Τον αδύναμο να φοβάσαι πάντα

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων στον κόσμο, οι κατακτήσαντες και οι κατακτηθέντες. Αυτό δεν νοείται στατικά, σαν πάγια και τετελεσμένη κατάσταση, αλλά σαν μια δυναμική ισορροπία, πάντα σε κίνηση, πάντα σε αλλαγή. Αν η δύναμη – σε όποιον τομέα- χρίζει τους πρώτους αξιότερους, η αδυναμία χρίζει τους δεύτερους αγριότερους.

Όταν ο εχθρός σου απολαμβάνει την κυριαρχία του, μην κρυφτείς φοβισμένος. Μην του δώσεις περισσότερη χαρά, περιμένοντας άπραγος να αποφασίσει την τύχη σου.

Όταν ο εχθρός σου στρογγυλοκάθεται μεθυσμένος από την επιβεβαίωση της δύναμής του, μην του κάνεις τη χάρη να τον θαυμάσεις. Η «ανωτερότητα» δεν είναι αρετή που εκτιμάται στη μάχη.

Όταν ο εχθρός σου στρίβει φιλάρεσκα το μουστάκι του, κοιτώντας πέρα μακριά στον ορίζοντα, αγναντεύοντας το ζοφερό σου μέλλον, διόλου μην κοιτάξεις εκείνο το θέαμα.

Μόνο εκμεταλλεύσου τη στιγμή, κοίταξε πόσο ευαίσθητο είναι το υπογάστριο, πόσο χαλαρωμένη η προσοχή του. Κοίταξε πόσο εφησυχασμένος είναι πια ο εγωισμός του και κάρφωσε τη λόγχη σου βαθιά, κι ας ξέρεις πως αυτή θα είναι η τελευταία αμαρτωλή πράξη στη ζωή σου.

Ξέρε λοιπόν, πως τον αδύναμο να φοβάσαι πρέπει περισσότερο, γιατί αυτός θα κάνει το μεγαλύτερο κακό, αν του δοθεί η ευκαιρία.

Έχε το νου σου, την ευκαιρία τη δίνεις ή σου δίνεται. Άλλοτε το ένα, άλλοτε το άλλο. Τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει από πια μεριά θα είσαι. Αρκεί να εξυπηρετείς μια αποδεκτή ισορροπία.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    Υπάρχουν τρια βασικά λάθη στην όλη σκέψη:
    α) Υποθέτετε εσφαλμένα οτι αργά ή γρήγορα ο δυνατότερος θα «αράξει» σαν γάτα στον ήλιο, αντί να εξακολουθήσει να χρησιμοποιεί την ισχύ του. Αυτό σπάνια είναι αληθές.
    β) Ο δυνατότερος έχει αυτή τη θέση για κάποιο λόγο, ανάλογα την περίσταση. Αυτός ο λόγος πολλές φορές δεν σου αφήνει πολλές ευκαιρίες, εξ ορισμού. (*)
    γ) υποβαθμίζετε τον αδύναμο στην θέση του ύπουλου και του κακού

    Υπάρχει μια απλούστερη λύση από το να περιμένεις στην γωνία για την ευκαιρία/πιθανότητα «να κοιμηθεί το σύμπαν» όπως λέμε και στη μπάλα όταν γίνονται τρελά πράγματα και κερδίζει ο Δαυϊδ τον Γολιάδ: Να γίνεις δυνατότερος. (*)

    Το δόγμα «περίμενε την ευκαιρία» είναι ένα δόγμα κεκαλυμμένης υποταγής.
    Φαίνεται σαν να είναι δόγμα κάποιας αντίστασης, αλλά δυστυχώς είναι απλά δόγμα παρηγοριάς.
    «Θα γυρίσει ο τροχός …» και άλλα τέτοια. Έλα όμως που σπανίως γυρνάει από μόνος του.

    (*)
    Ας υποθέσουμε οτι παίζετε ένα παιχνίδι με τα παιδιά σας και τα κερδίζετε συνέχεια λόγω εμπειρίας και ηλικίας. Τι θα τους προτείνατε, να παραμείνουν ίδια, να μην βελτιωθούν και να περιμένουν την ευκαιρία μια μέρα να είσαστε π.χ. κουρασμένη και νυσταγμένη μπας και κερδίσουν (όπως μας προτείνετε στο άρθρο;) Ή να προσπαθήσουν να βελτιωθούν για να σας κερδίσουν επι ίσοις όροις, με την δική τους αξία και δύναμη;

    υ.γ.
    > Ξέρε λοιπόν, πως τον αδύναμο να φοβάσαι πρέπει περισσότερο, γιατί αυτός θα κάνει το μεγαλύτερο κακό, αν του δοθεί η ευκαιρία.

    Και ακριβώς για αυτόν τον λόγο δεν μαζεύονται όλοι μαζί οι αδύναμοι να αντισταθούν στους δυνατούς. Φοβούνται ο ένας τον άλλον περισσότερο από τους δυνάστες τους. Δείτε τι γίνεται και στην Ελλάδα. Μόλις απαντήσατε, πολύ εύστοχα, στο ερώτημα «μα γιατί δεν αντιδρά η κοινωνία;». Μπράβο! (δεν ειρωνεύομαι)

  2. Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου

    Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου    

    Το «Μπράβο» από έναν άνθρωπο που μανιωδώς με κριτικάρει και περνάει από κόσκινο κάθε σκέψη και λέξη μου είναι το μόνο που κρατάω από τον άνω χείμαρρο ασυνεννοησίας. Δεν μπορώ να καταλάβω αν εσκεμμένα παρερμηνεύετε οτιδήποτε εκφράσω ή αν πραγματικά δεν κατανοείτε πότε κάτι λέγεται συμβολικά και πότε κυριολεκτώντας. Πάντως σας ευχαριστώ που με διαβάζετε! (δεν ειρωνεύομαι)

    1. Oraia ta lete re    

      > Δεν μπορώ να καταλάβω αν εσκεμμένα παρερμηνεύετε οτιδήποτε εκφράσω

      Λέει κάποιος κάτι.
      Κάποιος άλλος προσθέτει ή επισημαίνει και κάτι άλλο επί του θέματος.
      Που είναι η παρερμηνεία;
      Το ίδιο θέμα έχει πολλές οπτικές γωνίες και παραμέτρους. Ο κάθε ένας από εμάς, επειδή δεν κατέχουμε πλήρως ποτέ κανένα θέμα όσο ειδικοί και να είμαστε, μπορεί να προσθέσει κάτι παραθέτοντας το τι καταλαβαίνει από αυτά που διαβάζει. ( σας προτείνω ανεπιφύλακτα αυτό : http://www.greek-language.gr/greekLang/studies/summary/pop27.html είναι και στην ύλη του Λυκείου και δυσκολεύει απίθανα τα παιδιά, αλλά είναι λογικό κάτι τέτοιο. Πόσο χρήσιμο όμως είναι! )
      Από εκεί κι έπειτα αυτά μπορεί να είναι σωστά ή λάθος, έξυπνα ή ανόητα, ενδιαφέροντα ή τετριμμένα ή πολλά άλλα, όμως για να περάσουμε στην «παρερμηνεία» θα πρέπει το αρχικό θέμα να μιλάει για ντομάτες και το σχόλιο να είναι σε φάση «Δεν ντρέπεστε; Τι είναι αυτό που είπατε για τα πορτοκάλια;»

      Αν αυτά που προσέθεσα δεν σας είναι χρήσιμα, αυτό είναι στα πλαίσια του λογικού.
      Αλλά παρερμηνεία; Δεν νομίζω.

      > ή αν πραγματικά δεν κατανοείτε πότε κάτι λέγεται συμβολικά και πότε κυριολεκτώντας.

      Είτε συμβολικά, είτε κυριολεκτώντας το θέμα/ερώτημα παραμένει ίδιο.
      Τι είναι καλύτερο, να περιμένεις την ευκαιρία να αποκοιμηθεί ο δυνατός ή να γίνεις εσύ δυνατός;

      υ.γ.

