Σχολή ανοικτής θάλασσας, η συνέχεια στην ναυτική παράδοση

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Κίνητρο για το παρόν άρθρο ήταν η συνάντηση με τα μέλη του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Ηρακλείου που έγινε την Τετάρτη στα γραφεία του στο παλιό ψυγείο του λιμανιού, με αφορμή την 55η σχολή ιστιοπλοΐας ανοικτής θαλάσσης που θα ξεκινήσει το Σάββατο 21 Απριλίου.

Θάλασσα, έχει υμνηθεί από ποιητές, έχει γίνει λατρεμένη και σεβαστή από τους ναυτικούς, τρομερή και άγνωστη για τους στεριανούς.

Πάντα ήταν ένας στόχος, μια κατάκτηση, το εμπόδιο αλλά και το μέσο για την απόκτηση γνώσης, δύναμης, πλούτου.

Δύσκολη, τρομερή, σαγηνευτική, μήτρα όλων των πλασμάτων αλλά και χωνευτήρι τους. Ότι παίρνει η θάλασσα δεν το δίνει πίσω, μα κάποιες φορές σου δίνει τόσα πολλά, ανέλπιστα πολλά.

Δεν θέλει να την φοβάσαι, θέλει όμως να την σέβεσαι και σε κανέναν δεν συγχωρεί την έλλειψη σεβασμού. Σκοτεινή και μεγαλειώδης, βρίσκεται παντού μα είναι τόσο άγνωστη ακόμα.

Ο άνθρωπος από τα πολύ αρχαία χρόνια, βρήκε τρόπους να την ταξιδέψει, έφτιαξε καράβια και δημιούργησε μια ολόκληρη τέχνη πάνω στην ίδια την φύση της θάλασσας, την ναυτική τέχνη.

Πως αλλιώς θα μπορούσε να κάνει, εφόσον η δύναμη της θάλασσας είναι τόσο μεγάλη που αν σκεφτείς ότι μπορείς να την κατακτήσεις, απλά θα έχεις διαπράξει ύβρη.

Το καράβι, δεν είναι μόνο ένα μέσον για να ταξιδέψεις, είναι μια ολόκληρη ιδέα, μια φιλοσοφία και θέλει γνώση για να μπορέσεις να πάρεις τα δώρα της.

Αν μπορούσε κανείς να πει ότι η ναυτική τέχνη έχει ένα αποκορύφωμα, μια πτυχή η οποία περιέχει μέσα της όλη την φιλοσοφία, και το μεγαλύτερο μέρος της γνώσης για την θάλασσα, αυτή θα μπορούσε να είναι η ιστιοπλοΐα.

Η αρχαιότερη μορφή της ναυτικής τέχνης, η πλέον παραδοσιακή, η πιο αυτούσια. Χρησιμοποιεί τα στοιχεία της φύσης για να να δώσει ζωή στο σκάφος και αν ξέρεις να τα χρησιμοποιείς μπορείς να γνωρίσεις όλο τον κόσμο.

Η Ελλάδα, μια ναυτική χώρα, με αρχαία παράδοση στην ναυτική τέχνη, θα έπρεπε να συντηρεί καλύτερα αυτή την ναυτική παράδοση κάτι που δυστυχώς δεν γίνεται οργανωμένα από το κράτος το οποίο όχι μόνο δεν δίνει ευκαιρίες και κίνητρα για κάτι τέτοιο, αλλά έμμεσα σε τιμωρεί αν έχεις αυτό το πάθος και την αγάπη.

Παρόλα αυτά ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα οι ναυτικοί σύλλογοι και οι ομοσπονδίες οι οποίες μέσα σε αυτές τις αντίξοες, όχι λόγο καιρού, συνθήκες προσπαθούν να αναβιώσουν, να συντηρήσουν και να διαδώσουν την ναυτική τέχνη στον λίγο κόσμο που θέλει να έχει μια ουσιαστικότερη επαφή με την θάλασσα από το απλό μπάνιο στην παραλία.

Σε αυτό το πλαίσιο την Τετάρτη, βρέθηκα στα γραφεία του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Ηρακλείου, στο παλιό ψυγείο στο λιμάνι, σε μια συνάντηση γνωριμίας με τα παιδιά που θα πάνε στα τμήματα αρχαρίων και προχωρημένων και με τους εκπαιδευτές τους. Έτσι μετά από αρκετά χρόνια αναγκαστικής αποχής μου από το υγρό στοιχείο, άρχισα και πάλι να αισθάνομαι αυτή την μαγικά αδιευκρίνιστη γοητεία που έχω για την θάλασσα.

Στις 21 Απριλίου γίνεται η έναρξη των μαθημάτων για την 55η σχολή ανοικτής θαλάσσης του ομίλου Ηρακλείου και οι εκπαιδευτές μέσα σε διάστημα δυο μηνών θα προσπαθήσουν για ακόμα μια φορά να κερδίσουν το στοίχημα με τον χρόνο και να διδάξουν όσα περισσότερα μπορούν πάνω στην ναυτική τέχνη, στους εκπαιδευόμενους τους.

Δύσκολο μα κατορθωτό το εγχείρημα και θέλει αγάπη και προσπάθεια για την απόκτηση της γνώσης, αλλά τα δώρα της είναι πάρα πολλά εφόσον την κατακτήσεις.

Comments

  1. Αποστολακης Μσνολης    

    Ομορφο ποιητικο αρθρο για τη θαλασσα και τα ιστιιπλοικα ταξιδια.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.