Σαν μαθητής

Τα ατάκτως ειρημένα κομμάτια του γαλαξία εντός μου

Γιώργος Χρηστάκης
Γιώργος Χρηστάκης

Σ’ αυτό το χρόνο , εδώ  μέσα σ’ αυτό τον τόπο , τον άγονο….

Με δίδαξες τη γλώσσα που μιλάει κι ακούς  μέσα σου, τους τρόπους και τις συνήθειές σου…

Μου δίδαξες, τα κυνήγια και τα ψαρέματα των αστεριών, τον πολιτισμό της φύσης….

Πώς να φυλάγομε απ’ τη βροχή, πώς να βρίσκω με την πρώτη ματιά το αγαπημένο αστέρι…

Με έμαθες να κρατάω την ανάσα μου ως το εβδομήντα μην την μυρίσουν τα σαρκοβόρα….

Πως ν’ ανεβαίνω στο βουνό, να επιμένω… να καμαρώνω  τις βάρκες που στέκουν στο νερό…

Να διακρίνω το δηλητήριο του φιδιού που έπεσε στο χώμα κι ανακατώθηκε με το νερό κι έγινε λάσπη και χύθηκε στον ποταμό… μετά στη θάλασσα , στων αστεριών τη σκόνη…
Έμαθα να διαβάζω το σώμα κι όλα του τα σημάδια … μηνύματα ξεχασμένα πάνω στο δέρμα….

Σ’ άκουγα, σε κοιτούσα βαθιά, στα μεγάλα τα ορθάνοιχτα μάτια ….

Έβλεπα το ξέφωτο μέσα σου.. να φωτίζει ξαφνικά σαν γενική έρωτα δοκιμή… κι ύστερα να φτάνει ακριβώς σ’ εκείνο το σωτήριο σημείο, που έμπαιναν κι έβγαιναν κάθε λογής θεόσταλτα δαιμόνια να αγγίξουν ένα κομμάτι της ψυχής…

Μου δίδαξες τα πλατύ σου χαμόγελο, τις δονήσεις μέσα σου… το δάκρυ της  αγωνίας  σου, το σπαρτάρισμα του οργασμού σου, του μικρού θανάτου   σου …

Με δίδαξες…. Μα τι άξιζε απ’ όλα αυτά ……..

Η ακατανόητα ασυμβίβαστη αυτάρκεια του μεγάλου αμαρτήματος…. Η ασκήμια της εντροπίας του σύμπαντος … η αρχή της αταξίας… τα ατάκτως ειρημένα κομμάτια του γαλαξία εντός μου…………….

Τα είχα διδαχτεί όλα μόνος τελικά………. Με ρωτούσα…….

Κι έδωσα όρκο να χαράξω το κορμί σου με την πιο γλυκιά πνοή μου… ν’ ανθίσω το κέντρο του κόσμου σου, να μυρίσω τον ουρανό στα μαλλιά σου, να πνίξω τους δαίμονές μου στα χείλη σου… να ρωτήσω και το πιο σκοτεινό σημείο πάνω σου να μου πει την ιστορία του… χαρακιές, σημάδια και στίγματα … όλη την ιχνογραφία στο σώμα σου….

Με δίδαξες…

Βγήκα τότε και σκότωσα το δράκο τον κακομούτσουνο που τον έλεγαν Ρωμαίο… όμως δεν τον είχα σκοτώσει εγώ….

Είχε προλάβει πρώτος να πιει το δηλητήριο …..