Τι να κάνεις και τι να μην κάνεις την πρώτη φορά…

Ένας μικρός οδηγός

Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

Τι να κάνεις και τι να μην κάνεις την πρώτη φορά… στο σπίτι ενός μέλλοντα φίλου.

Λοιπόν.
Όταν ανοίξεις την πόρτα του μικρού διαμερίσματος του μέλλοντα φίλου σου στον τέταρτο όροφο της οδού «Τρεχαγύρευε», πρέπει πρώτα να μείνεις σαν μαγεμένος, σαν απολιθωμένος από έκπληξη, για ένα λεπτό τουλάχιστον.

Μετά θα σταθείς για ακόμη ένα λεπτό, σαν σε βαθιά περίσκεψη και μετά θα μιλήσεις. Σιγανά: «Πωωωω! Τι ωραίο, τι μυστηριώδες, τι ξεχωριστό διαμέρισμα!».

Όπου εκείνος, δηλαδή ο μέλλων φίλος,  θα σε διακόψει κατά πάσα πιθανότητα για να δηλώσει: «Είναι η φωλιά μου! Κάθε πουλί έχει την δικη του φωλιά. Μόνο οι αδέξιοι άνθρωποι χρειάζονται αρχιτέκτονες και διακοσμητές για να τους φτιάχνουν τις φωλιές τους… και παίρνουν και λεφτά εκείνοι… φτου!»

Δηλαδή, όταν στέκεσαι στο κατώφλι του σπιτιού, σε βαθιά περίσκεψη -όπως σου σύστησα- και έρθει η ώρα να μιλήσεις, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να πεις: «Αχ! Φωλίτσα σκέτη!», ή «Ω! μια πραγματική φωλιά!». Διότι αυτήν ακριβώς την δήλωση θέλει πάση θυσία να την κάνει εκείνος, να σου την σφυρίξει επιπληκτικά.

Επίσης απαγορεύεται να του πεις πως έχεις κι εσύ μια φωλιά.  Μάλλον θα έπρεπε να ομολογήσεις, ακόμη και στα ψέμματα, πως το δικό σου σπίτι το έφτιαξε ο αρχιτέκτων Α. Π., όμως μπορείς να δικαιολογηθείς λέγοντας πως, το έχτισε με τα λεφτά της πεθεράς σου, πχ.

Μπορείς, χωρίς πολλά, να επισημάνεις κάποια από τα εκατοντάδες κλαπατσίμπανα στο γραφείο του, ως ιδιαιτέρως συμπαθητικά και εκείνος, όντας ευγενής, αμέσως θα σου πει: «Αυτά; χμμμμ, το κατάλαβα αμέσως πως είσαι μια αδελφή ψυχή, γι΄ αυτό σε προσκάλεσα αλλωστε».

Μην περάσεις ντροπαλά μπροστά από τις γυμνές ως τελείως πρόστυχες  φωτογραφίες που κρέμονται στους τοίχους του, αυτό δεν το αντέχει καθόλου. Να τις κοιτάξεις στο «πρόσωπο», μπορείς να τις «εξετάσεις» χωρίς φόβο και πάθος. Είμαι σχεδόν σίγουρη πως δε θα σε φάνε.

Πρόσφερέ του ένα από τα τσιγάρα σου αντί να δεχτείς ένα από τα δικά του, το προτιμά όσο κι αν επιμένει. Να θυμάσαι: Κρίση.

Θα σου δείξει την θέα από το παράθυρό του και τότε -αναλόγως- μπορείς να ψιθυρίσεις: «Ουάου! Νιώθω σαν στη Νυρεμβέργη!».

Οι κιτρινιάρες κουρτίνες με τα μεγάλα φύλλα σου θυμίζουν «τη γη του δάσους το φθινόπωρο».
Την μπουκάλα ουίσκυ στο κομοδίνο και την φάλαγγα μπουκαλιών που αστράφτει κάτω από το κρεβάτι του, δεν τα είδες.

Το κρεβάτι, η κουβέρτα, το μαξιλάρι, όλα με μπλε-καφέ καλύμματα πχ, διεγείρουν τον θαυμασμό σου.
Μπορείς να βάλεις μια παρένθεση μέσα στον θαυμασμό (μήπως το λευκό ταιριάζει καλύτερα στο κρεβάτι;) για να του δώσεις την δυνατότητα να ξεφορτωθει μια εικοσάλεπτη ομιλία με θέμα την απέχθειά του για το χρώμα άσπρο. Στο τέλος της ομιλίας μπορείς να παραδεχτείς: «Βασικά, έτσι που τα λες, έχεις δίκιο».

