Που το πάει ο Σπύρος Δανέλλης;

Μια κουβέντα περί επικαιρότητας και… φλερτ

Σώτια Πεντεδήμου
Σώτια Πεντεδήμου

Σοφότερη δεν βγήκα από την κουβέντα αυτή. Αναφέρομαι προφανώς στις προθέσεις του βουλευτή Ηρακλείου με το Ποτάμι, Σπύρου Δανέλλη,  για το εάν δηλαδή θα… παραμείνει Ποταμίσιος ή μέλος του Κινήματος Αλλαγής (το νέο ΠΑΣΟΚ) ή αν θα κατέβει προς Λότζια μεριά στις αυτοδιοικητικές του 2019, όπως τον εμφανίζουν πολλά δημοσιεύματα το τελευταίο διάστημα. Υπάρχει ακόμα πολύς χρόνος για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα στην κούρσα για τον Δήμο μιας και για μένα ο μόνος – κατά δήλωσή του – εκ νέου υποψήφιος είναι ο Βασίλης Λαμπρινός. Για τους υπόλοιπους κρατώ μικρό καλάθι ακόμα. «Η τρέχουσα συγκυρία έχει πολλά ανοιχτά θέματα. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο ενασχόλησης με τίποτα διαφορετικό από τα θέματα της κεντρικής πολιτικής που είναι όλα ανοιχτά και μάλιστα σε μια κρίσιμη και μεταβατική περίοδο» μου απαντά στην ευθεία μου ερώτηση αν θα είναι υποψήφιος. «Για τα της αυτοδιοίκησης θα έρθει ο χρόνος που όλοι μαζί θα πρέπει να κάνουμε τις επιλογές μας»… τώρα θα το πει σκέφτομαι, όμως… «Η αυτοδιοίκηση όπως και η κεντρική πολιτική με ενδιέφεραν πάντα. Δεν έπαψα ποτέ να ενδιαφέρομαι, αλλά μέχρι εκεί». Αυτό το μέχρι εκεί, μου ακούγεται λίγο δεσμευτικό αλλά όρκο δεν παίρνω.

Η πορεία του Σπύρου Δανέλλη στην Αριστερά είναι λίγο – πολύ γνωστή σε όλους. Η αποχώρηση από τον ΣΥΝ έγινε «όταν η πλειοψηφία αποφάσισε να αφήσει πίσω τις κατευθύνσεις της ανανεωτικής αριστεράς και να υιοθετήσει τις κατευθύνσεις της κινηματικής και ριζοσπαστικής αριστεράς». Διετέλεσε Δήμαρχος Χερσονήσου από το 2003 έως το 2009, έχοντας μία δημοτική ομάδα πολυσυλλεκτική. Καλή ώρα σαν του Βασίλη Λαμπρινού. «Η δημοτική αρχή έχει κάνει αρκετά πράγματα σε πολλούς τομείς, δεδομένων των δυσκολιών οι οποίες είναι πολύ περισσότερες απ ότι παλιότερα. Όμως νομίζω ότι θα τη βοηθούσε να έχει καλύτερα αποτελέσματα από αυτά που έχει έως σήμερα αν είχε το χρόνο πριν τις εκλογές για έναν πιο ολοκληρωμένο σχεδιασμό  για το τι Ηράκλειο θέλει να φτιάξει. Και αν οι δυνάμεις που συναποτελούν την πλειοψηφία είχαν μεγαλύτερη σύμπνοια και ομοιογένεια». Στέκεται και στα δύο θέματα που συζητάμε με ένταση στη πόλη το τελευταίο διάστημα, την ανάπλαση του Πάρκου Γεωργιάδη και τα έργα ανάπλασης στο κέντρο. «Η παραπληροφόρηση δημιουργεί μεγαλύτερα προβλήματα στη δημοτική αρχή. Και στις δύο περιπτώσεις θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί γκρίνιες. Υπάρχουν δυσκολίες το αντιλαμβάνομαι,  αλλά όσο πιο νωρίς φροντίσεις να έχεις διαύλους επικοινωνίας και όσο πιο ορθή ενημέρωση παρέχεις τόσο λιγότερες παρενέργειες έχεις στην εξέλιξη των πραγμάτων».

«Η αυτοδιοίκηση όπως και η κεντρική πολιτική με ενδιέφεραν πάντα. Δεν έπαψα ποτέ να ενδιαφέρομαι, αλλά μέχρι εκεί».

Μιλώντας για τα μεγάλα έργα στο νησί, έχει το θάρρος να πει πράγματα που εύκολα δεν τα ακούς, έτσι τουλάχιστον διατυπωμένα. «Ο ΒΟΑΚ είναι η απόρροια της αδυναμίας του πολιτικού προσωπικού της Κρήτης διαχρονικά να συνεννοηθεί ιεραρχώντας τα προβλήματα και τις εκκρεμότητες που είχε να αντιμετωπίσει μπροστά στο αίτημα της βιώσιμης  ανάπτυξης του νησιού. Χάθηκαν πολλές ευκαιρίες με ευρωπαϊκούς και εθνικούς πόρους γιατί το πολιτικό προσωπικό, από τους κοινοτάρχες έως τους κρητικούς υπουργούς, είχαν προτεραιότητα την αξιοποίηση των πόρων σε μικρά και μικρότερα έργα για να δημιουργήσουν πολλούς ευχαριστημένους ψηφοφόρους, αντί να τους συγκεντρώσουν σε ένα μεγάλο έργο που όμως δεν θα μπορούσε να πιστωθεί σε  κανέναν. Ένα μεγάλο έργο άλλωστε δεν έχει επώνυμους νονούς».

Η άποψη του για το Φράγμα Αποσελέμη, την αναγκαιότητα και τη χρησιμότητα του είναι η ίδια εδώ και χρόνια και την επαναδιατυπώνει με φόντο τη μεγάλη συζήτηση για μέτρα πρόληψης στη διαχείριση του νερού φέτος, για να μην πούμε το νερό νεράκι. «Ήταν εγκληματικός ο σχεδιασμός. Όπως και η αισιοδοξία ότι το πρόβλημα της λειψυδρίας θα λυνόταν από τον Αποσελέμη. Το καταστροφικό φιάσκο επαλήθευσε εκείνους που είχαμε τον κοινό νου και που ακούσαμε τους επιστήμονες που χαρακτήριζαν το έργο επισφαλές και αμφιλεγόμενο». Επαναφέρει δε την πρόταση για αξιοποίηση των περίπου 200 εκ κυβικών νερού που ετησίως οδεύουν στη θάλασσα από τον ορεινό όγκο του Ψηλορείτη. «Κάθε πόρος που διατέθηκε στην καταστροφή του Αποσελέμη έπρεπε να είχε οδηγηθεί εκεί» λέει και ρίχνει και τη σπόντα πως «η δημοτική αρχή είχε τη δυνατότητα να ασχοληθεί πολύ νωρίτερα με το θέμα του νερού».

Έτσι όπως τον ακούω να μιλά για τον συνέταιρο του πρωθυπουργού, εκτιμώ ότι είναι πολύ δύσκολο να τον δούμε στον ΣΥΡΙΖΑ, όσο αυτός τουλάχιστον συνεργάζεται με τους ΑΝΕΛ. Αλλά πάλι, η πολιτική όπως και η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις.

Πηγαίνω στην κεντρική πολιτική σκηνή, όπου φίλοι και εχθροί του χρεώνουν φλερτ με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αφορμή η άποψη που εξέφρασε για το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, η απουσία του από την ψηφοφορία για τη ρύθμιση για τις απεργίες, στην οποία το Ποτάμι δήλωσε «παρών» μετακινούμενο από την πρόθεσή του να υπερψηφίσει αλλά και η πρόσφατη τροπολογία που συνυπογράφει με συναδέρφους του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ για το Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελίστριας Τήνου. Φλερτάρετε; ρωτάω. «Δεν φλερτάρω αλλά είχα συνηθίσει στη ζωή μου να υποστηρίζω τις απόψεις μου όσο μειοψηφικές και αν ήταν. Και δεν είχα μάθει να προσδιορίζω τις θέσεις μου ανάλογα με τις θέσεις των άλλων. Έτσι και τώρα, στα ζητήματα που συμφωνώ με τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες δεν δίστασα και δεν θα διστάσω να εκφράσω τη θετική μου άποψη και στάση. Το διχαστικό δίλημμα ΣΥΡΙΖΑ –ΑντιΣΥΡΙΖΑ είναι καταστροφικό και δεν με εκφράζει. Στην πολιτική δεν πληρώνεις τον αντίπαλο σου με το ίδιο τίμημα. Πας παρακάτω και μιλάς με πολιτικούς όρους και όχι με όρους πεισμάτων». Και η κοινοβουλευτική συγκατοίκηση με την Δημοκρατική Συμπαράταξη πως είναι; «Υπάρχουν αρκετές δυσκολίες στο εγχείρημα. Το πέρασμα από τον αρραβώνα στη συμβίωση και από εκεί στον γάμο, απαιτεί αρκετές προσπάθειες, θυσίες, αλληλοκατανόηση και προσδιορισμό των κοινών μεγάλων στόχων. Προφανώς εξαντλούμε τις δυνατότητες να έχουμε κοινή στάση αλλά δεν το πετυχαίνουμε πάντα. Κάποιες εκπτώσεις που έγιναν τελευταία από το Ποτάμι για να υπάρξει προσέγγιση και κοινή στάση στο κοινοβούλιο με βρήκαν διαφωνούντα».

Προβληματισμένος είναι όσον αφορά το εγχείρημα του Κινήματος Αλλαγής και πως θα προχωρήσει την επόμενη ημέρα του Συνεδρίου (16-18 Μαρτίου). Του μεταφέρω αυτό που λέει ο κόσμος – όχι ότι δεν το έχει ακούσει – για το ΠΑΣΟΚ που επέστρεψε αλλά με άλλο όνομα. «Το μεγάλο ζητούμενο είναι να πείσουμε ότι δεν πάμε να κλωνοποιήσουμε το ΠΑΣΟΚ ή να ανακαινίσουμε το παλιό ΠΑΣΟΚ αλλά ότι πάμε σε ένα νέο κόμμα. Αν επικρατήσουν λογικές φυλάρχων που το μόνο μέλημα τους θα είναι τι συσχετισμούς θα έχουν την επόμενη ημέρα του συνεδρίου δεν πάμε πουθενά. Αν δεν το πετύχουμε αυτό, το εγχείρημα δεν θα φέρει το αποτέλεσμα που προσδοκούμε» λέει ξεκάθαρα και επιμένει ότι το Ποτάμι πρέπει να «μεταγγίσει τον προοδευτικό μεταρρυθμιστικό του λόγο».

Αναφερόμενος στο ονοματολογικό, επιμένει στην ίδια άποψη που έχει από το ‘92-‘93. «Κάναμε ένα μη πρόβλημα, πρόβλημα γιατί κάποιοι πούλησαν την πατριδοκαπηλία ως πατριωτισμό. Αν ο Ζάεφ μπορέσει να διαχειριστεί το θέμα  – που έτσι φαίνεται – αλίμονο μας αν αρνηθούμε έναν αμοιβαία αποδεκτό συμβιβασμό» τονίζει και μιλώντας για εξωτερική πολιτική μοιραία ερχόμαστε και στην Τουρκία. «Η Τουρκία ήταν και είναι το μόνο υπαρκτό πρόβλημα της εξωτερικής μας πολιτικής. Ένας απρόβλεπτος, επιθετικός γείτονας με πάρα πολλά προβλήματα, μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη, που γίνεται τα τελευταία χρόνια επί Ερντογάν πιο απειλητική και απρόβλεπτη. Αν ήμασταν σώφρονες, χρόνια τώρα θα έπρεπε να έχουμε αφιερώσει αποκλειστικά το πολιτικό και διπλωματικό μας κεφάλαιο στην αντιμετώπιση των προβλημάτων με την Τουρκία». Και ενώ για τον Νίκο Κοτζιά λέει ότι είναι προσεκτικός, δεν έχει και τα καλύτερα να πει για τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας. «Η αφορμή για την κρίση στα Ίμια δόθηκε από τις ανοησίες Καμμένου. Οι αστείες δηλώσεις σε επίπεδο καφενείου του υπουργού που κάνει βόλτες με τα ρούχα παραλλαγής ήταν προφανές ότι δεν θα έμεναν αναξιοποίητες από το καθεστώς Ερντογάν».

Έτσι όπως τον ακούω να μιλά για τον συνέταιρο του πρωθυπουργού, εκτιμώ ότι είναι πολύ δύσκολο να τον δούμε στον ΣΥΡΙΖΑ, όσο αυτός τουλάχιστον συνεργάζεται με τους ΑΝΕΛ. Αλλά πάλι, η πολιτική όπως και η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις.