Το καλό του νοτιά

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Όλες αυτές τις ημέρες που ο νοτιάς μας τάϊζε με τη μεγάλη κουτάλα -αυτή που ανακατεύομε τη Σούπα- άμμο από τη Σαχάρα και που το Ηράκλειο που είχε σχεδόν εξαφανιστεί, έγινε πρώτο θέμα στα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα της Αμερικής, εγώ για να επιβιώσω ταξίδευα. Σ’ αυτό βέβαια φταίει κι ο φίλος ο Γιάννης από τον Αχεντριά, που μου ΄στειλε ένα βίντεο όπου το νότιο κρητικό είχε κάτι κυματάρες ωσάν διώροφη οικοδομή.

Ταξίδευα λοιπόν! Έφτανα μέχρι την Ντία, γιατί απ’ εκεί και κάτω ο νοτιάς δεν αστειευόταν, έπιανα μερικά πετρόψαρα για να τα κάνω σούπα και να φάω κι ύστερα έπαιρνα το δρόμο της επιστροφής με  την πρώτη ανάσα μου να σηματοδοτεί, ότι έφταξα στο λιμάνι κι έδεσα.

Δε θα ξεχάσω ποτέ μια τέτοια μέρα που ήταν τόση η δύναμη του νοτιά ώστε να μπω στο Ενετικό λιμάνι ζωντανός μεν, αλλά με το πανίσχυρο καΐκι μου πετσικαρισμένο σε δυο τρία σημεία!

Δεν θα ξεχάσω ότι εκείνη την ημέρα τράβηξα κατευθείαν στο κουτούκι της Μαρίας, για να φάω μερικές σαρδέλες και να πιω κάμποσες ρακές, ώστε να αντέξω να ανέβω τον ανήφορο της 25ης Αυγούστου.

Αυτό το κουτούκι και δεν ξέρω αν σας το έχω ξαναγράψει, ήταν το στέκι μας με τον αξιόλογο ποιητή μας, τον Καββαδία, κάθε Σαββατοκύριακο που ερχόταν στο Ηράκλειο, με το «Ναυτίλο». Απέναντί μας το καμπανάρικο τον Μαρινάκηδων που ήταν τόσο πλούσιοι τότε, ώστε απ’ ότι μου έλεγαν οι ίδιοι, να γυρίζουν με ένα άδειο πιάτο στο χέρι και να ζητούν σκουτελικό απ’ τα σπίτια της γειτονιάς. Σήμερα ο γιος του ενός και ανηψιός του άλλου έχει τον Ολυμπιακό και καμιά εβδομηνταριά καράβια.

Ειλικρινά τώρα σας λέω ότι προτιμούσα τους προγόνους του απ’ ότι τον ίδιο. Επίσης ειλικρινά σας εξομολογούμαι ότι αυτά τα «ταξιδάκια» είναι και τα μόνα ευχάριστα σημεία που έχει ο νοτιάς στην Κρήτη.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *