Πολιτική με χρώμα κουραδί

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Πως να ορθοποδήσει αυτή η χώρα όταν όλα έχουν γίνει σκατά και εξηγούμαι.

Στην ζωγραφική το πιο σύνηθες χρώμα που μπορεί να φτιάξει ένας αδαής που θα αρχίσει να ανακατεύει χρώματα είναι αυτό το καφέ χρώμα που ομοιάζει με των κοπράνων.

Αν δεν κάνεις σωστή μίξη των χρωμάτων, δηλαδή αν το κάθε ένα δεν έχει την διακριτή και απαραίτητη ποσότητα που χρειάζεται, με άλλα λόγια δεν διατηρήσει την ταυτότητα του, τότε το αποτέλεσμα θα είναι αυτό και μόνο, ένα σκατουλί χρώμα.

Σήμερα στην πολιτική σκηνή της χώρας δεν υπάρχει ταυτότητα. Κανείς πλέον δεν αντιπροσωπεύει κάτι συγκεκριμένο και διακριτό, ούτε έχει έναν σταθερό λόγο.

Αυτό το είδαμε και στο συλλαλητήριο την Κυριακή. Ένας Μίκης Θεοδωράκης ο οποίος έβγαζε λόγο ο οποίος για μια από τις λίγες φορές με βρίσκει σύμφωνο και από κάτω να ακούνε από τον Σαμαρά, έως και τον Μιχαλολιάκο ο οποίος πριν κάποια χρόνια πόζαρε με ναζιστικούς χαιρετισμούς, κάτι που ξέχασε όταν μπήκε στην βουλή, ο οποίος  θα έπρεπε να μην έχει καμία θέση όχι στην βουλή που βρίσκεται, αλλά στην Ελληνική κοινωνία και όμως έχει ψηφιστεί από τον λαό για να είναι μέσα εκεί.

Αυτό φυσικά δεν είναι απαραίτητα κακό, γιατί θα μου πείτε υπάρχει σύμπνοια απόψεων στα εθνικά θέματα και θα δεχόμουν αυτή την οπτική αν δεν προσπαθούσε ο κάθε ένας από αυτούς να πάρει λίγη δόξα και ίσως κάτι από το υπόλοιπο των ψηφοφόρων.

Η απογοήτευση μου γίνεται διπλή και τριπλή, όταν αντιλαμβάνομαι ότι και ο Βασίλης Λεβέντης ο οποίος βρισκόταν εκεί, είναι μέλος της βουλής των Ελλήνων.

Ένας άνθρωπος ο οποίος σε μια υγιή πολιτικά εποχή δεν θα έπρεπε να βλέπει το κοινοβούλιο ούτε από την Πλατεία Συντάγματος έχει έδρα μέσα στην βουλή και μπορεί να γίνει ρυθμιστής του πολιτεύματος σε μια κρίση πως μπήκε; Ψηφίστηκε από τον λαό.

Από την άλλη σκέφτομαι την ΝΔ και τον Άδωνι, το παιδί του Λάμπρου ο οποίος θα ταίριαζε απόλυτα στο κόμμα του Μιχαλολιάκου να βρίσκεται ως εκπρόσωπος τύπου της Νέας Δημοκρατίας και να υπογράφει μνημόνια μέχρι του σημείου να κινδυνεύει από τενοντίτιδα και κανείς να μην θυμάται ότι την πολιτική του καριέρα την ξεκίνησε από τον Καρατζαφέρη χέρι χέρι. Πως έγινε εκπρόσωπος τύπου της ΝΔ; Επειδή ο λαός τον ψήφισε.

Αλέξης Τσίπρας ο άνθρωπος που ξέρει καλύτερα από τον κάθε ένα πως ένα πανελλήνιο όχι μπορεί να το κάνει ναι, ο άνθρωπος που μετά από αυτό πήγε σε εκλογές και χωρίς να χάσει κάτι από τα ποσοστά που είχε 6 περίπου μήνες πριν, έγινε ξανά πρωθυπουργός σε μια κυβέρνηση που ξέρει, όπως φυσικά και οι προηγούμενες, να δημιουργεί προβλήματα και όχι να τα λύνει. Ο άνθρωπος στον οποίο χρωστάμε την ύπαρξη ενός ακόμα νησιού το οποίο μέχρι την διακυβέρνηση του δεν ξέραμε ότι το έχουμε γιατί τώρα στην Ελληνική επικράτεια υπάρχει η Μυτιλήνη και η Λέσβος. Θα γίνω κουραστικός αλλά πως έγινε για δεύτερη φορά πρωθυπουργός ο Αλέξης; Με εντολή του κυρίαρχου λαού.

Ιδού λοιπόν το σουρεαλιστικό του πράγματος. Την Κυριακή οι ελπίδες του λαού εναποτέθηκαν στο πρόσωπο ενός αιωνόβιου αδιευκρίνιστων πολιτικών φρονημάτων μουσικού με αδιαμφισβήτητη φυσικά ιστορία και από κάτω χειροκροτούσαν όλοι οι φίλοι και οι εχθροί του.

Γιατί συνέβη αυτό; Γιατί δεν υπάρχει πλέον καμία προσωπικότητα, καμία ταυτότητα να στηρίξει μια συγκεκριμένη θέση. Η πολιτική ζωή έχει πέσει σε αδαείς οι οποίοι δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν την πολιτική παλέτα με αποτέλεσμα το παρόν πολιτικό σκηνικό να θυμίζει ένα σκατό.

Όσο για τον λαό; Αν είχε μυαλό και σύνεση δεν θα είχε βάλει μέσα στην βουλή ούτε ακροδεξιούς, ούτε ανθρώπους που είναι για το λούνα παρκ, ούτε θα είχε μια αξιωματική αντιπολίτευση η οποία σε σθένος θυμίζει τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη,  ούτε φυσικά θα είχε εκλέξει δύο συνεχόμενες φορές και μετά από τα ψέματα και τα προβλήματα που υπέστη, τον ίδιο πρωθυπουργό.

Η δημοκρατία θέλει ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους για να μην νοσήσει και μεγάλη τέχνη. Δυστυχώς σε αυτή την χώρα αποδείξαμε ότι είμαστε Δημοκρατικά ανεπαρκείς και έτσι το παρόν πολιτικό σκηνικό, έχει πλέον χρώμα κουραδί.

Άραγε υπάρχει ελπίδα για κάτι καλύτερο ή θα αφήσουμε τις τύχες μας για μια ακόμα φορά στα χέρια του οποιουδήποτε τυράννου ή ψευδοσωτήρα;