Στο δρόμο για το Νότο

Γιώργος Χρηστάκης
Γιώργος Χρηστάκης

Πάνω απ’ την ψηλή γέφυρα στεκόμουν και κοιτούσα κατά που θα βγω για το Νότο… Το χιόνι σκέπαζε τους γκρεμούς μα εγώ έψαχνα να δω από πού έρχονται οι υδρατμοί του καλοκαιριού, και κατά που φυτρώνουν ο έρωντας και τα μικρά κρινάκια πάνω στα βράχια…

Κάτι μεγάλα πουλιά περνούσαν πάνω απ’ το κεφάλι μου σε παραλληλόγραμμους σχηματισμούς.

«Ακολούθα τα» ….φώναξε κάποιος …Έστριψα το σώμα και χωρίς να το καταλάβω πήρα γραμμή ν’ ακολουθώ τον ήχο που έβγαινε απ’ τη μάχη των μεγάλων φτερών τους κόντρα στον άνεμο… Λίγο πιο χαμηλά μα σε παράλληλη πορεία μαζί τους… Παράλληλη και κάθετη από ψηλά σχέση.

Μέσα σ’ όλη αυτή την εναέρια βουή ακουγόταν σε μια άλλη διάσταση το συρτό επιταχυνόμενο θρόισμα απ’ το γλίστρημα του χιονιού καθώς γενναία αποφασισμένο γκρεμιζόταν απ’ τα βράχια.

Κοντοστάθηκα. Ένοιωσα ξένο πουλί που ερχόταν από άλλη γη …

Μια τροχαλία γύρναγε το νερό χωρίς σταματημό…. έμεινα  ν’ αφουγκράζομαι το ρυθμό της μυστήριας ρόδας να γυρνά, ν’ ανακατεύει σκέψεις, πόθους κι αριθμούς….. κι ονόματα…. Το μουρμουρητό του νερού μ’ έβγαζε απ’ τα όρια του κόσμου.

Τότε ήρθε κοντά μου ένας άνθρωπος. Με κοίταξε… μου σφιξε το χέρι και μου ψιθύρισε… « Καλά πας από ‘δω…. μα έχει δρόμο ακόμη για το Νότο»

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *