Τζερμιαδιανά

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Ο πατέρας μου καταγόταν από το Τζερμιάδων του οροπεδίου Λασιθίου, όπου άλλωστε και το μνήμα του. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτές τις μέρες στριφογυρίζουν στο μυαλό μου τα πολύ παιδικά μου χρόνια, που ένα μεγάλο μέρος του χρόνου μου περνούσα στο χωριό.

Θυμάμαι που λέτε το σπίτι μας που δέσποζε (και δεσπόζει) στο υψηλότερο μέρος του και θυμάμαι ολοζώντανα τη θειά Ζωή και τον μπάρμπα Ζαχάρη που έμεναν τριάντα μέτρα από μας. Κι αυτοί Γραμματικάκηδες. Τα παιδιά τους, ο Κωστής ή μουτζούρης, η Ελευθερία και το Κατερίνι και η Μαρία που με είχε κυριολεκτικά αναθρέψει μαζί με τη μάνα μου.

Άμα φούρνιζε η γιαγιά μου η Ελένη το πρώτο ψωμί της ξεφουρνιάς πήγαινε στη θειά Ζωή κι εγώ συνήθιζα να τρώγω εκεί. Το περίεργο είναι ότι, αν είχαμε για παράδειγμα φακές στο σπίτι που τότε δεν μου άρεσαν, πήγαινα στης θειάς Ζωής, είχε κι αυτή φακές αλλά ήταν πεντανόστιμες. Άλλωστε οι ιστορίες που μου έλεγε ο μπάρμπα Ζαχάρης από τα νιάτα του ήταν τόσο συναρπαστικές που το φαΐ κατέβαινε αμάσητο. Τέλος πάντων όμως.

Επειδή το χωριό ήταν υπό ιταλική κατοχή η Ελευθερία είχε ένα γάιδαρο που τον φώναζε Μουσολίνι. Ο Μουσολίνι, λοιπόν, περνούσε κάθε πρωί από εμάς, στεκούλιζε στην πόρτα μέχρι να τον καβαλικέψουμε με τον δίδυμο αδερφό μου και να πάμε στους κήπους να κόψουμε τα αυλάκια, αν και εμένα η μανία μου ήταν να χτίζω φουρνάκια με τη λάσπη για να ψήνω πατάτες. Κάθε κήπος κι ένα φουρνάκι κι επειδή τα παιδιά του χωριού με αγαπούσαν δεν τους χαλούσαμε μια πατουσιά. Έψηνα λοιπόν τις πατάτες – όχι οφτές, αλλά κομμένες στη μέση και χαραγμένες – έτρωγα και τις μοίραζα σαν αντίδωρο στους ξωμάχους που δούλευαν κάθιδροι εκεί.

Το λιγότερο αντίκρυσμα της προσφοράς μου ήταν ένα ολοκόκκινο ξυνόμηλο, που σήμερα πια δεν υπάρχουν!

Περνούσα καλά! Όλη μέρα στους κήπους, το μεσημέρι μπορούσα να φάω ακόμη και τσούρλους. Είχα κι ένα λάστιχο στην κωλότσεπη (σφεντόνα το λέτε τώρα) να κυνηγώ τα μικρόπουλα, αλλά την πρώτη φορά που σκότωσα ένα με έπιασε τέτοια θλίψη που από κει κι ύστερα χρησιμοποιούσα το λάστιχο μόνο για να ρίχνω καρύδια ή από την καρυδιά μου ή από τις άλλες που συναντούσα στο δρόμο.

Τώρα θα μου πείτε πώς και μου ήρθαν όλα αυτά. Μάλλον επειδή έτρωγα φασουλάδα χθες στο σπίτι και με κάθε κουταλιά που κατέβαζα χασκογελούσα από τις αναμνήσεις.

Κ.Α.Γ.

Comments

  1. Βαγγελιώ Πενταρακη    

    Με συγκίνησε το όλο θέμα..(θυμισες περασμένες) πόσο όμορφες αναμνήσεις.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.