Σκαλαθύρματα 27/04/18

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

  • Προφανώς για να αποκτήσει εύρος το βλέμμα μου, καθόμουν σήμερα το πρωί… στο μπαλκόνι και θωρρούσα την απέραντη θέα! Δηλαδή το απεναντινό μπαλκόνι και τα έργα στην άκρη του δρόμου! Έτσι είναι ρε παιδιά «πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας», κατά πώς έγραφε κι ο ένας από τους μέγιστους ποιητές μας.
  • Ο Γιώργης, είναι ίσως ο πιο συνειδητοποιημένος υπάλληλος καθαριότητας απ’ όσους έχομε στο Ηράκλειο. Παράλληλα, έχει και μια εκπληκτική φωνή που σε μαγεύει, παρ’ όλο που θέλει πολλά παρακάλια για να σου τραγουδήσει ένα δυο στίχους. Τα κρυφά ταλέντα που λέγαμε, κύριε Δήμαρχε…
  • Κλωτσάει ακόμη η Άνα μου, προκειμένου να έρθει για να μείνει για κανένα μήνα στο Ηράκλειο. Αμήν και μόνιμα! Ή θα την πείσω, ή θα την σφάξω. Η επιλογή είναι δικιά της. Κι αλίμονό της αν την ημέρα της μεγάλης μας γιορτής -10 Σεπτεμβρίου- δεν είναι εδώ! Θα κηρύξω πόλεμο στη Γερμανία, θα την πιάσω αιχμάλωτη και θα την φέρω κάτω με το ζόρι.
  • Έχομε δυο γάτες στο σπίτι, τη Λούφα και τον Μπαρμπαρόσα. Κολλητάρια της γυναίκας μου είναι κι οι δυό. Σε μένα μόνο ο Μπαρμπαρόσα έρχεται το βραδυ για να κοιμηθούμε αγκαλιά. Το περίεργο είναι ότι σαν λάτρης των σκύλων δεν συμπαθούσα ποτέ τις γάτες. Τώρα όμως δεν κάνω και χώρια τους και συνεχώς τις αναζητώ.
  • Ξέρετε πώς γράφονται τα σκαλαθύρματα; Λέει η Ανιώ μια λέξη, την αρπάζω εγώ από τα μαλλιά και της αλλάζω τον αδόξαστο. Έτσι, σύρε ξέσυρε, το κειμενάκι έχει γραφτεί! Κι ύστερα, με λένε και «συγγραφέα» που πιπέρι στο στόμα τους.