Στον Κάβο Σίδερο

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Δεν ξέρω φυσικά πόσα χρόνια μου έχει τάξει ο Θεός, γνωρίζω όμως πάρα πολύ καλά ότι ποτέ μου δεν θα ξεχάσω τη σαν χθες ημέρα του Αγίου Ισιδώρου που φρόντιζα για πολλά χρόνια να βρίσκομαι στο αφιερωμένο στη μνήμη του εκκλησάκι και στον Κάβο Σίδερο όπως παραφράστηκε το όνομα του από τους ναυτικούς.

Που λέτε κάθε παραμονή της χάριτος του Αγίου βρισκόμαστε εκεί να φάμε τα ψάρια που έπιαναν οι ψαράδες μετά τον εσπερινό και να κοιμηθούμε τουρτουρίζοντας στην άμμο κάτω από τα αρμυρίκια. Μεταξύ μας, εγώ την είχα κοπανήσει μερικές φορές, και είχα κοιμηθεί μέσα στο πέντε τετραγωνικών μέτρων εκκλησάκι όπου προστατευμένος από τους ανέμους, απολάμβανα έναν από τους ωραιότερους ύπνους της ζωής μου.

Δρόμος για τον Κάβο Σίδερο δεν υπήρχε τότε. Έτσι η μετάβαση γινόταν με ένα στόλο από ψαροκάικα που μας μετέφεραν από το Παλαίκαστρο εκεί. Δυο ώρες ταξίδι υπό πολύ άσχημες συνήθως συνθήκες! Αυτό, χρόνια μετά, όταν ανακάλυψα τον Παπαδιαμάντη μου θύμιζε το καταπληκτικό του διήγημα «Στον Χριστό στο Κάστρο», που με έχει σαγηνεύσει από τότε.

Τύχαμε κι εμείς μια χρονιά σε τέτοιες ακραίες καιρικές συνθήκες. Όμως, προφανώς με τη βοήθεια του Θεού, το γενναίο μας τρεχαντήρι άντεχε και πολεμούσε τα κύματα την ίδια στιγμή που εμείς υπολογίζαμε πόσο μακριά να ήταν άραγε η ακτή και αν θα αντέχαμε την παγωνιά μιας αναγκαστικής βουτιάς. Έτσι όταν μπήκαμε στο μικρό κολπίσκο του Αγίου Ισιδώρου εγκαταλείψαμε το καϊκι πριν καλά καλά το δέσουμε ευλογώντας τον Παντοδύναμο αλλά και την ικανότητα του καπετάνιου μας.

Εκείνη τη βραδιά ήταν ίσως κι ο πιο κατανυκτικός εσπερινός που είχαμε κάνει, ψάλλοντας όλοι μαζί όποιο τροπάρι ξέραμε.

Σήμερα, όπως κι αλλού γράφω, πέρασα τη μέρα μου πίνοντας καφέ στην πλατεία των Λιονταριών. Έμαθα όμως ότι πάρα πολύς κόσμος είχε πάει στο εκκλησάκι.

Να σας πω την αλήθεια δεν με πολυνοιάζει. Τώρα πάει δρόμος μέχρις εκεί, οι φαροφύλακες συνταξιοδοτήθηκαν κι έφυγαν κι ο Φάρος στην εσχατιά αυτή της Κρήτης, έγινε αυτόματος.

Αιωνίως ασυμβίβαστος λοιπόν εγώ!