Σκαλαθύρματα 17/2/2018

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

  • Οι βροχούλες των ημερών δρόσισαν όχι μόνο τη γη αλλά και την ψυχή μου. Δεν πολυσυμπαθώ βλέπετε, τις λιακάδες του χειμώνα που τίποτε δεν σου προσφέρουν από όσα ο καλοκαιριάτικος ήλιος σου δίνει απλόχερα. Βλέπετε, ακόμη, πως αν δεν γκρινιάξω κι εγώ για τον καιρό όπως όλοι μας, δεν θα πάει καλά η μέρα μου.
  • Ανυπομονώ να δω – εκ του μακρόθεν βέβαια το πως θα εξελιχθούν οι τελευταίες ημέρες των Απόκρεω. Εγώ ξέρω πως θα το περάσω το διήμερο: Κουκουλωμένος με μια κουβέρτα θα βρίζω την τηλεόραση και θα αναμένω τη Σαρακοστή, ως εγκάρδιος οπαδός των θαυμαστών Εγκωμίων και ως αιωνίως αναμένων την Ανάσταση.
  • Σας έχω εξομολογηθεί πολλές φορές ότι ευτυχώς μυαλό δεν διαθέτω. Υπό την έννοια βεβαίως ότι δεν είμαι ο νοικοκύρης άνθρωπος που θα μπορούσε να φτιάχνει οικογενειακό προϋπολογισμό, να υπολογίζει τα έξοδά του, και κυρίως τα έσοδά του. Αυτά βέβαια τα τελευταία δεν ήταν δύσκολα μια και ως έξοδα έχω τα τσιγάρα και κανά δυο καφέδες, και τα έσοδα μου είναι πέραν της συντάξεως μηδενικά. Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά; Για να απαντήσω σε φίλους καλούς που διερωτώνται πού βρήκα το θάρρος να ξεκινήσω μια καινούργια δραστηριότητα! Δεν ήταν ματαιοδοξία ρε παιδιά. Η ασίγαστη επιθυμία μου να προσφέρω ότι δύναμαι στην πόλη όπου κατοικώ με ανάγκασε. Κι αν κρίνω από την εκπληκτική επιτυχία του Mesogios.gr, καλά έκαμα.
  • Ο Ίωνας μετρά σε χιλιάδες τους αναγνώστες. Ο Γιάννης ακούει και παίζει με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Κι εγώ ψάχνω τις τσέπες μου, μπας και βρω σε καμιά γωνιά τίποτα που μου επιτρέπει να πω «πάει τα έβγαλα τα τρέχοντα έξοδα». Ωραίοι είμαστε λοιπόν! Γιατί; Επειδή «τίποτα τίποτα δεν μας σταματά».
  • Κάποτε που ψάρευα στο Κακό Όρος ήρθε μια φώκια που είχε εκεί σε ένα σπήλαιο τη φωλιά της και θρασύταση μου έφαγε όλα τα ψάρια που είχα πιάσει. Αυτό γινόταν για δέκα μέρες περίπου. Είχαμε γίνει φιλαράκια πια. Μέχρι που με άφηνε να τη χαϊδέψω και μέχρι που γκρίνιαζε όταν δεν είχα πιάσει ψάρια! Τι να έγινε άραγε αυτό το θεσπέσιο ζωντανό;