Πετούμενα

Οδυσσέας Γραμματικάκης
Οδυσσέας Γραμματικάκης

Διαβάζω μια πληροφορία για δέντρα που θα μας έρθουν ιπτάμενα στην Ίδης από την Ισπανία και την Ιταλία και, παρ’ όλο δεν είμαι ρατσιστής ούτε με τα δέντρα, απορώ λιγουλάκι με την απαίτηση “να μην βγάζουν κόλλα και λευκή σκόνη στα φύλλα τους η οποία κολλά στα αυτοκίνητα”. Μάλλον Ηρακλειώτικου τύπου πεζόδρομος θα γίνει κι αυτός.

Πάντως, εικάζω ότι πιθανώς και στις τωρινές εφαρμογές των μελετών, όπως και σε αυτές της προηγούμενης δημοτικής αρχής, κουμάντο κάνουν κατά βάθος, σε συνεργασία με τους εργολάβους, οι παρακείμενοι μαγαζάτορες. Έτσι, αν δούμε τελικά κανά δέντρο της προκοπής ή κανένα παγκάκι, γράψτέ το μου με ταχυδρομικό περιστέρι, και θα νιώσω υποχρεωμένος να πετάξω απ’τη χαρά μου.

Παγκάκια είχε τρία, δηλαδή όσα ακριβώς έχει ολόκληρη η Χάνδακος, και στη Μινωταύρου, ακριβώς δίπλα στη “Μεσόγειο”, όπου δεν υπήρχαν μαγαζιά αλλά ένα τμήμα της Βικελαίας. Επειδή όμως είναι πεζόδρομος, και ήταν πολύ ενοχλητικά όταν προσπαθούσε κάποιος να παρκάρει, έκαναν και τα τρία φτερά το συντομότερο δυνατόν. Για δέντρα δεν το συζητάμε καν, είπαμε λερώνουν, και βροχή για αυτοκαθαρισμό δεν υπάρχει αυτή την εποχή.

Μια που είπα για βροχή, αν δεν έρθει ο κόσμος τούμπα και ρίξει καμιά γερή στον λίγο χειμώνα που απομένει, φαίνεται πως ούτε τα πουλάκια δε θα έχουν να πιουν, όχι οι εκατομμύρια επισκέπτες του νησιού. Και μήπως, λέω μήπως, αντί να βάζουμε περιορισμούς μόνο στους αγρότες και τους πολίτες και να συζητάμε για μονάδες αφαλάτωσης που, ακόμα κι αν είναι χρήσιμες, θα αργήσουν, να δούμε και κανέναν πιθανό περιορισμό στα ξενοδοχεία και τα γκολφ; Μην φοβηθείτε να με πείτε αφελή, σε νεοφιλελευθερισμό ζούμε, και μάλλον είμαι όντως αφελής.

Σε νεοφιλελευθερισμό, εκτός από μας, ζούνε, ή θα ζήσουν σύντομα, και οι γείτονες Τούρκοι, με τους οποίους απ’ ότι φαίνεται μοιραζόμαστε, εκτός από τον καφέ, τον μουσακά και τον μπακλαβά, και την ίδια αγάπη για τις ελεύθερες πτώσεις. Άν συνεχίσουμε έτσι, μπορεί σύντομα να μην υπάρχουν, ούτε εδώ ούτε εκεί, χρήματα για καύσιμα πολεμικών αεροπλάνων και πλοίων, και να ησυχάσουμε για λίγο καιρό. Κι ας μείνουν να τσακώνονται οι ψαράδες μεταξύ τους, και με τους γλάρους, για το καλύτερο μελανούρι.

Πάντως τις προάλλες που με αφορμή την, ευτυχώς διπλωματική για την ώρα, κρίση των Ιμίων, έγιναν πτήσεις μαχητικών πάνω από το Ηράκλειο, δεν ξέρω αν πετάρισε το μάτι κανενός Τούρκου στρατηγού, αλλά οι Ηρακλειώτες είδαμε την καρδιά μας να πηγαίνει μέχρι την κούλουρη και να επιστρέφει.

Προσωπικά λέω, για να ξεχαστώ λίγο, να πάω να δω την παράσταση της Αμαλίας Καβάλη και του Γιάννη Σοφολόγη “Το πεπρωμένο ονομάζεται Κλοτίλδη”, που, κουβαλώντας εξαιρετικές κριτικές από την Αθήνα, κάνει μια μικρή περιοδεία στην Κρήτη, και στο Ηράκλειο θα παρουσιαστεί από την Παρασκευή εώς και την Κυριακή, στον Θεατρικό Σταθμό, στις 21.15.

Μακάρι να είναι τόσο καλή που να μας κάνει να πετάξουμε έστω και για λίγο στα σύννεφα, γιατί κατά τα άλλα, εδώ κάτω, με την κλιματική αλλαγή και τους πολέμους, δε μας βλέπω και τόσο καλά. Ελπίζω σύντομα να βρούμε τον τρόπο να ανεβούμε μέχρι την Ανδρομέδα. Ή, αν διαβάζουν τη Μεσόγειο, παρακαλώ τους Ανδρομεδιανούς να κάνουν τον κόπο να ρίξουν ένα φτερούγισμα μέχρι εδώ εκείνοι, μήπως και καταφέρουν να μας βάλουν λίγο μυαλό.

(έργο φωτογραφίας: Vincent Van Gogh, Wheatfield with Crows, 1890)