Το κέντρο της πόλης

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Ηράκλειο μεσημέρι περίπου δώδεκα, κυκλοφορείς στα λιοντάρια και πολλές φορές νομίζεις ότι πρόκειται για πολυπληθή συγκέντρωση σε προεκλογική περίοδο,του χθες.

Μόνο που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια καθημερινή ημέρα στο κέντρο.

Κόσμος συνήθως λιάζεται στις καφετέριες, παιδάκια με τους γονείς τους οργώνουν τις πλατείες στην αναζήτηση κάποιου ιπτάμενου μπαλονιού από αυτά που μικρός τα θεωρούσα μαγικά γιατί μπορούσαν να νικούν τους νόμους της βαρύτητας.

Είναι σχεδόν αδύνατον να μην κατέβεις μεσημέρι στο κέντρο και να μην βρεις παρέα, έστω να χαιρετήσεις.

Κάποια περιστέρια αλητεύουν πέρα δώθε ψάχνοντας αυτά που εμείς οι άνθρωποι ούτε τα κοιτάμε καν, όμως ακόμα και για τα πετούμενα του ουρανού υπάρχει ένας πλούτος που περισσεύει εκεί, χαμηλά στο πλακόστρωτο που πατάμε καθημερινά.

Τα σκυλιά του δήμου, τα περισσότερα γνωστά και μη εξαιρετέα, συνήθως τεμπέλικα κάπου είναι ξαπλωμένα μέχρι να τα πιάσει η τρέλα της στιγμής από κάποια για εμάς ακαθόριστη αιτία και αρχίσουν να γαβγίζουν σπάζοντας την δική τους μονοτονία.

Ο Δήμος επιμελώς έχει χαράξει τα όρια στις καφετέριες που πολλές φορές είναι πολύ μικρά για να χωρέσουν τα μη προβλεπόμενα τραπεζοκαθίσματα.

Ευτυχώς εμείς οι Έλληνες πάντα βρίσκουμε τρόπους να περάσουμε τον ελέφαντα από την τρύπα της βελόνας οπότε τα θέματα με έναν μαγικό άτυπο τρόπο λύνονται ως δια μαγείας.

Κάπου μέσα σε αυτόν τον χαμό υπάρχει και η Δημοτική αστυνομία η οποία προσπαθεί, ευτυχώς μέχρι κάποια ώρα νωρίς το μεσημέρι, να επιβάλλει την τάξη με τα αραδιασμένα στους λίγους εναπομείναντες αμαξωτούς δρόμους του κέντρου μηχανάκια και αυτοκίνητα.

Από κάπου μπορεί να ακουστεί μουσική, πολλές φορές εξαιρετική. Μια ευχάριστη έκπληξη για τα αυτιά μου, ειδικά ανεβαίνοντας ή κατεβαίνοντας την Δαιδάλου.

Ναι μπορώ να πω ότι το κέντρο της πόλης μπορεί να μην είναι τέλειο, όπως και τίποτα άλλωστε σε αυτόν τον κόσμο, όμως είναι ένα γνήσιο κέντρο που οι άνθρωποι θα συγκεντρωθούν για τα ραντεβού τους, για να περάσουν ευχάριστα, για να μαλώσουν.

Ότι ώρα και να περάσεις, πάντα κάποιο κόσμο θα βρεις.

Ευτυχώς εμείς οι Έλληνες πάντα βρίσκουμε τρόπους να περάσουμε τον ελέφαντα από την τρύπα της βελόνας οπότε τα θέματα με έναν μαγικό άτυπο τρόπο λύνονται ως δια μαγείας.

Ακόμα και το ξημέρωμα, το πως το ξέρω είναι μια άλλη υπόθεση, πάντα θα υπάρχουν κάποιες παρέες που θα κάθονται στις ολονύκτιες ψησταριές να φάνε ένα σχεδόν πρωινό γύρο μετά από την έξοδο τους στα μπαρ που βρίσκονται γύρω.

Αυτό που θα μπορούσα να πω ότι μου λείπει από το κέντρο, είναι κάποιες επιχειρήσεις διαφορετικές, σιδεράδικα, ξυλουργεία και γενικά κάποια παραδοσιακά καταστήματα που πλέον έχουν πάψει να υπάρχουν εδώ.

Η εποχή θέλει βλέπετε μεγάλες βιομηχανίες που πλέον έχουν μεταφερθεί στην βιομηχανική περιοχή.

Ας είναι, η εποχή έτσι θέλει.

Πάντως παρά την κρίση και παρά τα μεγάλα προβλήματα που έχει ο κάθε ένας, ένα είναι σίγουρο ότι εμείς οι Έλληνες ούτε τεμπέληδες είμαστε και ξέρουμε έστω και στο όσο τόσο μας να περνάμε όσο γίνεται καλύτερα στην ζωή μας.