Σταύρωση και Ανάσταση, μια πορεία προς την Αλήθεια.

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Οι μέρες αυτές, οι μέρες του Πάσχα έχουν μέσα τους εξαιρετικά ισχυρούς συμβολισμούς οι οποίοι εκτός από την Χριστιανική θρησκεία υπάρχουν και στον εσωτερισμό και στην φιλοσοφία, το ίδιο ισχυροί και σημαντικοί.

Η σταύρωση και η Ανάσταση είναι ένα μοτίβο πανάρχαιο, ίσως αρχετυπικό το οποίο δηλώνει  την έλλειψη του θανάτου ως πραγματικό μέγεθος, εφόσον ο εκλεκτός ή ο μύστης ξέρει ότι αυτό είναι ένα φαινόμενο το οποίο ανήκει στον κόσμο των μορφών και όχι στον πραγματικό κόσμο, δηλαδή με άλλα λόγια ο θάνατος δεν είναι τίποτα άλλο από μια ψευδαίσθηση με την οποία ταυτιζόμαστε ως υλικά όντα τα οποία έχουν χάσει τον συνεκτικό κρίκο τους που τα συνδέει με τον αφανή αλλά πραγματικό κόσμο ο οποίος ξεφεύγει από τα φαινόμενα.

Όμως η διαδικασία δεν είναι απλή, ο μύστης ότι έχει καταφέρει στην πορεία της μύησης του πρέπει να το δοκιμάσει, να δοκιμάσει τον εαυτό του για να ξεφύγει από το μαρτύριο του θανάτου και ο μόνος τρόπος είναι η θυσία του εαυτού του σε κάτι ανώτερο από τον ίδιο, σε έναν σκοπό.

Η θυσία είναι το τελευταίο θνητό σκαλοπάτι το οποίο πρέπει να υπερβεί ο μυημένος για να φτάσει στον ανώτερο κόσμο, το σκαλοπάτι που θα τον κάνει να αποδείξει πως έχει αποταυτιστεί από το φαινόμενο του θανάτου και την υλική μορφή του.

Είναι μια προσωπική επιλογή να δώσει το σώμα του για να αποκτήσει πρόσβαση σε κάτι ανώτερο το οποίο ήδη γνωρίζει, επικοινωνεί μαζί του αλλά ακόμα δεν το έχει βιώσει σε όλο του το μεγαλείο.

Θυσιάζεται και γνωρίζει συνειδητά τον θάνατο, μπορεί να τον ξεπεράσει και να κρατήσει την συνειδητότητα του, όμως ακόμα δεν έχει φτάσει στο αποκορύφωμα αυτής της πράξης.

Η τελείωση του έρχεται με την ανάσταση, δηλαδή την μετά θάνατον εκδήλωση της προηγούμενης υπόστασης του.

Εκεί αποδεικνύει την ικανότητα του πλέον από επιλογή να βρίσκεται στον εκδηλωμένο κόσμο και όχι από ανάγκη, είναι απόλυτος κυρίαρχος του εαυτού του, αυτού του ανεξερεύνητου για όλους τους θνητούς πολύπλοκου συνθέματος που ορίζει την ύπαρξη και την υπόσταση μας.

Άχρονος αθάνατος, πάντα ενωμένος με το παρόν, ένα αυτοπροσδιοριζόμενο ον το οποίο γνωρίζει.

Όλα τα παραπάνω για εμάς έχουν καθαρά συμβολική αξία η οποία μπορεί να γίνει άκρως ουσιαστική ως ρυθμιστικός παράγοντας για τις πράξεις, τα θέλω και τα πιστεύω μας και κινητήριος δύναμη για την αναζήτηση της γνώσης.

Πρακτικά, η γνώση σε φέρνει πιο κοντά στην δικαιοσύνη και αυτή η συνθήκη σε κάνει καλύτερο άνθρωπο ο οποίος κατ’ επέκτασιν μπορεί να διαμορφώσει μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία.

Ο δρόμος είναι μεγάλος και εμείς πολύ μικροί μέσα σε αυτόν, όμως είτε κάποιος πιστεύει, είτε δεν πιστεύει, η ίδια αλήθεια τον περιμένει να την ανακαλύψει, γιατί η αλήθεια είναι μια και δεν ανήκει ούτε σε δόγματα, ούτε σε θεωρίες, είναι ο ίδιος ο κόσμος και εμείς καλούμαστε να τον ανακαλύψουμε.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Ο δρόμος είναι μεγάλος και εμείς πολύ μικροί μέσα σε αυτόν, όμως είτε κάποιος πιστεύει, είτε δεν πιστεύει, η ίδια αλήθεια τον περιμένει να την ανακαλύψει, γιατί η αλήθεια είναι μια και δεν ανήκει ούτε σε δόγματα, ούτε σε θεωρίες, είναι ο ίδιος ο κόσμος και εμείς καλούμαστε να τον ανακαλύψουμε.

    Σε τι μας χρησιμεύει όμως μια τέτοια αναζήτηση σε έναν τόσο τεράστιο κόσμο; Η πλήρης αλήθεια θα μας διαφεύγει πάντοτε, άρα ποιο είναι το νόημα της αναζήτησης κάποιου τμήματος και ποιο τμήμα είναι το πιο σημαντικό;

    Ας μην ξεχνάμε οτι και ο Πιλάτος ρωτάει τον Ιησού «Τι έστιν αλήθεια;» αλλά δεν περιμένει να ακούσει την απάντηση :
    «Ἐγὼ εἰς τοῦτο γεγέννημαι, καὶ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον, ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ. Πᾶς ὁ ὢν ἐκ τῆς ἀληθείας, ἀκούει μου τῆς φωνῆς.
    Λέγει αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· τί ἐστιν ἀλήθεια; Καὶ τοῦτο εἰπὼν, πάλιν ἐξῆλθε πρὸς τοὺς ᾿Ιουδαίους […] »

    Είναι σαν να ρωτάνε οι γραφές : «Ποίος αντέχει να ακούσει την αλήθεια;»

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.