Προβολές

Δάφνη Μανούσου
Δάφνη Μανούσου

Μπαίνω στο μετρό τρέχοντας, παροτι είναι γεμάτο βρίσκω μια θέση και κάθομαι, είμαι κουρασμένη οπότε είμαι πολύ χαρούμενη που δεν θα είμαι όρθια. Στη στάση Μέγαρο Μουσικής κάθεται ενας κύριος απέναντί μου. Είναι γύρω στα 70, μοιάζει με ξένο αλλά όχι με τουρίστα. Φοράει ενα τιρολέζικο καπέλο, για κάποιο λόγο δεν μπορώ να σταματήσω να τον κοιτάω, σαν να τον ξέρω απο κάπου, αλλά πάλι όχι. Με κοιτάζει αρκετά επίμονα και εκείνος σαν να με ξέρει και εκείνος απο κάπου. Τα βλέμματα μας διασταυρώνονται αρκετές φορές και τότε επικρατεί αμοιβαιά αμηχανία. Μου θυμίζει λίγο όλο αυτό μια άσκηση της Αμπράμοβιτς που κάθεται ο ενας απέναντι απο τον άλλον για αρκετή ώρα και περιμένει να δει πως θα τον επηρεάσει.

Έχει το πιο διαπεραστικό βλέμμα που έχω δει σε άνθρωπο, για κάποιο λόγο θέλω να του μιλήσω, να μάθω τα πάντα για αυτόν. Είμαι σίγουρη πως έχει ζήσει την πιο ενδιαφέρουσα ζωή, πως είναι μεγάλος συγγραφέας ή ζωγράφος, πως δεν έχει κάνει οικογένεια, πως είναι απο την Αυστρία αλλά ενα καλοκαίρι ήρθε στην Ελλάδα την ερωτεύτηκε και απο τότε δεν ξαναέφυγε πότε.

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ ακούω απο το μεγάφωνο του μετρό και επιστρέφω στη πραγματικότητα, πρέπει να κατέβω, είναι η στάση μου. Του ρίχνω ενα φευγαλαίο βλέμμα, το ίδιο και εκείνος.

Δε θα μάθω ποτέ την ιστορία του… ίσως και καλύτερα σκέφτομαι, στο μυαλό μου θα είναι πάντα ο συγγραφέας ή ο ζωγράφος απο την Αυστρία που ήρθε ενα καλοκαίρι στην Ελλάδα και την ερωτεύτηκε, και όχι ενας καθημερινός άνθρωπος με μια «κανονική» ζωή.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Τα βλέμματα μας διασταυρώνονται αρκετές φορές και τότε επικρατεί αμοιβαιά αμηχανία.

    Γιατί;
    Πάντα μου έκανε εντύπωση αυτό. Ίσως παρα-είμαι χωριάτης, αλλά αν έχεις κάτι να πεις, πού είναι το κακό να υπάρχει κάποιου είδους κοινωνικοποίηση στα μέσα μεταφοράς; Τι πιο εύκολο από το να είσαι ευγενικός και να πεις κάτι, έστω και τυπικό;

    Φαίνεται να υπάρχει ένα είδος ταμπού στον ηλεκτρικό και στα λεωφορεία στην Αθήνα. Θυμάμαι πρόσφατα χρειάστηκε να πάω στην Αθήνα και να διασχίσω μια γραμμή του ηλεκτρικού σχεδόν από τη μια άκρη στην άλλη, οπότε βρήκα κάθισμα «πρώτος – πρώτος» και περίμενα να περάσει η ώρα. Ήταν περασμένες 2 και το βαγόνι γέμιζε από ανθρώπους που πηγαίνανε σπίτι τους μετά την δουλειά. Απέναντί μου κάθισε ένας άνθρωπος γύρω στα 30 και κουρασμένος από τη μέρα, σύντομα τον πήρε ο ύπνος.

    Η ώρα και οι στάσεις περνούσαν και άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως μέσα στον ύπνο του χάσει τη στάση για το σπίτι του. Η μισή γραμμή είχε διασχισθεί, οπότε, τον σκούντηξα διακριτικά και του λέω «σας πήρε ο ύπνος, θα χάσετε τη στάση σας.»

    με κοίταζε σαν να ήμουν ΟΥΦΟ και αυτός και καμιά εικοσαριά άλλοι που ήταν γύρω, λες και τους πέταξα κανέναν κουβά νερό.

    Στοιχειώδης ευγένεια και ενδιαφέρον, ρε παιδιά.
    Αστικά περιβάλλοντα, σου λέει μετά. Μου έμεινε πάντως η απορία αν τους σόκαρε το σκούντηγμα, το ενδιαφέρον ή το οτι μίλησα ή κάποιος συνδυασμός αυτών; Θα το επαναλάβω το πείραμα άλλη φορά να δω.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.