Τα σύνορα της δυστυχίας μου

Οδυσσέας Γραμματικάκης
Οδυσσέας Γραμματικάκης

Εδώ, στα σύνορα της δυστυχίας μου, ο ήλιος, ο άνεμος, τα βουνά και η θάλασσα είναι προς πώλησιν στον πλειοδότη, ή, όποτε έτσι βολεύει καλύτερα, στον μειοδότη. Και τα αγαθά που η φύση και ο άνθρωπος παράγει, απλά μεζεδάκια για να τραφεί η ακόρεστη απληστία ενός παγκόσμιου, υπερσυγκεντρωτικού συστήματος. Οι ισχυρότεροι, πότε λυκοσύμμαχοι και πότε εχθροί κανονικοί. Απροκάλυπτα, ανάλογα με το που πηγαίνουν τα πετρέλαια, το χρυσάφι και το φυσικό αέριο.

Εδώ, κουμάντο κάνουν οι πολυεθνικές και οι τράπεζες. Κι έτσι, τα εργασιακά δικαιώματα το ένα μετά το άλλο καταργούνται, οι μισθοί είναι μισθοί πείνας, και οι συντάξεις είναι συντάξεις αναξιοπρέπειας. Η ανεργία και η ανασφάλιστη εργασία βασιλεύουν, και οι άνθρωποι πεινούν, αρρωσταίνουν και αυτοκτονούν αβοήθητοι. Και πλέον, τους παίρνουν και τα σπίτια. Απροκάλυπτα, αντί πινακίου φακής.

Εδώ, τα σχολικά βιβλία ζητούν έγκριση από φανατικούς ιερωμένους, μηχανισμούς προπαγάνδας και απαίδευτους πολιτικούς. Και λένε ψέμματα ή μισές αλήθειες. Επινοούν ήρωες και ιστορικές συνέχειες ανύπαρκτες, πασχίζοντας να αποκρύψουν τους αιώνες σκοταδισμού, την εθνοκεντρική βία, τον φονταμενταλισμό και την βαθιά ριζωμένη μισαλλοδοξία. Και αρνούνται με μανία τον διαφωτισμό και την επιστημονική πρόοδο. Απροκάλυπτα, αρνούνται τη μόρφωση.

Εδώ, στα σύνορα της δυστυχίας μου, τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι λάστιχο που άλλοτε τεντώνεται και άλλοτε αφήνεται να σκάσει. Κι οι άνθρωποι που είναι με οποιονδήποτε τρόπο διαφορετικοί, λοιδορούνται, διαβάλλονται και περιθωριοποιούνται. Το μίσος, η βία, κι η καταπίεση είναι παντού, ακόμα και στον γλωσσικό κώδικα, έτοιμα να ξεσπάσουν μόλις μυριστούν ανάσες ελευθερίας. Απροκάλυπτα, επικροτούνται ακόμα και πράξεις βιασμού.

Εδώ, ελευθερία του λόγου και ανεξιθρησκία σχεδόν δεν υπάρχουν. Δημοσιογράφοι εκβιάζονται από συμφέροντα, κομματικά ή επιχειρηματικά, και διανοούμενοι εξαναγκάζονται, με απειλή λάσπης, σε αυτολογοκρισία. Η βλασφήμια τιμωρείται με φυλάκιση, και στις πλατείες καίγονται που και που βιβλία. Οι αλλόθρησκοι αναγκάζονται να προσεύχονται τη μέρα στα κρυφά, και τα βράδια να τρέμουν πριν κοιμηθούν. Απροκάλυπτα, ο,τι φιλελεύθερο υπάρχει στο σύνταγμα, με τις παρεμβάσεις διαδοχικών κυβερνήσεων, έχει γίνει χαρτοπολτός.

Εδώ, στα σύνορα της δυστυχίας μου, οι φασίστες και οι ρατσιστές αλωνίζουν, με πολιτική και κομματική στήριξη, ελεύθεροι. Και πυρπολούν κτίρια, βεβηλώνουν μνημεία, καταστρέφουν γλυπτά, κατεβάζουν θεατρικά και πίνακες από εκθέσεις. Και δολοφονούν κόσμο. Απροκάλυπτα, δολοφονούν κόσμο.

Στα, αβάφτιστα ακόμα, σύνορα της δυστυχίας του γείτονά μου, δεν ξέρω τι συμβαίνει ακριβώς. Πάντως εδώ, υπάρχει ανάγκη για φανταστικούς εχθρούς. Ώστε να μην μπορώ να δω τους πραγματικούς. Κι έτσι να μην καταφέρω ποτέ, αγκαλιά με όλους τους γείτονες, να τα μετατρέψω σε απαστράπτοντα, απέραντα σύνορα της ευτυχίας μας.

(έργο φωτογραφίας: Jannis Kounellis, άτιτλο, 1978)