Τη Μακεδονία τη χάσαμε χρόνια πριν – τη γλώσσα όμως;

Η παιδεία ήταν πάντα το πρόβλημα στην Ελλάδα και τώρα το πληρώνουμε ακριβά

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Οι περισσότεροι της γενιάς μου – γεννηθέντες περί τα μέσα της δεκαετίας του ’70 – ανήκουμε σε εκείνη την… τέως νεολαία που διαδήλωνε για τα σκυλάδικα και την παράταση του ωραρίου των, που έκανε καταλήψεις γιατί απλά είχαν πλησιάσει Χριστούγεννα και θέλαμε μάλλον να παρατείνουμε τις γιορτές, και γενικώς ο νους μας ήταν στο «κεχρί» που έλεγε η γιαγιά μου.

Η δεκαετία του ’90 ήρθε ως νομοτέλεια και η κοινωνία του «Κλικ» και των συμπαρομαρτούντων κάλυψε τα πάντα με πάταγο δίχως να αφήσει περιθώριο σε καμία φωνή που έβλεπε τι θα κόστιζε αυτό. Τώρα ψάχνουμε έξοδο από το λαβύρινθο αλλά πλέον είναι αργά. Η λύση είναι ατομική και ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Μόνο τη γλώσσα αν σώσουμε υπάρχει μια αμυδρή ελπίδα για τους… μεθεπόμενους διότι τουλάχιστον μία γενιά ακόμη είναι χαμένη από χέρι.

Παρά ταύτα αν θέλετε να δείτε γιατί φτάσαμε ως εδώ, μία από αυτές τις φωνές που τότε τα έλεγαν αλλά δεν ακούγαμε, ήταν ο Ρένος Αποστολίδης. Θεωρώ ντροπή της ζωής μου που ανακάλυψα αυτόν τον δάσκαλο μετά τα 30 μου ωστόσο έκτοτε έχω βάλει ένα στοίχημα: Από όποιο «μετερίζι» μου δοθεί να τον μάθω του κόσμου. Πάρτε μια γεύση (όσοι δεν τον γνωρίζετε γιατί ευτυχώς αρκετοί πλέον τον ανακαλύπτουν ή θυμούνται τον «τρελό που φώναζε»). Τα παρακάτω βίντεο είναι 20 χρόνια πριν. Όσο χρειαζόταν για να μη φτάσουμε εδώ που φτάσαμε.

Την ώρα που η Ελλάδα των νεόπλουτων με δανεικά κάλπαζε ξέφρενα προς τον τοίχο και τελικά έσπασε τα μούτρα της, ο Ρένος μιλούσε όπως μιλούσε από τη δεκαετία του ’50 μέχρι και που έφυγε από κοντά μας το 2004.

…και αν ψάχνετε σωτηρία δεν είναι άλλη από την παρακάτω.