Τι γίνεται με τα κόμματα;

Ένα άτυπο προεκλογικό κλίμα

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Αλήθεια τι γίνεται με την κεντρική πολιτική σκηνή;

Εκλογές στον κεντρώο χώρο για την ανάδειξη ενός ηγέτη σε μια πλατφόρμα τελείως καινούργια που όμως έχει μαζέψει όλα τα υπάρχοντα κομμάτια που έχουν στην ουσία απογοητεύσει τον κόσμο.

Μια κυβέρνηση η οποία υπόσχεται στο άσχετο ένα κοινωνικό μέρισμα το οποίο όπως αποδείχτηκε είναι λιγότερο πιθανό να το πάρεις από ότι το να κερδίσεις στο ΛΟΤΤΟ.

Μια αξιωματική αντιπολίτευση η οποία προσπαθεί να κερδίσει τις εντυπώσεις προβάλλοντας έναν κυβερνητικό σχεδιασμό με αέρα ανανέωσης με πρώτο θέμα το ότι η Ντόρα η αδελφή του προέδρου της ΝΔ δεν θα πάρει υπουργείο σε ενδεχόμενη κυβέρνηση του κόμματος.

Αισθάνομαι ότι όλοι έχουν αρχίσει να βγάζουν το οπλοστάσιο τους και αρχίζουν να γυαλίζουν τα άρματα.

Όλα αυτά θα ήταν πολύ ωραίο θέμα για μια σατιρική ταινία. Ένα εξαιρετικό σενάριο που από την φύση του περιέχει μέσα πολύ χιούμορ, όμως επειδή δυστυχώς αυτό που γίνεται σε αυτήν την πολύπαθη χώρα δεν ανήκει στα θαύματα της έβδομης τέχνης αλλά στην καθημερινή πραγματικότητα όλων μας, δυστυχώς δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με καλή διάθεση.

Δυστυχώς το υπάρχον οπλοστάσιο των κομμάτων φαίνεται και είναι απαρχαιωμένο, δεν υπάρχει στην ουσία κανένας εκσυγχρονισμός, καμία ουσιαστική μεταβολή παρά μόνο γίνονται κινήσεις εντυπωσιασμού οι οποίες μοιάζουν σαν να έχεις ένα γιαταγάνι από την επανάσταση του 21 και του προσθέτεις επάνω ένα σκόπευτρο λέιζερ για να το κάνεις να φαίνεται εκσυγχρονισμένο, ενώ στην ουσία έχεις ακριβώς το ίδιο όπλο απλά σε γελοιώτερη μορφή δοσμένο.

Το οπλοστάσιο αυτής της απαρχαιωμένης και καθόλου γοητευτικής πλέον πολιτικής σκηνής της χώρας, μοιάζει με μια μάντρα ανακύκλωσης σιδήρου η οποία έχει την ψευδαίσθηση ή πάει να πουλήσει την ψευδαίσθηση ότι είναι ένα σύγχρονο κέντρο ερευνών, επειδή έχει γυαλίσει τα καλύτερα κομμάτια του και τα έχει τοποθετήσει σε τάξη κοντά στην είσοδο δημιουργώντας μια εικαστική πλάνη σε αυτούς που βρίσκονται έξω και θεωρούνται υποψήφιοι πελάτες της.

Όλα αυτά θα ήταν πολύ ωραίο θέμα για μια σατιρική ταινία. Ένα εξαιρετικό σενάριο που από την φύση του περιέχει μέσα πολύ χιούμορ, όμως επειδή δυστυχώς αυτό που γίνεται σε αυτήν την πολύπαθη χώρα δεν ανήκει στα θαύματα της έβδομης τέχνης αλλά στην καθημερινή πραγματικότητα όλων μας, δυστυχώς δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με καλή διάθεση.

Όλες αυτές οι αλλαγές δείχνουν ότι προετοιμαζόμαστε για εκλογές. Πότε και πως θα γίνουν, κανείς δεν ξέρει ακριβώς.

Ένα όμως είναι σίγουρο. Αν δεν αλλάξει ουσιαστικά κάτι στον τόπο. Τότε το μόνο που θα μείνει είναι μια ενισχυμένη απογοήτευση η οποία πάντα οδηγεί σε λάθος αποφάσεις γιατί μέσα της έχει οργή και τότε ο κόσμος, ο απλός λαός δεν θα φταίει πραγματικά σε τίποτα για το ότι γίνει.