Πολεμόχαρη φυλή μόνο για το Facebook

Μέχρι εκεί φτάνει το θάρρος μας απέναντι στις ενδεχόμενες βόμβες

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Το παραπάνω σκίτσο είναι σκιτσογράφου από το Αζερμπαϊτζάν και απεικονίζει την πραγματικότητα που υφίσταται στο παγκόσμιο καφενείο υπό την επωνυμία Facebook. Αφορά ίσως τις επιχειρήσεις της Τουρκίας στη Συρία όπου οι Κούρδοι κάνουν πάρτι πάνω στα σώματα των Τούρκων στρατιωτών αλλά αφορά και κάθε στρατό του κόσμου. Όμως πριν οι στρατιώτες βρεθούν εκεί υποχρεωτικά καθώς έτσι τους διέταξε ο Σουλτάνος και η στρατιωτική τους ηγεσία εν προκειμένω, κάποιοι άλλοι τους έσπρωχναν στο θάνατο: Οι θιασώτες των κοινωνικών δικτύων. Αυτούς πρώτα έσπρωξε ο Σουλτάνος με το πόδι του προς το πεδίο της μάχης – όπως εύστοχα το έχει συλλάβει ο σκιτσογράφος.

Τέτοιους πολεμοχαρείς έχουμε και στη χώρα μας. Έχουν συνήθως περικεφαλαίες, και ελληνικές σημαίες στα προφίλ τους, τσιτάτα αμφιβόλου προέλευσης και εγκυρότητας με «πατριωτικό» περιεχόμενο, και ζητούν με άνεση τον πόλεμο με την Τουρκία και κάθε βάρβαρο που εποφθαλμιά τη χώρα μας.

Όταν όμως έρθει η ώρα να βρεθούμε άπαντες απέναντι στις ορδές του Σουλτάνου δεν θα μας αρέσει. Ούτε όταν θα βλέπουμε μυαλά χυμένα δίπλα μας ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να πεταχτεί από το εσωτερικό ενός ανθρώπινου σώματος όταν έρθει σε επαφή με βλήμα. Μπορεί βέβαια και να μην το δούμε διότι θα μας έχει βρει εμάς.

Η πορδή με τη βόμβα ξέρετε έχει ένα κοινό: Αυτή που θα σε «στείλει» δεν θα την ακούσεις. Για αυτό καλύτερα προσπαθείστε όσοι πολεμοχαρείς ονειρεύεστε στρατιωτική αντιπαράθεση με την Τουρκία να μη γράφετε «πορδές» έτσι εύκολα. Διότι μπορεί να μας επιστρέψουν σε βόμβες.

Και μια ερώτηση όμως για τους «αναρχικούς»: Εσείς την ώρα που θα προελαύνουν οι ορδές του Ερντογάν καταπάνω σας τι θα κάνετε; Θα τους μιλήσετε για την αταξική κοινωνία;

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    Πάντα οι πιο επικίνδυνοι είναι οι πολεμιστές των καναπέδων. Παλαιότερα πιο επικίνδυνοι ήταν αυτοί που φωνάζανε στα καφενεία για πολέμους και για μάχες και για ηρωϊσμό ενώ οι ίδιοι δεν είχανε παιδιά να στείλουνε στον πόλεμο και οι ίδιοι ήτανε πολύ γέροι για να πάνε. Όποιος μιλάει εκ του ασφαλούς, πάντα θέλει να δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή στο τί λέει και γιατί.

    Αλλά δεν είναι καθόλου παλαιό φαινόμενο αυτό για τους πολεμιστές των πληκτρολογίων αλλά και των τηλεοράσεων. Πέρισυ και πρόπερσι που ήτανε της «της μόδας» να φωνάζουν όλοι για τους λαθρομετανάστες (λες και ήτανε καινούργιο πρόβλημα) άκουγες πολλούς να φωνάζουνε στην τηλεόραση, στο ιντερνετ και στα καφενεία/καφετέριες, να κάνει κάτι ο στρατός, ακόμη και να τους απωθήσει βιαίως, και όλοι βέβαια φωνάζανε εκ του ασφαλούς.

    Άνθρωποι κατά τα άλλα καλοσυνάτοι και φιλάνθρωποι με τους συμπολίτες τους είχανε αφιονιστεί απο αυτόν τον συρφετό στην τηλεόραση και στο ιντερνετ και όταν μέχρι και ένας απο αυτούς αναφώνησε «ας τους στείλουνε πίσω» δεν τους άντεξα άλλο. Οι διάφοροι περίεργοι που θα πούνε ακραία πράγματα είναι γνωστοί και τους αντέχεις γιατί ξέρεις οτι «τόσο τους κόβει, τόσα λένε», αλλά όταν καλοί άνθρωποι λένε τέτοιες ανοησίες ΠΡΕΠΕΙ να ανοίξεις το στόμα σου και να τους συνεφέρεις. Απλές ερωτήσεις, δεν θέλει παραπάνω :

    «Ρε μάγκες, εσείς θα μπορούσατε να σπρώξετε μια βάρκα με γυναικόπαιδα πίσω στην θάλασσα; Βαστάει η ψυχή σας; Είσαστε τόσο παλικάρια να τα βάλετε με τους δυστυχισμένους; Και αμα είσαστε ναυλώστε μια βάρκα και πάτε σπρώχτε τους εσείς. Γιατί ζητάτε απο τα παιδιά των άλλων ανθρώπων να κάνουν την βρωμοδουλειά για πάρτη σας;»

    Άσχημα τα ψέμματα, αμα δεν έχεις δει την δυστυχία μόνος σου, δύσκολα την καταλαβαίνεις, αλλά ακόμη κι έτσι αρκετοί ντραπήκανε και δεν ξαναείπανε τέτοιες ανοησίες. Τουλάχιστον όχι αμα με βλέπανε εκει γύρω.

    Έτσι και με τον πόλεμο. Άιντε έγινε μια στούκα στη θάλασσα, αμέσως οι μαχητές των πληκτρολογίων να στείλουνε τα παιδιά των γειτόνων τους στα βουνά και στα λαγκάδια να ρισκάρουνε την ζωή τους και κανένας δεν αναρωτιέται «Γιατί ρε παιδιά; Τι το σημαντικό έγινε; Γιατί τι πράγμα είναι ο πόλεμος;» Άιντε πάμε και βλέπουμε; Αμ, δεν γίνονται έτσι οι πόλεμοι πλέον μάγκες. Όσοι νοσταλγούνε το έπος του 40 και τις εικόνες με τα πυρομαχικά βαλτωμένα μέσα στο χιόνι, ας κάνουν ετήσιες αναπαραστάσεις όπως οι Αμερικάνοι του Νότου για να τους φεύγει η κάψα και ας αφήσουνε τους λογικούς να βγάλουνε καμιά άκρη.

    Καλά να πάθουμε όμως για να είμαστε αφελείς. Δεν μας νοιάζει να μάθουμε όντως τι γίνεται, μόνο αν μας πούνε απο τις τηλεοράσεις και το ιντερνετ οτι πρέπει να νοιαστούμε για κάτι, τότε νοιαζόμαστε και κάνουμε οτι είναι και πρωτοφανές ή περίεργο. Όπως με τις παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας. Αμα μας πούνε στις ειδήσεις «να έγιναν παραβιάσεις σήμερα» εκνευριζόμαστε και δεν ρωτάμε «πείτε μας και πόσες έγιναν χθες/προχθες/πέρισυ/πρόπερσι» για να έχουμε μέτρο σύγκρισης. Σαν μωρά καταναλώνουμε τις ειδήσεις. Ότι μας βάζουνε μπροστά μας στο πιάτο μας, παραπέρα τα μάτια μας και τα μυαλά μας δεν μπορούνε να δούνε.

  2. Βασίλης Μαρ.    

    Εγώ πάλι έκοψα τα πάντα. Ούτε επαναστάσεις, ούτε πόλεμος, ούτε σεξ, ούτε ποιήματα πλέον, ούτε άρθρα, έκλεισα και το blog. Το μόνο που σκέφτομαι είναι αν θα αγοράσω γουρουνάκια ή αρνάκια για το κτήμα. Έχω πλέον και 5 σκυλιά, την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι, είμαι μια χαρά.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.