Τα όμορφα χωριά μας όμορφα θα καίγονται σύντομα…

Το τζίνι του εθνικισμού βγήκε από το μπουκάλι και είναι να μη βγει αυτό το άτιμο

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Προ 20 περίπου ετών, με κάλεσε ένας φίλος ο Κώστας Π. (καλή του ώρα) να δούμε λέει μια ταινία. «Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται» ο τίτλος. Λέω κι εγώ από μέσα μου «αμάν πάλι ράμπο και τέτοια θα δούμε» διότι ο καλός μου φίλος είχε μια έφεση σε τέτοιου τύπου έργα. Όταν έφυγα από το σπίτι του όμως, ήμουν άρρωστος για δυο εβδομάδες τουλάχιστον.

Ο φίλος είχε κάνει διάνα με την ταινία. Έκτοτε άρχισα να σκαλίζω το θέμα και να βρίσκω σκελετούς στη ντουλάπα της Ελλάδας…

Το σοκ που μου προκάλεσε το γεγονός ότι η ταινία αφορούσε τον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας και το ότι δεν είχαμε ιδέα στην Ελλάδα από την πραγματικότητα που αφορούσε ανθρώπους από τα ίδια χωριά που έκοβε ο ένας το λαιμό του άλλου, ήταν τεράστιο. Βλέπεις τότε όλη η Ελλάδα ασχολιόταν με τα μπούτια και το ντεκολτέ της Μενεγάκη (κι ακόμη με αυτά ασχολείται).

Βέβαια είχε προηγηθεί η συμπαράσταση στους «αδερφούς ορθοδόξους Σέρβους» και τον εγκληματία πολέμου Κάραζιτς που υποδέχονταν ως ήρωα από τον Αρχιεπίσκοπο και τον Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι το ΚΚΕ και τον Γλέζο που του προλόγιζε και βιβλία. H Παπαρήγα μάλιστα τον αποκαλούσε και σύντροφο καθώς το κόμμα τότε είχε μπλέξει τα μπούτια του με τις ραγδαίες εξελίξεις στο ανατολικό μπλοκ (κι ακόμη μπλεγμένα τα έχει για να αποφύγει την αυτοκριτική).

Είχε προηγηθεί και η συμμετοχή Ελλήνων παρακρατικών στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα τους οποίους τότε μας παρουσίαζαν και ώς ήρωες τα ελληνικά ΜΜΕ ενώ επρόκειτο για Χρυσαυγίτες και άλλους δολοφόνους. Έχουμε βάλει το χέρι μας στο αίμα αθώων ως Έλληνες αν δεν το ξέρετε και ορθότατα ο Διονέλλης έγραψε το «Όχι στο όνομα μας».

Λίγα λόγια για την ταμπακιέρα

Οι λαοί κατά συνθήκη δεν αντιλαμβάνονται ποτέ την πραγματικότητα που υφίσταται πίσω από κλειστές πόρτες. Στη διεθνή διπλωματία υπάρχουν κάποιοι κανόνες άγραφοι που τηρούνται όμως με θρησκευτική ευλάβεια. Όταν δυο ηγέτες βγαίνουν και λένε διάφορα «πατριωτικά» από το μπαλκόνι, οι διπλωμάτες που στέλνουν από κάτω δουλεύουν πηγαίνοντας πάντα για να δώσουν. Κι εμείς δώσαμε στο παρελθόν προκειμένου να πάρουμε. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ως πρωθυπουργός της χώρας έχει αναγνωρίσει με επίσημα έγγραφα (ΦΕΚ) τα Σκόπια ως Μακεδονία στις 18/6/1959, όταν έκανε μπίζνες με τον Τίτο.

Αυτό είναι εν πολλοίς γνωστό καθώς ήρθε στο φως το τελευταίο διάστημα αλλά δεν καθιστά προδότη τον Καραμανλή. Προφανώς είχε τους λόγους του τότε. Το αν και κατά πόσο έκανε λάθος ή σωστό θα το κρίνει η Ιστορία. Τώρα το ότι δεν υπολόγισε τις εξελίξεις που θα λάμβαναν χώρα αρκετά χρόνια μετά δεν του φταίω εγώ αλλά ούτε κι αυτός μου φταίει. Όποιος είναι έξω από το χωρό πολλά τραγούδια ξέρει. Ας πρόσεχε ωστόσο.

Στις μέρες μας όμως και με το ιστορικό των συνεπειών του εθνικισμού στη Γιουγκοσλαβία, για να υπάρχει τέτοιος καπνός στο Μακεδονικό ζήτημα προφανώς κάπου κρύβεται μια μικρή φωτιά που σύντομα θα γίνει μεγάλη διότι αυτό συμβαίνει όταν συμπέσει και πείνα. Και στην Ελλάδα έπεσε μεγάλη φαίνεται για να ψάχνουμε ξανά αρχαίους προγόνους και στρατηλάτες. Το ίδιο έγινε και στη Γιουγκοσλαβία. Η πείνα προηγήθηκε του εθνικισμού.

Και θα το πληρώσουμε ακριβά αυτό. Όπως το πλήρωσαν οι Γιουγκοσλάβοι. Το τραγουδάκι αφιερωμένο εξαιρετικά σε εκείνους που οραματίστηκαν έναν άλλο κόσμο που δεν φαίνεται πως θα έρθει ποτέ. Τα όμορφα χωριά όμορφα θα ξανακαίγονται σύντομα…