Περιμένοντας…

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Προσωπικά αγαπητοί φίλοι δεν περιμένω το Γκοντό για να φτιάξει ή να αναστατώσει τη ζωή μου. Καλά είμαι και έτσι αν και βασανιστικά μου λείπει το ψάρεμα. Τελοσπάντων όμως θα έρθει κι αυτό για να υποφέρουν και πάλι τα ψάρια από τις θανατηφόρες επιδρομές του καλαμιού μου.

Τώρα ακόμα μη φοβάστε. Δεν θα σας ταλαιπωρήσω πάλι με θαλασσινές περιπέτειες σε φουρτουνιασμένες θάλασσες. Κι αυτό επειδή πιο πολύ ταλαιπωρούμαι εγώ από τη νοσταλγία από ότι εσείς έστω κι αν έχετε ευαίσθητο στομάχι.

Θα ήθελα όμως να σας μεταφέρω στις ακροχιονιές και στα εγκλήματα που έχω εκεί διαπράξει σκοτώνοντας λαγούς και πέρδικες.

Δεν ντρέπομαι; θα μου πείτε. Τώρα ναι, τότε όχι. Πήγαινα που λέτε τότε στα ψηλά μας τα βουνά, πατώντας λίγο στο χιόνι κι όπου έβρισκα αστοιβίδα ή ασπάλαθο να ξεπορίζει, τον κλωτσούσα μετά μανίας και τρεις στις δέκα φορές κάποιος αλαφιασμένος λαγός θα ξεπετιόταν από μέσα, η καμιά πέρδικα θα έφευγε στριγκλίζοντας.

Τι μου έκαναν τα άμοιρα τα ζωάκια; Απολύτως τίποτα φυσικά. Ικανοποιούσα μόνο ένα από τα πιο σκοτεινά ανθρώπινα ένστικτα, αυτό του κυνηγού και χοροπηδούσα από τη χαρά μου κιόλας όταν οι τουφεκιές μου ήταν εύστοχες.

Θα μου πείτε τώρα ποιούς πάω να ευαισθητοποιήσω με τα παραπάνω. Ειλικρινά κανέναν. Τον δικό μου τον καημό γράφω.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *