Περί διχασμού

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Αν θέλεις να ελέγξεις μια ομάδα ανθρώπων ενώ ξέρεις πως οι σκοποί σου αλλά και ο τρόπος που θα τους εφαρμόσεις είναι αντίθετος από τα θέλω τους τότε αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να εφαρμόσεις το παλιό Βρετανικό ρητό Διαίρει και Βασίλευε.

Για να ελέγξεις μια ομάδα ανθρώπων πρέπει να αποδυναμώσεις την θέση τους, χωρίς όμως να φανεί ότι το κάνεις εσύ γιατί τότε θα συσπειρωθούν εναντίον σου.

Τι κάνεις τότε; Βάζεις στο παιχνίδι διαφορετικές και αντίθετες ιδεολογίες, και αφήνεις τον κόσμο να επιλέξει ανάμεσα σε αυτές ανάλογα με το πνευματικό και βιωτικό επίπεδο του, επικαλούμενος το δικαίωμα του στην ελευθερία σκέψης και στην Δημοκρατία η οποία δεν έχει εμπόδια.

Όταν λοιπόν κατανεμηθεί σωστά αυτή η δυναμική του κόσμου, κάτι που σημαίνει πως κανένα από αυτά τα ιδεολογικά μορφώματα δεν θα ξεπεράσει ένα ορισμένο επί τις εκατό ποσοστό,  τότε κάθε είδους επαναστατική κίνηση από μέρος του λαού εναντίον της όποιας κυβέρνησης είναι καταδικασμένο σε αποτυχία.

Αυτό συμβαίνει γιατί χάνεται ο στόχος και αντί από κοινού, όλες αυτές οι ομάδες να προσπαθήσουν να πετύχουν έναν κοινό σκοπό, αρχίζουν να πολεμούν η μία την άλλη βλέποντας εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν.

Μόνο που σε αυτή την χώρα η παγίδα του διχασμού έπεσε σε μια άλλη παγίδα που είχε στήσει η ίδια και αυτή έγκειται στο γεγονός ότι αυτή την στιγμή στην εξουσία υπάρχει ένα κόμμα το οποίο ανήκει στον χώρο αυτών των ιδεολογημάτων και πάντα σκοπός του ήταν να επαναστατεί δίχως αιτία.

Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας διαδικασίας είναι ότι εσύ, ο αρχικός υποκινητής της κατάστασης, περνάς τα μέτρα που θέλεις την ώρα που οι αντίπαλοι σου, ο λαός κλπ σφάζονται μεταξύ τους επηρεασμένοι από τα κατασκευασμένα προβλήματα που εσύ τους έχεις θέσει.

Με αυτόν τον τρόπο οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων έχουν καταφέρει όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον κόσμο να περάσουν αντιλαϊκά μέτρα και να επιβάλλουν τον νεοφιλελευθερισμό.

Όσο αφορά την Ελλάδα με αυτόν τον τρόπο επέβαλαν αναίμακτα τα μνημόνια, κατάφεραν και έβγαλαν εκτός μάχης τους αγανακτισμένους πολίτες και έφεραν τον Ελληνικό λαό στο σημείο που βρίσκεται.

Μόνο που σε αυτή την χώρα η παγίδα του διχασμού έπεσε σε μια άλλη παγίδα που είχε στήσει η ίδια και αυτή έγκειται στο γεγονός ότι αυτή την στιγμή στην εξουσία υπάρχει ένα κόμμα το οποίο ανήκει στον χώρο αυτών των ιδεολογημάτων και πάντα σκοπός του ήταν να επαναστατεί δίχως αιτία.

Όταν λοιπόν αυτό το κόμμα βρίσκεται στην εξουσία, είναι πολύ δύσκολο να επιβάλλει αυτή την διχαστική λογική εφόσον από την γέννηση του προέρχεται από αυτόν τον χώρο οπότε χάνει αυτομάτως τον επαναστατικό του ρόλο αλλά και την δυναμική που είχε να διχάζει.

Σε μια τέτοια περίπτωση οι διχαστικές συνταγές του παρελθόντος δεν μπορούν να εφαρμοστούν με επιτυχία μερική ή απόλυτη.

Οπότε μια τέτοια κυβέρνηση πρέπει να προσέξει διπλά γιατί αν συνεχίσει αυτού του είδους την πολιτική, θα χάσει κατά κράτος τον έλεγχο αλλά το πιο επικίνδυνο θα δώσει χώρο σε άλλες ακραίες αντιλήψεις να βγουν μπροστά και μάλιστα με την συναίνεση του κόσμου.