Με αυτόν τον τρόπο θα απολαύσεις στ΄αλήθεια την επίσκεψή σου στο «πραγματικά ξεχωριστό διαμέρισμα.
Και αν στο δρόμο προς την έξοδο ξεχάσεις ένα εικοσάρικο στο κομοδίνο, μπορείς να μείνεις ήσυχος.
Έχει παιδεία, είναι ευγενής, δε θα το προσέξει.

(πίνακας: Vincent Van Gogh)

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Θα σου δείξει την θέα από το παράθυρό του και τότε -αναλόγως- μπορείς να ψιθυρίσεις: «Ουάου! Νιώθω σαν στη Νυρεμβέργη!».

    συμπληρώνοντας απο μέσα σου : «Ή έστω σαν κατηγορούμενος στην αντίστοιχη δίκη» :p

    Λίγο σοβαρότερα πάντως :

    > Την μπουκάλα ουίσκυ στο κομοδίνο και την φάλαγγα μπουκαλιών που αστράφτει κάτω από το κρεβάτι του, δεν τα είδες.

    αν θέλεις να είσαι πραγματικός φίλος, αυτό είναι το μόνο που έχεις να δεις και να σχολιάσεις. Οι φίλοι πρέπει να είναι αρκετά κοντά μας για να μπορούν να δουν κάτω από την «παραλλαγή» που μπορεί να έχουμε φορέσει στα προβλήματα ή την ψυχή μας για «κάλυψη-απόκρυψη». Και αν βλέπουν κάτι το οποίο μας βλάπτει να είναι κρυμμένο, οι φίλοι βοηθάνε, δεν το αγνοούν.

    Όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί είναι φίλοι.

    Γενικότερα πάντως για το κείμενο, άνθρωποι που χρειάζονται κολακεία και συνεχές «positive reinforcement» για να συνεχίσουν την ημέρα τους και για να σε αποδεχθούν δίπλα τους, είναι θαρρώ πολύ ψηλά στην λίστα της κατηγορίας ανθρώπων με τίτλο «να μένει το βύσσινο πατριώτη».

    1. Άνα Ζουμάνη    

      Πρώτον, το κείμενο σατιρίζει μια κατάσταση.
      Δεύτερον, μιλάμε για ένα «μέλλοντα φίλο», όχι για ένα φίλο. Το μέλλοντα φίλο τον ¨ανιχνεύουμε» πρώτα.
      Τρίτον, είμαι υπέρ της ειλικρινούς κριτικής στο φίλο, αν είναι έτοιμος να τη δεχτεί, συνεπώς ρωτάω πρώτα

      Άνα Ζουμάνη
      1. Oraia ta lete re    

        > Πρώτον, το κείμενο σατιρίζει μια κατάσταση.

        Προφανώς, για αυτό ξεκίνησα και εγώ με κάτι πιο light.

        > Δεύτερον, μιλάμε για ένα «μέλλοντα φίλο», όχι για ένα φίλο. Το μέλλοντα φίλο τον ¨ανιχνεύουμε» πρώτα.

        Σωστά, απλά προσέθεσα οτι δεν πρέπει να κάνουμε τα στραβά μάτια σε ότι δεν μας αρέσει. Πολλές φορές η επιθυμία μας για κάποια φιλική σχέση μας κάνει να δικαιολογούμε ή να κάνουμε τα στραβά μάτια σε τεράστια ελαττώματα των άλλων και μετά, όταν τελικά αυτά τα ελαττώματα στρέφονται αργά ή γρήγορα εναντίων μας, παραπονούμαστε.

        Μην ξεχνάμε πως όταν «ανιχνεύουμε» εμείς, μας «ανιχνεύουν» και οι άλλοι.

        Προσωπικά όταν γνωρίζω καινούργιο κόσμο σε φιλικό επίπεδο προσπαθώ να τους συμπεριφερθώ σαν να τους ξέρω χρόνια. Τους λέω τρελές ιστορίες και τους μιλάω σαν να μεγαλώσαμε μαζί. Αν ανταποδίδουν την ανοιχτή αυτή συμπεριφορά και αντέχουν, αξίζουν τον κόπο. Αν «κουμπώνονται» και δεν αντέχουν, δεν υπάρχει λόγος να χάνουνε τον χρόνο τους μαζί μου, ούτε και εγώ τον χρόνο μου μαζί τους. Το εν λόγο σύστημα οδηγεί σε λίγους φίλους, αλλά πραγματικούς. Αυτά τα «ε, ας πούμε καμιά καλή κουβέντα μην μας κακολογήσουνε» που σατυρίζει και το κείμενο δεν έχω καταλάβει τι χρησιμότητα έχουν. Τι νόημα έχει να γεμίσεις την ζωή σου με δειλούς κόλακες που δεν έχουν τα κότσια να σου πουν κατάμουτρα την πραγματική γνώμη τους;

        1. Άνα Ζουμάνη    

          Έχω άλλη γνώμη για τη φιλία. Πρώτα απ’ όλα θέλω να μπορώ να «κλέβω άλογα» με το φίλο μου. Δεύτερον, δεν θέλω να είμαι ο θεραπευτής του αν δε θέλει να θεραπευτεί, μπορώ να τον αποδεχτώ και με τα πάθη του. Όλοι μας έχουμε κάποια. Τρίτον, δε με χαλάει να «ανιχνευτώ», γιατί όχι. Τέταρτον, δεν προσπαθώ να «σπάω πάγους», δεν το ζορίζω, αν είναι να σπάσουν, θα σπάσουν από μόνοι τους μυστηριωδώς. Η φιλία είναι ένα μυστήριο, απλώς γεννιέται.

          Άνα Ζουμάνη
      2. Oraia ta lete re    

        > Πρώτα απ’ όλα θέλω να μπορώ να «κλέβω άλογα» με το φίλο μου.

        Δεν καταλαβαίνω τι εννοείτε με τη φράση «κλέβω άλογα».

        > μπορώ να τον αποδεχτώ και με τα πάθη του

        εννοείται, αν μιλάμε απλά για πάθη. Όμως πρέπει να είμαστε έτοιμοι για αυτά.
        Π.χ. αν ξέρεις οτι κάποιος φίλος σου είναι κουτσομπόλης και πας και του πεις τα μυστικά σου ή του ζητήσεις συμβουλή, μετά δεν μπορείς να παραπονιέσαι οτι τα μάθανε όλοι. Αν ξέρεις οτι γίνεται στουπί στο πιοτό, δεν μπορείς να τον βάλεις να σε οδηγήσει μέχρι το σπίτι σου.

        Μπορείς να δέχεσαι το πάθος του άλλου, αλλά πρέπει και να το επισημάνεις, τουλάχιστον στον εαυτό σου αλλά και στον άλλον (δεν είναι παράλογο να του πεις «άκου να δεις, θέλω την γνώμη σου, αλλά μην με κάνεις βούκινο όπως κάνεις συνήθως»). Αυτά για τις απλές καταστάσεις.

        Τώρα, αν τον βλέπεις τον άλλον να έχει μεγάλο πρόβλημα, ε, νομίζω οτι εκεί πρέπει τουλάχιστον να προσφερθείς να βοηθήσεις. Εκεί δεν είναι θέμα αποδοχής κάποιου πάθους, αλλά το να μείνεις αδρανής ενώ ένας φίλος σου παθαίνει ζημιά ή καταστρέφεται. Εκεί, για μένα, το πράγμα αλλάζει.

        > Η φιλία είναι ένα μυστήριο, απλώς γεννιέται.

        Υποθέτω οτι για κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικό. Δεν υπάρχει τρόπος/μεθοδολογία, αλλά ο κάθε άνθρωπος ανάλογα με τον χαρακτήρα και την συμπεριφορά του έχει και τα αντίστοιχα αποτελέσματα. Αυτό που ανέφερα π.χ. δεν είναι «σπάσιμο πάγου» με το «ζόρι». Δεν το κάνω απο «σύστημα». Αυτός είμαι, αυτό είναι το στυλ μου. Απλά κάποια στιγμή κάθισα και έκανα λίγο την αυτοκριτική μου και βρήκα και μια λογική πίσω από την όλη φάση και αφού μου αρέσουν και τα αποτελέσματα, δεν βλέπω λόγο να αλλάξω.

        1. Άνα Ζουμάνη    

          «κλεβω άλογα» με το φίλο μου σημαίνει πως του έχω εμπιστοσύνη, όμως κάποιος που με εκθέτει με τα κουτσομπολιά του δεν μπορεί να είναι φίλος μου, αφού δεν τον εμπιστεύομαι.
          Δεν βρίσκω κάποιο λάθος σ΄αυτά που λέτε, ούτε σ΄αυτά που λέω, απλώς προσεγγίζουμε τη φιλία διαφορετικά. Δεν βλέπω κάποιο πρόβλημα σ΄αυτό.

          Άνα Ζουμάνη

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.