν αυτόνομα, έξω από τα δυο κόμματα. Ήταν σχεδόν αδύνατον και να το κάνουν. Και μια και μιλάμε για σταθερότητα, η Ρωσσία του Πούτιν χρησιμοποιεί ένα «ευρωπαϊκό» προεδρικό σύστημα, συνδυάζοντας όμως και καταστολή, ειδικά των αντιπάλων που πρακτορεύουν τη Δύση-όχι μόνο. Περιορίζει και τους κομμουνιστές, αλλά ασχολείται ειδικά με τους δυτικόφιλους. Όμως και στην Αμερική, όταν ανακάλυψαν ότι στις εκλογές τους υπήρξε παρέμβαση της Ρωσσίας, κινητοποιήθηκαν αμέσως δικαστικά, δίνοντας ένα σαφές μήνυμα, εν αναμονή των ποινών, ότι όποιος λοξοκοιτάξει προς Ρωσσία θα έχει πρόβλημα.

Για να επιστρέψουμε όμως στη Ρωσσία και στις πρόσφατες εκλογές, το ποσοστό που έλαβε ο Πούτιν δεν μπορεί να εξηγηθεί από νοθείες (ο ίδιος φρόντισε φυσικά να φέρει και διεθνείς παρατηρητές) και απαγόρευση του φιλοδυτικού κόμματος του Αλεξέι Ναμάλνυ. Πρέπει να ιδωθεί η μεγάλη εικόνα.

Αυτό που δεν είναι ίσως κατανοητό ή δεν τονίζεται στις αναλύσεις, είναι η εποχή που διανύει η Ρωσσία. Και το τί είναι η Ρωσσία στην πραγματικότητα: μια ιμπεριαλιστική δύναμη πρώτης τάξης, όχι με την παγκόσμια ισχύ της Αμερικής, αλλά με συμφέροντα σε διάφορα σημεία του πλανήτη, τα οποία μπορεί να προασπίσει και στρατιωτικά και έχοντας παράλληλα ένα μεγάλο πυρηνικό οπλοστάσιο στη δύναμή της. Με την κατάρρευση του προηγούμενου καθεστώτος η γραφειοκρατική αστική τάξη της που μέχρι τότε δραστηριοποιούνταν με πολλούς περιορισμούς μέσα στο ΚΚΣΕ (τα νέα τζάκια που προέκυψαν το 1991 ήταν όλοι πρώην στελέχη) «απελευθερώθηκε» και έφτιαξε μια κλασική αστική δημοκρατία. Σε μια διαλυμένη όμως χώρα.

Ξεπερνώντας την περίοδο Γιέλτσιν, την απόλυτη παρακμή, η Ρωσσία, από την περίοδο Πούτιν μέχρι σήμερα, έχει αρχίσει να ανασυγκροτείται και να διεκδικεί εκ νέου το «ζωτικό» της χώρο, φυσικά σε αντιπαράθεση με την Αμερική και με τους δυτικούς. Κάποιες φορές και σε συνεργασία (πχ πετρελαϊκές συμφωνίες). Συνάπτει συμμαχίες με την Κίνα για το σκοπό αυτό. Προσεγγίζει τις λεγόμενες αναδυόμενες δυνάμεις, όπως την Ινδία. Αυτά όλα τα πιστώνεται η κυβέρνηση του Πούτιν που κυβερνά από το 2000. Η οποία κοντράρει περισσότερο από πριν τους διεθνείς ανταγωνιστές της, σε σχέση με το ενεργούμενο που λεγόταν Γιέλτσιν. Πήρε την Κριμαία, στη Συρία με την κατάληψη του Χαλεπιού (με αναμφισβήτητη συμβολή της ρωσσικής αεροπορίας) σταθεροποίησε κάπως τον Άσαντ (το κόκκινο πανί για όλους τους αντιπάλους της), κάνει άνοιγμα στην Τουρκία, η Ευρώπη εξαρτάται ενεργειακά από τη Ρωσσία σε σημαντικό βαθμό, περιόρισε/κατέστειλε στο εσωτερικό κινήσεις αμφισβήτησης, κυρίως φιλοδυτικές, αλλά και κομμουνιστές κλπ, οπότε πως να μην πάρει 75%;

Οι περισσότεροι ολιγάρχες της Ρωσσίας τον εμπιστεύονται για τα σαφή σημάδια ανασυγκρότησης της εξωτερικής της πολιτικής και κατά συνέπεια τον χρηματοδοτούν, προβάλλουν κλπ. Και αυτή η στήριξη μετουσιώνεται σε εκλογικές νίκες. Όταν ο Ντε Γκωλ είχε πάρει 78% στις εκλογές του 1958 (από εκλέκτορες, όχι γενικές εκλογές) κάπως έτσι είχαν και στη Γαλλία τα πράγματα. Η Γαλλία αναβάθμιζε το ρόλο της στην Ευρώπη. Στη Ρωσσία, το πρόσωπο που ενσαρκώνει την αντίστοιχη προσδοκία είναι ξεκάθαρα ο Πούτιν. Και αυτό το μήνυμα στέλνει διεθνώς. Σε τελική ανάλυση, αν κάποιος πιστεύει ότι οι εκλογές είναι μια ξεκομμένη διαδικασία που οι ψηφοφόροι απλά πάνε και ψηφίζουν, χωρίς μηχανισμούς και ψυχολογικούς ή πολιτικούς εκβιασμούς, και ότι οποιοδήποτε αποτέλεσμα είναι δυνατό, ποσοστά σαν αυτά που διαχρονικά λαμβάνει τόσο αυτός όσο και παλιότερα ο αντ’ αυτού του, Ντιμίτρι Μεντβέντεφ φαντάζουν μυστήρια ή και καθαρό προϊόν συνομωσίας. Δεν είναι όμως.

*Τα προεκλογικά συνθήματα των Πούτιν και Τραμπ, αντίστοιχα.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Οι ΗΠΑ, εν απουσία πραγματικής αντιπολίτευσης, λύνουν διαχρονικά το πρόβλημα της ακυβερνησίας

    ΠΩΣ !?!
    Εδώ έχει βουήξει ο τόπος οτι ενώ ελέγχουν τα πάντα, δεν έχουν κάνει τίποτα ουσιαστικό. Ούτε το «replace and repeal» δεν πετύχανε. Το ΜΟΝΟ που καταφέρανε – όλως τυχαίως – ήτανε να περάσουνε τα tax cuts και τίποτε άλλο πρακτικά.

    > Όμως και στην Αμερική, όταν ανακάλυψαν ότι στις εκλογές τους υπήρξε παρέμβαση της Ρωσσίας, κινητοποιήθηκαν αμέσως δικαστικά, δίνοντας ένα σαφές μήνυμα, εν αναμονή των ποινών, ότι όποιος λοξοκοιτάξει προς Ρωσσία θα έχει πρόβλημα.

    Εν πρώτοις, δεν κινητοποιηθηκαν αμέσως. Τους πήρε πάνω απο χρόνο και όσοι έχουν προσπαθήσει να το διερευνήσουν σοβαρά τους έχουν κυνηγήσει.
    Πριν λίγες μέρες ΕΚΛΕΙΣΑΝ την ειδική επιτροπή (intelligence committee ) που διερευνούσε το θέμα και έβγαλε το ΑΝΑΠΟΔΟ αποτέλεσμα από αυτό που έβγαλαν οι υπηρεσίες πληροφοριών της χώρας τους.
    Ο πρόεδρός τους twit-άρει σχεδόν κάθε μέρα «NO COLLUSION» με κεφαλαία παρακαλώ, και ο μόνος που έχει μείνει να διερευνά το θέμα είναι ο Robert Mueller, τον οποίον και αυτόν προσπαθούν να ξεφορτωθούν αρκετοί εντός της κυβέρνησης.

    Το μόνο σαφές μήνυμα που έχουν δώσει εδώ και 400+ μέρες είναι το ΧΑΟΣ. Αναζητήστε λίγο τα ονόματα James Comey και Andrew McCabe και με ποιόν τρόπο απολύθηκαν και ενημερωθείτε λίγο καλύτερα για το χάος στο οποίο ζούμε πλέον.

    1. Μιχάλης Παπαχατζάκης    

      Το πρώτο σας σχόλιο ομολογώ ότι δεν κατάλαβα τι σχέση έχει με το εκλογικό σύστημα της Αμερικής.
      Για το δεύτερο, η κατάσταση είναι όντως έτσι. Η άποψη μου για την υπόθεση είναι ότι, εκτός από προειδοποίηση σε όσους αποκτήσουν σχέση με τη Ρωσσία, αποτέλεσε στην αρχλη και μια απειλή καθαίρεσης του Τραμπ (αλα Νίξον) από το σκληρό κατεστημένο. Γιατί όπως και να το κάνουμε, στην Αρχή ο τραμπ δεν ήταν απολύτως γνωστό πως θα συμπεριφερθεί. Άλλωστε το πολιτικό σύστημα τις Αμερικής δίνει αυξημένες αρμοδιότητες στον πρόεδρο.
      Πλέον ο Τραμπ χρησιμοποιεί πιο «συμβατή» γλώσσα και η απειλή προς αυτόν κοπάζει. Η γενική εικόνα νομίζω είναι αυτή.

      Μιχάλης Παπαχατζάκης
  2. Oraia ta lete re    

    > Το πρώτο σας σχόλιο ομολογώ ότι δεν κατάλαβα τι σχέση έχει με το εκλογικό σύστημα της Αμερικής.

    Μα είναι απλό. Γράψατε πως «Οι ΗΠΑ, εν απουσία πραγματικής αντιπολίτευσης, λύνουν διαχρονικά το πρόβλημα της ακυβερνησίας» ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν casse study στο πως μπορεί να επέλθει κυβερνητική παράλυση ακόμη και όταν ΕΝΑ κόμμα ελέγχει κυριολεκτικά τα πάντα.

    Μιλάμε για την κυβέρνηση που δεν υπήρχε καν αντιπολίτευση πρακτικά και κατάφερε να οδηγηθεί σε shutdown!

    > αποτέλεσε στην αρχλη και μια απειλή καθαίρεσης του Τραμπ (αλα Νίξον) από το σκληρό κατεστημένο

    Μα ο ίδιος είναι μέρος του «σκληρού κατεστημένου».
    Κανένας δεν έχει απειλήσει να τον καθαιρέσει ακόμη, πάντως, παρά τα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ πλέον σκάνδαλα και την απίστευτη (για την θεσμική του θέση) συμπεριφορά του.

    > Γιατί όπως και να το κάνουμε, στην Αρχή ο τραμπ δεν ήταν απολύτως γνωστό πως θα συμπεριφερθεί.

    Μόνο αν ήσουν τελείως κουκουρούκου.
    Ο άνθρωπος ενώ ήταν υποψήφιος έκανε αυτή τη δήλωση :
    https://youtu.be/-b71f2eYdTc?t=13s

    Τι να λέμε τώρα; Επίσης ενώ είχε φαλιρίσει αρκετές φορές έβγαινε και έλεγε οτι θα διοικήσει την χώρα σαν να ήτανε επιχείρησή του. Εντάξει αρκετοί στην Αμερική δεν μπορούνε να βρούνε ούτε την χώρα τους στο χάρτη, αυτοί ίσως να μην φανταζόντουσαν τι θα γίνει, αλλά νομίζω οτι η πλειοψηφία των ανθρώπων μπορούσε να απαντήσει σε ένα ερώτημα επιπέδου «τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια».

    > Πλέον ο Τραμπ χρησιμοποιεί πιο «συμβατή» γλώσσα και η απειλή προς αυτόν κοπάζει.

    Μόλις την περασμένη εβδομάδα απέλυσε κόσμο και κοσμάκη και τους αντικατέστησε με ανθρώπους που βλέπει στο FOX News (π.χ. έφυγε ο Cohn και θα βάλει τον Larry Kudlow), ΜΟΛΙΣ έσκασε το τεράστιο σκάνδαλο με την Cambridge analytica και ο Robert Mueller πριν λίγες μέρες ζήτησε με επίσημη κλήτευση να του δοθούν προς έρευνα τα αρχεία των εταιριών του προέδρου, ενώ του έχει κάνει μήνυση μέχρι και πορνοστάρ, τι λέτε οτι «κοπάζει»;

    Μην πάμε μακρυά, μονάχα ενα βίντεο δείτε μόνο από το Channel 4 (που έβγαλε και το θέμα), περί του πιο πρόσφατου :
    https://www.youtube.com/watch?v=mpbeOCKZFfQ

    Τέτοια σκάνδαλα ούτε στην Ελλάδα δεν έχουμε, σε τέτοιο χάος έχουνε φτάσει. :p

    > Η γενική εικόνα νομίζω είναι αυτή.

    Η γενική εικόνα είναι οτι πριν λίγες μέρες, σε district που το κέρδισε το 2016 με 20%+ διαφορά, το χάσανε για 0.2%.
    Αυτή είναι η γενική εικόνα.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.