Στεριά και θάλασσα

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Όποτε κλείνω τα μάτια μου αγαπητοί φίλοι μια Θάλασσα χωρίς κύματα, χωρίς την παραμικρή ρυτίδα, έρχεται και μου χαρίζει εφορία και γαλήνη. Όμως, τις πολλές ώρες που τα έχω ανοιχτά όλο σε σε μπετόν και σαχλαμαροκατασκευές κουτουλώ, χωρίς μια έστω ξυνίθρα να βλέπω πουθενά.

Δεν παραπονιέμαι τώρα. Μια διαπίστωση κάνω μόνο. Και μια απορία θέλω να εκφράσω: Γιατί;

Γιατί αφού πίσω από το μπετόν κρύβονται ζεστές οικογένειες ή αγωνιούντες εργαζόμενοι, γιατί μια και πίσω από το μπετόν κρύβεται και η χαρά και η οδύνη των συμπολιτών, γιατί εγώ να τα βλέπω τόσο αρνητικά τα πράγματα;

Όμως δεν έχετε δίκιο. Δεν τα βλέπω αρνητικά. Τον καημό μου που έχω απομακρυνθεί από τη θάλασσα προσπαθώ να σας μεταφέρω. Καμιά φορά ξέρετε αισθάνομαι σαν τον φαφούτη το σαργό που τον πέταξε στα βράχια, κι αυτός σπαρταρά αγωνιζόμενος να ξαναμπεί στο στοιχείο του. Έτσι είμαι κι εγώ. Και προχτές που πήγα να κολυμπήσω η θάλασσα με έδιωξε με την παγωνιά της, από την αγκαλιά της που αναζητούσα. Δεν θα έρθει όμως και το καλοκαίρι; Ο Θεός να μας έχει καλά και σας υπόσχομαι ότι θα βουτήξω από το Παλαίκαστρο και θα πάρω αναπνοή μόνο στην Εσχάτη ή έστω στα Χριστιανά.

– Και γίνονται μωρέ αυτά τα πράγματα; Όχι δεν γίνονται. Κανείς όμως δεν σε εμποδίζει να τα ονειρεύεσαι και να αδημονείς για τις ζεστές ημέρες. Αν τώρα έχει βρέξει και στο μεταξύ, χαράς Ευαγγέλια!

Εγώ πάντως σας υπόσχομαι ότι μέχρι να πιάσουν τα μελτέμια λέξη σχετική δεν θα σας ξαναγράψω.