      > περνάει από κόσκινο κάθε σκέψη και λέξη μου

      Αν έλειπε το «μου» στο τέλος θα ήταν ολόσωστο. Αυτό το κάνω για όλες τις σκέψεις που διαβάζω αλλά και σκέπτομαι και ο ίδιος. Δεν κάνω διακρίσεις. Δεν έχω την άποψη «α, αυτό το είπε φίλος μου, ας μην το σκεφτώ ιδιαίτερα. Ας του πω μια καλή κουβέντα να μην μου κόψει την καλημέρα» που αρκετές φορές συναντάμε σε μερικά «κύρια άρθρα». Όχι, ίσα-ίσα αν είναι φίλος μου κάποιος οφείλω ΝΑ το σκεφτώ ιδιαίτερα και να του πω πέντε κουβέντες.

      Νομίζω το κύριο θέμα της παρεξήγησης εδώ πέρα είναι οτι αρκετοί νομίζουν οτι τα σχόλιά μου είναι κάποιου είδους κριτική προς τους ίδιους, ενώ εγώ απλά τους επιστρέφω πίσω σκέψεις επ’αυτών που γράφουν. Αρκετοί που τους διαβάζουν κάνουν τις ίδιες σκέψεις είμαι σίγουρος (δεν νομίζω να είμαι δα και τόσο πρωτότυπος σε αυτά που γράφω) αλλά αντί για ένα «ω, τέλειο» ή κάτι ανάλογο με ένα «like» ή το «ασε να μην μιλήσω», εγώ προτιμώ να δίνω feedback. Κέρδος είναι για όλους μας. 🙂

      Τι προτιμάτε; Κάποιον που απλά σας λέει «καλά τα λες» για να σας ξεφορτωθεί και να νοιώθει οτι του χρωστάτε και εσείς ένα «like» ή κάποιον που σου λέει «ας το σκεφτούμε λίγο αυτό που είπες».
      Εγώ προτιμώ – και εκτιμώ – τον δεύτερο, άρα αυτό σαν συμπεριφορά οφείλω να προσφέρω και στους άλλους, αν και ξέρω οτι η πλειοψηφία εκτιμά και επιβραβεύει την πρώτη περίπτωση. Αυτό είναι πρόβλημα της κοινωνίας, όχι δικό μου.

      «Το καλύτερο βλέπω και επιδοκιμάζω, το χειρότερο όμως πράττω», λέει ένα Ρωμαϊκό ρητό. Κάπου πρέπει να σταματήσει όμως αυτός ο φαύλος κύκλος. Γιατί να μην κάνω και εγώ αυτό που θα επιδοκίμαζα, αντί να πράξω το χειρότερο;

      1. iris    

        Θεός της περιττότητας

        1. Oraia ta lete re    

          > Θεός της περιττότητας

          ειρωνευτείτε, ειρωνευτείτε. 🙂

      2. iris    

        Καλά που δεν ειρωνεύεσαι εσύ. Στον κόσμο αυτό παίρνεις ότι δίνεις.

  3. Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου

    Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου    

    Με βρίσκετε σύμφωνη με αυτή την εξήγηση. 🙂

  4. Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου

    Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου    

    Όσον αφορά το ερώτημα «Τι είναι καλύτερο, να περιμένεις την ευκαιρία να αποκοιμηθεί ο δυνατός ή να γίνεις εσύ δυνατός;», η απάντησή μου είναι αυτή: Το ύψωμα της λόγχης και το καίριο χτύπημα εννοούν ακριβώς την ενεργοποίηση, την μη αποδοχή της αδυναμίας, το «ενδυνάμωμα» που αναφέρετε κι εσείς. Το αντιδιαστέλλω μόνο με την παθητικότητα και την εσωτερική- προσωπική αδυναμία κι όχι με την αδυναμία σε σύγκριση με τον δυνατότερο. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια εσωτερική σύγκρουση.

    1. Oraia ta lete re    

      Τέλεια, τώρα που το αναλύσατε περισσότερο αυτό το σημείο, το κατάλαβα καλύτερα πως το εννοούσατε. Έναν συνδυασμό ενδυνάμωσης και σωστού timing. Σωστά;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *