«Ρίχτο Ηλία!»

Μια φαντασίωση που άξιζε τον κόπο και μάλιστα οδηγώντας

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Ήταν απόγευμα, ο ήλιος έπεφτε γλυκά και ο δρόμος έφερε τα κουρασμένα αμορτισέρ του αυτοκινήτου και της μέσης μου στην παραλιακή επιστρέφοντας προς το σπίτι. Και άξαφνα το ξαναείδα εκεί!

Στεκόταν εκεί ακόμη αγέρωχο, ανελέητο και… ανυπερθέτως καθώς κανείς δεν φρόντισε για ακόμη μια μέρα να το κατεδαφίσει και να ξεβρωμίσει το πλάνο της υπέροχης παραλιακής του Ηρακλείου.

Υπό κανονικές συνθήκες ένας φυσιολογικός δημοσιογράφος θα έψαχνε να βρει τίνος είναι τούτο το πράμα που χτίστηκε εκεί πέρα μες στη μέση και να γράψει ένα σοβαρό άρθρο με επιχειρήματα ως προς το γιατί πρέπει να γκρεμιστεί αυτό το έκτρωμα, τι λέει ο νόμος, τι λέει ο δήμος, η εκκλησία, ο περιπτεράς, η θεία του περιπτερά, κάτι ξαδέρφια του, και λοιπές δημοκρατικές υπηρεσίες του Δημοσίου.

Στα παλιά μου τα παπούτσια. Ούτε ξέρω τίνος είναι ούτε και με ενδιαφέρει. Αυτό το πράμα είναι η ντροπή του Ηρακλείου.

Οραματίστηκα λοιπόν τον εαυτό μου ζωσμένο με εκρηκτικά να φωνάζει «Αλλάχ σνακμπάρ» και να πέφτει με το αυτοκίνητο στα θεμέλια αυτού του αίσχους που βρωμίζει μία από τις ωραιότερες παραλιακές οδούς της χώρας.

Για να πω τη μαύρη μου αλήθεια μόνο το σύνθημα για τον ΟΦΗ λυπήθηκα στη φαντασίωση μου μέσα. Είναι το μόνο όμορφο που έχει πάνω του!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *