Σκαλαθύρματα 15/03/18

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

  • Με τη φιλενάδα μου την Άνα, όταν γράφομε κείμενα, κάνομε και πολλές διακοπές, είτε διαφωνώντας, είτε μπουρδολογώντας. Σας βεβαιώνω ότι αυτός ειναι ο άριστος τρόπος για να τα βγάζετε πέρα όταν το μυαλό σας είναι άδειο ή όταν ταξιδεύει σε τόπους μακρινούς και αρνείται να υποταχτεί σ’ αυτό που λέμε δουλειά ή καθήκον.
  • Μου έκανε κατάπληξη χθες το εξής γεγονός: -Πέθανε ο Χώκινγκ! Μου είπε ένας Ηρακλειώτης γνωστός από το ότι δεν τα έχει τετρακόσια, όπως λέμε. -Και ποιος ήταν αυτός; Προφασίστηκα/ -Καλά, δεν τον ξέρεις; Και παριστάνεις και το δημοσιογράφο; Σταμάτησα τη συζήτηση μέχρι απογοητεύσεως απαξιωμένος.
  • Οι νοτιάδες θα συνεχιστούν, ισχυρίζονται οι μετεωρολόγοι που ευτυχώς σπανίως κάνουν επιτυχείς προβλέψεις για το μικροκλίμα της Κρήτης. Και μόνο όμως αυτή η «πρόβλεψη», εμένα με τοποθετεί στον κάτω κόσμο, όπως συνηθίσαμε να λέμε. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, λοιπόν, είχα αυτήν την έμφυτη προφανώς αντιπάθεια, για τον ύπουλο άνεμο. Και ησύχαζα μόνο στις νότιες θάλασσες της Κρήτης, όπου και ο νοτιάς ήταν φρέσκος φρέσκος από το κύμα και αναζωογονητικός.
  • Δέχτηκα ψες μια οξεία παρατήρηση, για την αντιπάθειά μου προς όλες τις πανσελήνους. Σωστή η παρατήρηση αφού προερχόταν από συμπαθέστατη φίλη μου. Ας έχει λοιπόν τον «ιμιτασιόν» ήλιο» να τον χαίρεται, εγώ πάντως ιδέα δεν αλλάζω.
  • Καθώς κατέβαινα χθες την οδό Χάνδακος, ένας πιτσιρικάς – άντε να ήτανε τριών χρονών- ήρθε και με τράβηξε από το παντελόνι! Τι είναι ρε φίλε; τον ρώτησα, πριν η μανούλα του σπεύσει να βάλει τάξη. – Που πας; με ρώτησε. -Στο γραφείο μου. -Να κάνεις τι; συνέχισε. -Να δουλέψω -Καλά! Συναίνεσε. -Να’ρθω κι εγώ; -Αν θέλεις. Εκεί παρενέβη η μανούλα,χαμογελαστή-χαμογελαστή όμως – Παύλο, άσε τον κύριο ήσυχο! Να μ΄αφήσει ήσυχο κυρά μου; Μα τέτοια ένεση αισιοδοξίας ποιος άλλος θα μου κάμει;

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Σωστή η παρατήρηση αφού προερχόταν από συμπαθέστατη φίλη μου.

    Απορία: εάν η ίδια παρατήρηση ερχόταν από «αντιπαθή εχθρό σας» τότε θα την αξιολογούσατε με τον ίδιο τρόπο;
    Αν όχι, γιατί;

    1. Άνα Ζουμάνη    

      Είναι υποκειμενικός προφανώς. Μερικούς δε μας βγαίνει το αντικειμενικό συνεχώς, έχουμε πολύ δρόμο ακόμη ως τη θέωση. Αλλά το προσπαθούμε στ΄αλήθεια να γίνομε προοδευτικοί κι εμείς. Τρέχομε από πίσω καταϊδρωμένοι, αλλά τρέχομε.
      Μέχρι όμως να γίνομε προοδευτικοί, αντικειμενικοί και οικουμενικοί, ελπίζομε να προλάβουμε να ωφελήσουμε κανά δυο τρεις ανθρώπους, στο σπίτι μας στη γειτονιά μας, στο χωριό μας… γιατί μετά, πάει, πέταξε το πουλάκι.

      Άνα Ζουμάνη
      1. Oraia ta lete re    

        > Είναι υποκειμενικός προφανώς.

        Προφανώς. 🙂
        αυτό όμως δεν σημαίνει οτι απαραιτήτως λέει ψέμματα ή οτι η υποκειμενική του άποψη δεν έχει αξία, ακόμη και αν είναι προσβλητική για εμάς. Ίσα-ίσα τα πράγματα που παρατηρούν πάνω μας όσοι μας αντιπαθούν, είναι πολλές φορές πολύ πιο οξυδερκή από όσα παρατηρούμε εμείς ή οι φίλοι μας.

        Η υποκειμενικότητα των «αντιπαθητικών εχθρών» μας, μπορεί να μας είναι πολύ χρήσιμη, εάν μπούμε στην διαδικασία να την εξετάσουμε, αντί να την απορρίψουμε αυτομάτως και αυτοδικαίως.

        > Μέχρι όμως να γίνομε προοδευτικοί, αντικειμενικοί και οικουμενικοί, ελπίζομε να προλάβουμε να ωφελήσουμε κανά δυο τρεις ανθρώπους

        Δεν νομίζω πως αυτά τα τέσσερα πράγματα (προοδευτικότητα, αντικειμενικότητα, οικουμενικότητα και το να είναι κάποιος ωφέλιμος στους άλλους) έχουν ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τους.

  2. Άνα Ζουμάνη

    Άνα Ζουμάνη    

    Δεν νομίζω ότι η οξυδέρκεια συνοδεύει αυτούς που μας αντιπαθούν, αφού κι αυτοί από τα συναισθήματα τους οδηγούνται συν τοις άλλοις, όπως όλοι οι άνθρωποι. Τόσο η αντιπάθεια, όσο και η αγάπη τυφλώνουν, ενώ η ουδετερότητα είναι άχρηστη, καταδικασμένη από το Δάντη ούτε στην κόλαση να μπεί, ούτε στον παράδεισο. Συνεπώς τυφλοί είμαστε όλοι, ή άχρηστοι. Πιστεύω όμως ότι ο αριθμός των εχθρών μας προδίδει δύο πράγματα, ή ότι είμαστε μεγάλα καθίκια, ή ότι έχουμε μεγάλη αξία. Ως εκ τούτου τους θεωρώ επίσης πολύτιμους., δηλαδή ως «θερμόμετρο».
    «Προοδευτικότητα», «αντικειμενικότητα», «οικουμενικότητα», έτσι όπως την βιώνω εγώ σήμερα, σημαίνει η ανθελληνικότητα, ή ουδετερότητα. Συνήθως το δεύτερο. Και το δεύτερο δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Ανησυχώ για όλους και δεν ανησυχώ για κανέναν το ίδιο αποτέλεσμα έχουν, καθότι ο «κοσμοσωτήρας» δεν υπήρχε, δεν υπάρχει και δε θα υπάρξει ποτέ, αν εξαιρέσεις τον Ιησού Χριστό 😀

  3. Oraia ta lete re    

    > Δεν νομίζω ότι η οξυδέρκεια συνοδεύει αυτούς που μας αντιπαθούν, αφού κι αυτοί από τα συναισθήματα τους οδηγούνται συν τοις άλλοις, όπως όλοι οι άνθρωποι.

    Το συναίσθημα ή ο λόγος πίσω από μια επισήμανση δεν αναιρεί την αλήθεια ή την οξυδέρκεια της επισήμανσης.

    Ένα πολύ απλό παράδειγμα : Αν κάποιος έρθει και σου πει π.χ. «μα πως ντύθηκες έτσι ρε. Σε βαφτίσια πάμε όχι για να δούμε μπάλα» έχει σημασία αν θα είναι καλόβουλος φίλος ή κακόβουλος εχθρός; Όχι.

    Σημασία θα έχει αν έχει δίκαιο και αν εμείς μπορούμε να το αποδεχθούμε.

    > Τόσο η αντιπάθεια, όσο και η αγάπη τυφλώνουν, ενώ η ουδετερότητα είναι άχρηστη, καταδικασμένη από το Δάντη ούτε στην κόλαση να μπεί, ούτε στον παράδεισο.

    Ο μηδενισμός δηλαδή μπαίνει μόνο στον παράδεισο; :p

    > Συνεπώς τυφλοί είμαστε όλοι, ή άχρηστοι.

    Ε, τότε να σταματήσουμε τα πάντα και αν μην ασχολούμαστε με τίποτα; Δεν μου φαίνεται και πολύ λογικό.

    > Πιστεύω όμως ότι ο αριθμός των εχθρών μας προδίδει δύο πράγματα, ή ότι είμαστε μεγάλα καθίκια, ή ότι έχουμε μεγάλη αξία.

    Αυτά τα δύο πάντως δεν είναι αμοιβαίως αποκλειόμενα.

    > Ως εκ τούτου τους θεωρώ επίσης πολύτιμους., δηλαδή ως «θερμόμετρο».

    Γίνεται και αυτό, αλλά καλό είναι να χρησιμοποιούνται και σαν «καμπανάκι».

    > «Προοδευτικότητα», «αντικειμενικότητα», «οικουμενικότητα», έτσι όπως την βιώνω εγώ σήμερα, σημαίνει η ανθελληνικότητα, ή ουδετερότητα

    και όμως, έχουν σημασία αυτές οι λέξεις, άσχετα αν τις έχουμε ξεπατώσει σαν κοινωνία.
    Προοδευτικός είναι στην πραγματικότητα κάποιος ο οποίος θέλει να δει τους ανθρώπους και την κοινωνία να πηγαίνει μπροστά, να εξελίσσεται και να βελτιώνεται. Αυτό λέει η λέξη.
    Εμείς όμως στην κοινωνία ακούμε σαν «προοδευτικούς» κάτι περίεργους τύπους που είναι απλά υπέρ μιας χαωτικής αναρχίας.

    Αντικειμενικός, δεν είναι απλά ο ουδέτερος, αλλά αυτός που μπορεί να κρίνει κάτι σαν να μην έχει κανένα συμφέρον, ακόμη και αν δεν είναι έτσι. Για να είσαι αντικειμενικός πρέπει να βλέπεις κάτι το οποίο είναι προς το συμφέρον σου ή το συμφέρον κάποιου φίλου ή συγγενή σου και αν δεν είναι σωστό να λες «όχι, δεν είναι σωστό. Δεν πρέπει να γίνει κάτι τέτοιο».
    Αυτός δεν είναι ένας ουδέτερος άνθρωπος με την έννοια της απάθειας που προσδίδετε στην λέξη. Είναι μάλλον το ακριβώς αντίθετο.

    Θα έπρεπε να παλέψουμε, όσο μπορούμε, για να αποκτήσουν πάλι αυτές οι λέξεις αξία και σημασία, αντί να καταθέσουμε τα όπλα και να αφήσουμε να αλωνίζουν όλους όσους έχουν συμφέρον να ενδύονται την προβιά των «προοδευτικών» ή των «αντικειμενικών». Και το πρώτο βήμα είναι αυτό. Να μην αποδεχθούμε τις νέες έννοιες των λέξεων όπως τις «βιώνουμε» αλλά να απαιτούμε να λέγονται τα πράγματά με το όνομά τους.

    Να έχουμε το θάρρος να πούμε σε κάποιον : «Όχι, φίλε δεν είσαι προοδευτικός, είσαι ένας ατάλαντος αναρχικός», «Όχι, δεν είσαι αντικειμενικός, έχεις δύο μέτρα και δύο σταθμά και να σου εξηγήσω και ποια είναι.»

    > Συνήθως το δεύτερο. Και το δεύτερο δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Ανησυχώ για όλους και δεν ανησυχώ για κανέναν το ίδιο αποτέλεσμα έχουν

    Και όμως δεν είναι έτσι.
    Αυτός που ανησυχεί για όλους μπορεί να βοηθήσει και κάποιον που είναι δίπλα του, μόλις αναγνωρίσει οτι δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα για το γενικό καλό.
    Αυτός που δε ανησυχεί για κανέναν, δεν θα βοηθήσει ποτέ κανέναν ούτε σε ατομικό, ούτε σε συλλογικό επίπεδο.

    > καθότι ο «κοσμοσωτήρας» δεν υπήρχε, δεν υπάρχει και δε θα υπάρξει ποτέ, αν εξαιρέσεις τον Ιησού Χριστό

    και τι ωραία του φερθήκαμε, ε;
    Ίσως το πιο σπουδαίο μήνυμα της Αγίας Γραφής να είναι οτι οι άνθρωποι δεν θέλουν να σωθούν πραγματικά. Θέλουν να λένε οτι το επιθυμούν, αλλά κανένας δεν θέλει να πληρώσει το τίμημα της σωτηρίας της ψυχής: Αγάπη, συγχώρεση, καλοσύνη προς τον συνάνθρωπο και τους φτωχούς, ανεκτικότητα και φιλανθρωπία;

    Πολύ προοδευτικός ήτανε ο Ιησούς, δεν νομίζετε; 😉

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.