Σκαλαθύρματα 10/04/18

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

  • «Ουκ έστιν ώδε, αλλ’ ηγέρθη». Πιστέψετε το συμπολίτες και συμπατριώτες και θα δείτε ότι όχι βέβαια θα αλλάξει η καθημερινότητά σας, αλλά εσείς θα γίνετε πολύ πιο δυνατοί και η Λαμπρή θα εγκατασταθεί μονιμότερα στις καρδιές σας.
  • Όσοι έχετε συνηθίσει να γράφετε με μελάνι, θα ξέρετε ότι η αγία αυτή γραφή σε γεμίζει μελανιές και κάλους στα δάκτυλα και θα καταλάβετε ίσως τη μανία μου όταν προχθές διάβαζα μια «μελέτη» για την χρησιμότητα και την σπουδαιότητα των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Δεν διαφωνώ με την ουσία της μελέτης. Όμως η ψυχή δύσκολα μεταφέρεται στα πληκτρολόγια κι ακόμη δυσκολότερα πείθει για την ειλικρίνεια της σκέψεως που διαβάζετε σε γυάλινες οθόνες. Είμαι παλαιομοδίτης, θα μου πείτε. Συμφωνώ απολύτως. Και καλά να είναι η Άνα, που μεταφέρει αγόγγυστα στον ηλεκτρονικό της υπολογιστή τα όσα σκέφτομαι, τα όσα κατεβάζει η κούτρα μου.
  • Αν βάλετε απλώς στο μυαλό σας πόσες χιλιάδες αρνιά και κατσίκια σφάχθηκαν, προκειμένου να γιορτάσομε εμείς την Λαμπρή, είμαι βέβαιος ότι θα αρνηθείτε δια βίου το κρέας. Η απάντηση που δέχομαι συνήθως είναι «ναι, σιγά». Και δυστυχώς συμφωνώ κι εγώ. Κι επειδή δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσει το λουτρό αυτό του αίματος, κάνω κι εγώ μαζί σας το κορόϊδο.
  • Όταν υπαγορεύω ένα κείμενο στη φιλενάδα μου την Άνα σκέφτομαι πώς είναι άραγε είναι η ζωή στο εξωτερικό για μια Ελληνίδα που ζει μόνιμα εκεί. Θα μου πείτε ότι είμαι απολύτως ακατάλληλος για να προτείνω λύσεις. Βλέπετε, εμένα οι ξυνίδες και οι μαντηλίθρες μ΄έχουν με τη συναίνεσή μου δεμένο στο Νησί μας.
  • Άκουσα χθες κάτι που ειλικρινά με έκανε να ανατριχιάσω. Ήταν λεζάντα σε μια φωτογραφία, που έλεγε: -Γιορτάσαμε κι εμείς με μπάρμπεκιου. Ω, πού να σας κάτσει στο στομάχι το κοκορέτσι που ψήνατε στο «μπαρμπεκιου».