Στο λιμάνι…

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Με το φίλο και συνεργάτη Γιάννη, κάναμε το πρωί ένα μεγάλο περίπατο στο λιμάνι. Το κάνω τακτικά αυτό αλλά σήμερα, με τον ήλιο να ντιντινίζει Μαρτιάτικα πάνω από το κεφάλι μας, είχε μια άλλη διάσταση. Δηλαδή, ενώ συνήθως περνάω περπατώντας βιαστικά, χαζεύω και ζηλεύω τα τραχαντήρια και τους βαρκαράδες, σήμερα άρχισα να τα παρατηρώ. Δεν ενθουσιάστηκα! Πολλά, πάρα πολλά, έχουν εγκαταλειφθεί στη μοίρα τους και τα ύφαλά τους, έχουν γεμίσει φύκια και στρείδια, που σημαίνει ότι έχουν χρόνια να βγουν από τη θάλασσα, να τα ματσακονίσουν, να τα περιποιηθούν. Λικνίζονται εκεί στο Ενετικό λιμάνι αλλά η μηχανή και άλλα ήδη πεθαμένα κι οι δυο όμως κατηγορίες αναπολώντας μάχες με τα μελτέμια, σημαντικές ψαριές, γέλια και βρισιές στις κουβέρτες τους.

Τελικά φτάσαμε στον προορισμό μας που ήταν το καινούριο σκάφος του φίλου Μανόλη Αποστολάκη, μια κούκλα σαραντατριών ποδιών που δεμένο στην αριστερή πλωτή εξέδρα, χλιμίντριζε και αδημονούσε να βγει στο πέλαγος και να παλέψει με τα κύματα.
Ο Μανόλης είναι μερακλής και το σκάφος του έλαμπε από καθαριότητα! Μας εξηγούσε υπερήφανος τα συστήματα με τα οποία είναι εξοπλισμένο, τις απίστευτες προοπτικές που σου δίνει για ταξίδια στη Μεσόγειο, αλλά και πέραν αυτής.

Μιλούσε ο Μανόλης και εγώ αποχαυνωμένος έπλεα με το δικό μου το τρεχαντήρι που μια πυξίδα του κερατά κι ένα ραδιοτηλέφωνο της κακιάς ώρας ήταν ο μόνος εξοπλισμός. Είχε όμως μια μηχανάρα Lister που προκαλούσε τις κακοκαιρίες και τις έκανε όλες σπαστές στο ξύλο.

Τέλος πάντων κάποτε ξύπνησα και αφού ευχηθήκαμε τα καλορίζικα στο Μανόλη, τραβήξαμε τον ανήφορο της 25ης Αυγούστου. Ξαναγυρίσαμε δηλαδή στα κλουβιά μας. Όμως όπως και να το κάνετε θάλασσα είδαμε, θάλασσα ήπιαμε.

Στην υγειά μας, το λοιπόν!