Στη Μόσχα

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Βρέθηκα κάποτε στη Μόσχα.Σοβιετική Ένωση, Κρουστσώφ και εμείς μια ομάδα Έλληνες δημοσιογράφοι, προσκεκλημένοι επισήμως. Μια μέρα από τις πέντε που μείναμε εκεί ήταν χωρίς προγραμματισμένες συναντήσεις. Οι συνάδελφοι πήγαν να βρουν να ψωνίσουν τίποτα κι εγώ αφού ντύθηκα σαν το κρομμύδι πήγα απέναντι στην Ολυμπιακή πισίνα να κάνω μια βουτιά. Θερμοκρασία έξω 25 υπό το μηδέν! Τρύπωξα στους θερμαινόμενους διαδρόμους της πισίνας και όσο πιο μέσα πήγαινα, τόσο η ζέστη μεγάλωνε, όπως μεγάλωνε και ο μπόγος από ρούχα που κουβαλούσα. Μπήκα στο ντους και μετά καμαρωτός καμαρωτός πήγα στην πισίνα κι άρχισα να πλατσουρίζω, ενώ μια μεγάλη ομάδα νέων ανθρώπων με παρατηρούσαν.

-Τώρα θα σας δείξω εγώ τι θα πει μεσογειακός άντρας. Ανέβηκα λοιπόν στον βατήρα, έκανα μια άψογη βουτιά και ξανανέβηκα στην άκρη κοιτώντας λοξά προς την παρέα. Είδα λοιπόν μια καταπληκτικής ομορφιάς κοπέλα, δύομιση μέτρα περίπου στο ύψος, να με πλησιάζει και να με ρωτάει μ’ ένα γλυκό χαμόγελο.
-Θέλετε να κολυμπήσουμε μαζί;
Ενθουσιάστηκα εγώ. Πάει, την εντυπωσίασα την γκόμενα, σκέφτηκα και τη ρώτησα να ήθελε να βουτήξει πρώτη και να την ακολουθήσω εγώ.
-Όχι, μαζί! μου είπε.

Στηθήκαμε λοιπόν στο βατήρα και κάποιος απ’ την παρέα έδωσε το σύνθημα.
Εγώ είχα κάνει καμιά δεκαριά χεριές κι εκείνη είχε τερματίσει!
-Μα ποιοι είσαστε;
-Η ολυμπιακή ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης, μου είπε και με άφησε ξεχάσκωτο.

Ήρθε και ο φίλος της στη συντροφιά -αυτός ήταν τρία μέτρα στο ύψος- και μέχρι να πεις κύμινο είχα γίνει φίλος με τους μισούς απ’ αυτούς.
-Παντρευόμαστε αύριο, μου είπε ο ψηλέας, στην ορθόδοξη εκκλησία, θα ΄ρθεις;
-Και βέβαια θα ΄ρθω, είπα, ξεχνώντας όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μου.

Ενθουσιασμένος πήρα πάλι τον μπόγο με τα ρούχα μου για να γυρίσω στο ξενοδοχείο και να σκεφτώ τι δώρο θα τους πάρω. Όταν άνοιξα την εξωτερική πόρτα, φορούσα μόλις ένα λεπτό πουλόβερ και το ένα από τα μανίκια του σακακιού. Πήρα μια αναπνοή και …τέζαρα! Έτρεξαν τα παιδιά με σήκωσαν και μετέφεραν στο ιατρείο, ενώ εγώ βρισκόμουν στην κατάσταση της πλήρους ηρεμίας. Δεν ξέρω τι μού ‘καμαν εκεί, αλλά σε μισή ώρα ήμουν περδίκι!

-Ελάτε το απόγευμα να σας ξαναδώ μου είπε ο γιατρός που με είχε σώσει, αν και δε βλέπω να ΄χεις και τίποτα. Προσέξτε μόνο να μην μπείτε για τέσσερις μέρες τουλάχιστον σε αεροπλάνο. Η αποσυμπίεση μπορεί να σας προκαλέσει και δεύτερη, μοιραία τώρα, ανακοπή.

Τον ευχαρίστησα και τράβηξα με τους δυο μελλόνυμφους στο ξενοδοχείο, όπου και τράβηξα έναν ύπνο ωρών.
Το απόγευμα διηγήθηκα στην παρέα την περιπέτειά μου και τους πήρα δανεικά όλα τα λεφτά που είχαν στις τσέπες τους (ήταν περίπου 14.000 δολλάρια), μια κι αυτοί θα έφευγαν κι εγώ θα έμενα.

Το βράδυ ήρθαν οι δυο καινούριοι μου φίλοι να με δουν κι εκεί μου έκαναν την πρόταση να τους παντρέψω εγώ μια και ήμουν τόσο τυχερός και γλίτωσα από το θάνατο.

Συγκινημένος τους αγκάλιασα και τους φίλησα και τους έδωσα σα δώρο εκείνη την στιγμή τις 10 από τις 14 χιλιάδες που είχα μαζέψει, ποσό τεράστιο για την εποχή εκείνη.

Την άλλη μέρα καμαρωτός και με το κοστουμάκι μου ανέβηκα σ’ ένα σκαμνί για να τους φτάνω και κρατούσα τις κορόνες πάνω από τα κεφάλια τους. Ο ένας ιερέας έψαλλε στα ελληνικά για χατήρι μου, ο τεράστιος ναός ήταν γεμάτος και όλοι έδειχναν άπειρο σεβασμό σ’ ένα νεαρό κοντό και καλοσχηματισμένο. Πέρασα από τις ευτυχέστερες στιγμές της ζωής μου.

(Υ.Γ. Η νύφη ήταν πρωτανηψιά του Βλαντιμίρ Πούτιν και αυτός ο ίδιος, ο νεαρός που όλοι σέβονταν)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *