Πρέπει κάποια στιγμή να γίνουμε χρήσιμοι

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου τα χρήσιμα για την επιβίωση μας πράγματα έχουν γίνει σχεδόν αυτονόητα και όταν μιλάω για κοινωνία εννοώ πάντα τον δυτικό πολιτισμό και πάντα τις περιοχές που απολαμβάνουν τα αγαθά αυτού.

Γενικά ο δυτικός μέσος άνθρωπος αν θέλει να κάνει ένα ντους, θα μπει στο μπάνιο και θα ανοίξει την βρύση, αν θέλει να ψωνίσει θα πάει στο σούπερ μάρκετ και θα πάρει έτοιμα και άκοπα τα προϊόντα που θέλει, αν θέλει να μάθει τι γίνεται στον κόσμο θα μπει στο διαδίκτυο και θα το κάνει, μπορεί ακόμα και να παραγγείλει από το σπίτι του κάποια αγαθά τα οποία θα του έρθουν από την άλλη άκρη του κόσμου πατώντας το Enter έχοντας κάνει την παραγγελία του.

Απολαμβάνουμε έναν τρόπο ζωής που ακόμα και για τους βασιλείς μιας άλλης εποχής θα ήταν αδύνατον να το κάνουν και αυτός ο τρόπος ζωής είναι μέσα στην καθημερινότητα ενός απλού αστού.

Έτσι έχουμε συνηθίσει και έτσι έχουμε διαμορφώσει και το πρόγραμμα της ζωής μας, αλλά και τα όνειρα μας, θεωρώντας αυτονόητα αυτά τα αγαθά τα οποία όμως δεν είναι και τόσο αυτονόητα.

Αυτού του είδους η πολυτέλεια στην ζωή των περισσότερων, έχει αλλάξει και τα όνειρα και ίσως το ότι πλέον κανείς σχεδόν δεν ασχολείται με κάτι παραγωγικό σε αυτή την χώρα, οφείλεται και στο ότι έχουμε επαναπαυθεί στις ανέσεις που μας προσφέρει η τεχνολογία αλλά και ο τρόπος ζωής μας και αναζητούμε τρόπους εργασίας οι οποίοι δεν θα μας βγάλουν από αυτή την ασφαλή ρουτίνα.

Όμως πώς θα είχαμε νερό στα διαμερίσματα ή στα σπίτια μας, αν κάποιοι από εμάς δεν έβρισκαν τρόπους να εκμεταλλευτούν τους υδάτινους πόρους και τρόπους να μεταφέρουν το νερό σπίτι μας, πώς θα μπορούσαμε να πάμε στο σούπερ μάρκετ και να αγοράσουμε τα αγαθά αυτά, αν κάποιος δεν ασχολιόταν με την παραγωγή και την μεταποίηση τους, με την συγκομιδή τους αλλά και με όλο τον μηχανισμό που χρειάζεται για να διατεθούν τα προϊόντα αυτά προς πώληση;

Πώς θα μπορούσαμε να παραγγείλουμε κάτι από το διαδίκτυο και να έρθει σπίτι μας αν κάποιος δεν κατασκεύαζε πλοία και κάποιος δεν τα κινούσε για να κάνει αυτή την δουλειά και πώς θα μπορούσαμε να πατήσουμε αυτό το Enter αν κάποιοι άνθρωποι δεν είχαν σπάσει το κεφάλι τους για να βρουν αυτή την τεχνολογία;

Είμαστε μια κοινωνία που ζει ασφαλής μέσα στην πολυτέλεια της άνεσής της όμως έχει ξεχάσει στο μεγαλύτερο μέρος της πως θα καλύψει τις βασικές της ανάγκες διότι αυτό το έχει αφήσει στα χέρια άλλων.

Μια τέτοια κοινωνία όμως είναι εξαιρετικά ευάλωτη γιατί δεν ορίζει με κανέναν ουσιαστικό τρόπο την μοίρα της.

Η βάση του πολιτισμού μας είναι στην δημιουργία και την παραγωγή και όχι στην κατανάλωση και την απόλαυση των παραγόμενων αγαθών, και όποιος δεν έχει την ελάχιστη πρόσβαση σε αυτά είναι επικίνδυνα ευάλωτος.

Έρχομαι τώρα στην Ελλάδα και στο σήμερα όπου η Ελληνική κοινωνία όπως έχει διαμορφωθεί ανήκει στις σχεδόν αποκλειστικά καταναλωτικές κοινωνίες, είναι μια κοινωνία ευάλωτη, μια κοινωνία η οποία έχει ξεχάσει να παράγει αλλά γνωρίζει πολύ καλά την τέχνη του να καταναλώνει.

Φυσικά κανείς δεν την βοήθησε ποτέ να κάνει κάτι άλλο, όμως αυτό στον τελικό λογαριασμό δεν θα είναι ποτέ δικαιολογία.

Ζούμε ακόμα τον μύθο της πλούσιας και ερωτικής σαπουνόπερας παρόλο που έχουμε ξεμείνει από χρήματα και πάλι δεν μπορούμε να κοιτάξουμε πέρα από την μύτη μας.

Τόσα μνημόνια που έχουν υπογραφεί θα μπορούσαν ίσως να αποφευχθούν αν αντί για την κατανάλωση καφέ, επιδιδόμαστε σε κάτι πιο ουσιαστικό και πιο παραγωγικό και εφόσον κανείς δεν μας το λέει αυτό, θα έπρεπε να το απαιτήσουμε μόνοι μας.

Ζούμε σε έναν τόπο που έχει σχεδόν τα πάντα και αντί να εκμεταλλευτούμε αυτή την καλή τύχη περιμένουμε σαν τους νεοσσούς με ανοιχτά τα στόματα το έτοιμο φαγητό που θα μας προσφέρουν.

Η λύση για τον εαυτό μας αλλά και για την κοινωνία γύρω μας είναι να βρούμε τρόπους να γίνουμε χρήσιμοι και φυσικά δεν ανήκει στα χρήσιμα πράγματα το να αναπολούμε παρθενώνες που κάποιοι άλλοι έκτισαν για εμάς αλλά το να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε νέους.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Ζούμε ακόμα τον μύθο της πλούσιας και ερωτικής σαπουνόπερας παρόλο που έχουμε ξεμείνει από χρήματα και πάλι δεν μπορούμε να κοιτάξουμε πέρα από την μύτη μας.

    Ωραία τα λέτε, αλλά νομίζω οτι αυτό με την σαπουνόπερα είναι δυστυχώς αληθές και για αυτό που προτείνετε.

    Ποιός θα βάλει τα κεφάλαια για να γίνουμε «παραγωγικοί»; Θα πάρουμε δάνεια τέτοια εποχή; Καλό αστείο.
    Ποιά είναι η σωστή παραγωγή για κάθε τόπο και πόσο καιρό θα κάνεις για να έχεις κέρδος ή απόσβεση;
    Ποιός θα βρει/πληρώσει τα χωράφια που κάνουν για την παραγωγή αυτή;
    Ποιός θα πληρώσει τον εξοπλισμό και που αυτός θα αποθηκευθεί;
    Που θα διατεθεί η παραγωγή; Υπάρχουν έμποροι ή θα πρέπει να βάζεις εσύ φορτηγά να τα πουλάς σε λαϊκές σε μεγάλες πόλεις;
    Ποιός θα δώσει το know-how αν αυτό που θα θελήσεις να κάνεις είναι όντως πρωτότυπο; (π.χ. ψάξτε λίγο τη Βατερλώ πάθανε όσοι πήγανε να ασχοληθούνε με την εκτροφή σαλιγκαριών)
    Αν αποφασίσεις να παράγεις κάτι που έχει τιμή αρκετή για να ζήσεις, τότε σχεδόν, εξ ορισμού, δεν είναι είδος πρώτης ανάγκης (π.χ. αλόη, ξηροί καρποί, ρόδια, βότανα κτλ). Αν πας να καλύψεις τις «βασικές ανάγκες της κοινωνίας» (π.χ. σιτάρι, καλαμπόκι, ελαιόλαδο) τότε δεν θα βγάζεις αρκετά λεφτά για να ζήσεις ή να κάνεις απόσβεση, εκτός και αν έχεις τεράστιες εκτάσεις (πράγμα αδύνατον αν ξεκινήσεις τώρα).

    Καλοί λοιπόν και οι από του άμβωνος κεραυνοί για το πόσο μη-παραγωγικοί είναι οι Έλληνες, αλλά και εσείς απο το γραφείο σας το γράψατε το άρθρο. Οι παρατηρήσεις είναι εύκολες, το να περάσουμε στο ψητό και στην ουσία είναι δύσκολο. Τα προβλήματα είναι πολλά και πολύπλοκα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *