Το δικό μου Βατερλώ

Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

«Τις νύχτες δεν κοιμάμαι, σηκώνομαι, κάθομαι, καπνίζω, μασουλάω…», μου είπε ένας φίλος χθες.

*

«Ο ήλιος δύει  πάνω στην -από εκατοντάδες ακατονόμαστα και ονομαστά πράγματα- ακρωτηριασμένη μέρα μου. Οι ελπίδες μου ήταν τόσο γελοίες και αβάσιμες, όσο και οι σχεδόν παρανοϊκές απελπισίες μου.
Σε θάλασσα θρασύτατης και ηλιθιότατης υποκρισίας προσπαθούσα όλη μέρα – μερικές φορές επιδέξια, συνήθως αδέξια – να κολυμπήσω με τους άλλους ηλίθιους, που μόνο με  επιφανειακή θρασύτητα έχουν εξοπλιστεί, γι’ αυτήν τη ζωή, από μία κωμικοτραγική μοίρα. Ίσως και αξιοζήλευτη.
Οι λίγοι που τα καταφέρνουν, δεν πετυχαίνουν τίποτα, διότι παρασύρθηκαν από εκείνο το πανηλίθιο βιαστικό κοπάδι, για να ξεχάσουν ότι είναι ακούγοντα, βλέποντα, νιώθοντα, σκεπτόμενα όντα – ή ότι οιονεί θα μπορούσαν να είναι.
Το βράδυ με βρίσκει πάντα στο δικό μου  Βατερλώ, τα δικά μου σχέδια ζωής. Το κρεβάτι με περιμένει με αγάπη προφανώς, δηλαδή μισός θάνατος, ή ένα τέταρτο.
Κάποιοι πετυχαίνουν, λένε – αλλά τι – τίποτα.
Το δικό σου εσωτερικό δεν το κτίζει κανένας,  αντιθέτως όλοι το γκρεμίζουν, εκούσια.
Μια τέτοια δομή δε χρειάζεται ελπίδα, δε χρειάζεται θάρρος, χρειάζεται μόνο την ιδιοφυή, χαλύβδινη δύναμη του ίδιου του εσωτερικού.
Όποιος έχει τη δύναμη να κτίσει τον εαυτό του, πρέπει πρώτα να γκρεμίζει όλους τους άλλους γύρω του, που τον εμποδίζουν.
Δεν είναι αλήθεια ότι το μαύρο μου κοστούμι είναι απλώς το μαύρο μου κοστούμι, ή ότι το άσπρο μου πουκάμισο είναι απλώς το άσπρο μου πουκάμισο.  Αυτά θα είναι τα βασικά στοιχεία της ταφικής ενδυμασίας μου.
Πρέπει να είμαι αυτός που είμαι και ποτέ αυτός που ύπουλα οι άλλοι θέλουν να είμαι. Εκείνοι θέλουν να φορώ την ενδυμασία της δικής τους ματαιοδοξίας, της δική τους αποτυχίας, για να μη νιώθουν γελοίοι μπροστά μου.
Χαρά σ΄εκείνους που πήγαν στον τάφο με κουρέλια και τώρα  γελάνε με το γέλιο μας (υπέκυψες κι εσύ Λεχάρ;  Δεν ήξερες τίποτα, ε;)
Αλλά το βράδυ με ξεντύνει από όλες τις λεγόμενες «αξιοπρέπειες» της ημέρας και της ζωής.
Αλίμονο σ’ εκείνον που ξεγελιέται  από τις μικρότητες και ανουσιότητες της ίδιας του της ζωής.
Ποιον θα ξεγελάσει; Τη γυναίκα του; Τα παιδιά του; Την ερωμένη του; Τους γονείς του;
Δύστυχε!  Και μόνο το ψεύτικο γέλιο του τον προδίδει στην αμείλικτη ανθρωπότητα.
Και η χαρά του είναι σατανική, γιατί μπορεί ήδη, κάπου να καραδοκεί ο τραγικός καρκίνος… της γλώσσας πχ.
Το βράδυ είναι το Βατερλώ σου, όσο κόντρα ξυρισμένος και να ‘σαι..
Ό, τι δεν ήσουν, δεν είσαι, δεν πρόκειται να είσαι, θα σου φέρει τη φρίκη, τη νύχτα.»

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Όποιος έχει τη δύναμη να κτίσει τον εαυτό του, πρέπει πρώτα να γκρεμίζει όλους τους άλλους γύρω του, που τον εμποδίζουν.

    Κάθε πολεοδομικό πλάνο παγκοσμίως διαφωνεί. Σε αυτό τουλάχιστον τα κτήρια και οι ψυχές είναι αρκετά όμοια.

    > Χαρά σ΄εκείνους που πήγαν στον τάφο με κουρέλια και τώρα γελάνε με το γέλιο μας

    Οπότε να γίνουμε Μένιπποι;
    http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/anthology/literature/browse.html?text_id=600

    > Το βράδυ είναι το Βατερλώ σου, όσο κόντρα ξυρισμένος και να ‘σαι..

    Μπα. Εξαρτάται τι κάνεις τη μέρα.

    1. iris    

      >Κάθε πολεοδομικό πλάνο παγκοσμίως διαφωνεί.

      Ξέχασες την αντιπαροχή

      1. Oraia ta lete re    

        > Ξέχασες την αντιπαροχή

        Η αντιπαροχή γκρεμίζει αυτό που ήδη σου ανήκει, δεν γκρεμίζει κανέναν «διπλανό» χωρίς την θέλησή του (εκτός αν τα δώσανε όλοι αντιπαροχή στον ίδιο εργολάβο. Τότε και μόνο τότε γκρεμίζονται όλοι, αλλά προς το κοινό όφελος τους και συναινετικά ).

        Εσύ δίνεις το οικόπεδο/αποθήκη/παλαιό σπίτι, ο εργολάβος το γκρεμίζει, χτίζει πολυκατοικία και σου δίνει π.χ. 2 διαμερίσματα (αναλόγως τη συμφωνία και την περίπτωση.)

        > Αυτό ακριβώς λέει το κείμενο.

        Το κείμενο λέει «Το βράδυ είναι το Βατερλώ σου, όσο κόντρα ξυρισμένος και να ‘σαι»

        το «όσο κόντρα ξυρισμένος και να ‘σαι» ή σημαίνει οτι δεν μπορείς να αποφύγεις το Βατερλώ με κανέναν τρόπο ή ειλικρινά δεν έχω κάποια άλλη ιδέα/ερμηνεία που κολλάει.

        Αν δεν το κατάλαβα σωστά, θα ήθελα να ακούσω την σωστή ερμηνεία.

      2. Oraia ta lete re    

        > Ξέχασες την αντιπαροχή

        και κάτι διασκεδαστικό που θυμήθηκα επι του θέματος της πολλαπλής αντιπαροχής :

        https://www.youtube.com/watch?v=A2C2sXiE_0Y

        πάτε στις πόλεις, είναι καλύτερα :p

    2. iris    

      >Μπα. Εξαρτάται τι κάνεις τη μέρα.

      Αυτό ακριβώς λέει το κείμενο.

  2. iris    

    Ο Λεχάρ τι έκανε;

    1. Άνα Ζουμάνη    

      Θα έπρεπε να διαβάσεις για το Λεχάρ και να κρίνεις μόνη σου τι έκανε. Είναι πολιτικό το θέμα και αποφεύγω να επιβάλλω «πολιτικές τοποθετήσεις» στους άλλους με τον Α’ η Β’ τρόπο, οπότε απλώς τον ανέφερα.

      Άνα Ζουμάνη

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.