Το ανησυχητικό tweet του Αμερικανού πρέσβη

Η σχέση Σαββίδη με την κυβέρνηση και οι ανησυχίες των ΗΠΑ

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Ο Αμερικανός Πρέσβης Geoffrey Pyatt στην Αθήνα ανάρτησε στον προσωπικό του λογαριασμό στο tweeter, άρθρο του Αμερικάνικου περιοδικού The American Interest (TAI) στο οποίο ο μεγαλοεπιχειρηματίας Ιβάν Σαββίδης παρουσιάζεται ως ο αρχηγός της ολιγαρχικής σκηνής στην Ελλάδα.

Στο άρθρο ο Σαββίδης περιγράφεται συνοπτικά ως μεγιστάνας των καπνικών προϊόντων, μέλος της Ρώσικης Δούμας και άτομο του περιβάλλοντος του Ρώσου προέδρου Πούτιν και το μακρύ χέρι της Ρωσίας στην Μεσόγειο.

Τα ερωτήματα που τίθενται από τον Ευρωπαϊκό τύπο σύμφωνα με το άρθρο είναι το πως ο Σαββίδης απέκτησε την τεράστια περιουσία του και γιατί αυτός ο άνθρωπος που στα χαρτιά έχει περίπου 760 εκατομμύρια δολάρια, έχει επενδύσει την μισή σχεδόν περιουσία του στην Ελλάδα, μέσα στην προηγούμενη δεκαετία.

Προφανώς το άρθρο υπονοεί μια στοχευμένη κίνηση η οποία έχει στρατηγική στόχευση και δεν είναι μόνο για οικονομικούς προσωπικούς λόγους του επιχειρηματία.

Η ανησυχία εντείνεται ακόμα περισσότερο για την επενδυτική δραστηριότητα του Κου Σαββίδη στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης το οποίο είναι κομβικής σημασίας γιατί είναι το λιμάνι πύλη των Βαλκανίων και  εκεί εφάπτονται οι σφαίρες επιρροής Δύσης και Ρωσίας.

Τίθενται και άλλα ερωτήματα για την προέλευση των πόρων αλλά και τους λόγους για τους οποίους ο επιχειρηματίας δραστηριοποιείται στην περιοχή.

ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ

Με λίγα λόγια το άρθρο σαφώς λέει πως οι δραστηριότητες του επιχειρηματία στην περιοχή εξηπυρετούν την ατζέντα της Μόσχας.

Το περιοδικό ΤΑΙ διαχωρίζει τον Ρωσοπόντιο επιχειρηματία από τους υπόλοιπους τρόπον τινά, κλασσικούς επιχειρηματίες που προσπαθούν να έχουν σχέσεις με όλο το πολιτικό φάσμα της χώρας και στοχεύουν στην Δύση και τον περιγράφει ως πιστό όργανο της ακροαριστερής κυβέρνησης – όπως την αναφέρει – της Ελλάδας με στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Μόσχας.

Ας υπογραμμιστεί εδώ το ότι το Αμερικάνικο περιοδικό χαρακτηρίζει την κυβέρνηση της χώρας ως ακροαριστερή, και ας σημειωθεί το ότι το περιοδικό χαρακτηρίζει την κατάσταση της Ελλάδας ως μια μετασοβιετικού τύπου ολιγαρχία.

Είναι η πρώτη φορά που ένας διπλωμάτης και μάλιστα ο κορυφαίος στην πυραμίδα διπλωμάτης των ΗΠΑ στην Ελλάδα,  τίθεται ανοικτά εναντίον ενός επιχειρηματία και μάλιστα κατηγορώντας τον ότι πάει να Σοβιετικοποιήσει την Ελλάδα ως φερέφωνο του Πούτιν και της Μόσχας.

Ο Geoffrey Pyatt δεν είναι τυχαίος, πριν ενταχθεί στους κόλπους του State Department ήταν μέλος του Δια – Αμερικανικού Διαλόγου (Inter – American Dialogue) ο οποίος απετέλεσε την δεξαμενή σκέψεων που δημιούργησε δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ κορυφαίων Αμερικανών.

Δεν ήρθε στην Ελλάδα από το πουθενά, ήρθε από το Κίεβο της Ουκρανίας. Είναι ο άνθρωπος που έχει διαχειριστεί την Ουκρανική Κρίση και είχε ταχθεί και τότε μαζί με τον Αμερικανό Αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν εναντίον της δράσης των ολιγαρχών στην Ουκρανία.

Το ότι αυτό το πρόσωπο ήρθε ως πρέσβης των ΗΠΑ στην χώρα μας δεν είναι τυχαίο, ίσως για τις ΗΠΑ η Ελλάδα έχει άμεσους συσχετισμούς με την Ουκρανία και γεωστρατηγικά εφόσον η Ουκρανία είναι η μόνη θαλάσσια πύλη που μπορεί να έχει η Μόσχα στην Μαύρη Θάλασσα μετά την κατάληψη της Κριμαίας, και η Ελλάδα ως το σημείο ένωσης Ανατολής και Δύσης ου μην αλλά και πολιτικά…

Ας υπογραμμιστεί εδώ το ότι το Αμερικάνικο περιοδικό χαρακτηρίζει την κυβέρνηση της χώρας ως ακροαριστερή, και ας σημειωθεί το ότι το περιοδικό χαρακτηρίζει την κατάσταση της Ελλάδας ως μια μετασοβιετικού τύπου ολιγαρχία.

Οι επιλογές των προσώπων σε αυτή την ιστορία, όπως και οι επιλογές των στόχων που έχουν δεν είναι τυχαίες και σίγουρα η Ρωσία όποια στόχευση και αν έχει στην περιοχή, δεν μπορεί να περιμένει ότι θα κυριαρχήσει στην Ελλάδα, σε μια χώρα δηλαδή της απολύτου επιρροής της Δύσης.

Πιθανώς το παιχνίδι επεκτείνεται πολύ σε πλάτος αλλά και σε βάθος, πάντως οι πιέσεις αμφοτεροπλεύρως που υπάρχουν αυτή την στιγμή δείχνουν πως η Ε.Ε, η Αμερική και η Ρωσία, βρίσκονται προ των πυλών ενός νέου διαμοιρασμού εδαφών και ζωνών επιρροής.

Ο αδύναμος κρίκος αυτής της ιστορίας θεωρώ ότι είναι η Ε.Ε. διότι δεν έχει την συνοχή αλλά και την δύναμη που χρειάζεται για να κυριαρχήσει στον φυσικό της χώρο.

Ίσως λοιπόν το όλο παιχνίδι παίζεται σε αυτό το πεδίο, ίσως η Ευρώπη κοιτάει να πουλήσει ακριβά όλα τα σημεία που δεν μπορεί να κρατήσει και οι άλλες δυο δυνάμεις κοιτάνε να ανακτήσουν την δόξα προηγούμενων ημερών ή να κερδίσουν επιρροή σε νέα υποσχόμενα εδάφη.

Πάντως το σίγουρο είναι πως το παιχνίδι είναι μόνο στην αρχή του.

Γιάννης Ζωγραφάκης