Περί Δικαιοσύνης και Αυτοδικίας

Όταν η δικαιοσύνη δεν υφίσταται η αυτοδικία έρχεται ως νομοτέλεια

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Προ ημερών έγραψα ένα κείμενο μικρό λέγοντας πως οι πρωτοβουλίες πολιτών με δράσεις όπως αυτή των Αναρχικών που κυνήγησαν εμπόρους ναρκωτικών στα Εξάρχεια πρέπει να επικροτούνται και αρκετοί θίχτηκαν. Πουθενά δεν μίλησα για αυτοδικία. Το να αμύνεσαι για τον εαυτό σου και τα παιδιά σου είναι κάτι απλά αυτονόητο όταν δεν νιώθεις πως θα το κάνει κάποιος άλλος για σενα.

Εκείνο όμως που δεν κατάλαβαν είναι πως αυτοί οι ίδιοι που έπεσαν να με φάνε φέρνοντας ως παράδειγμα ότι το ίδιο με τους Αναρχικούς κάνουν και οι Χρυσαυγίτες και ότι πρόκειται για αυτοδικία, δεν σκέφτηκαν πως οι επικριτές μου είναι οι πρώτοι που υπερασπίζονται και προκαλούν την αυτοδικία με τις πράξεις τους. Ναι! Αυτοί οι ίδιοι που την αποστέργουν. Πώς;

Με το στρίψιμο της κεφαλής επί δεκαετίες στα «φάλτσα» της Δικαιοσύνης – που δεν είναι και τόσο φάλτσα όταν ξέρουμε πως στην Ελλάδα έχει ήδη εμφανιστεί παραδικαστικό κύκλωμα.

Όταν δεν υπερασπίζεσαι τη Δικαιοσύνη και δεν απαιτείς την εφαρμογή της στο μέγιστο δυνατό επίπεδο ποιότητας, όταν σου λένε πως η χώρα σου είναι στις τελευταίες θέσεις του κόσμου στον τομέα αυτό κάτω από χώρες του Τρίτου Κόσμου και δεν σε αφορά, τότε είσαι μέρος του κακού. Τα προηγούμενα χρόνια πέρασαν δεκάδες σκάνδαλα μπροστά από τα μάτια μας και δεν αντιδράσαμε όσο θα έπρεπε αν στην πραγματικότητα δεν κοιτούσαμε να τη βολέψουμε («εγώ θα σώσω τον κόσμο μωρέ τώρα;»).

Υπάρχει ξέρετε ένας όρος της θερμοδυναμικής που λέγεται Εντροπία, ήτοι η τάση των πραγμάτων να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και έπειτα να έρχεται ισορροπία επί το λαϊκότερον (μετά την καταστροφή). Η Ελληνική κοινωνία έχει αυτή την τάση ακριβώς. Κι όλα είναι θέμα υποκρισίας. Κάνουμε πως τάχα νοιαζόμαστε. Δεν νοιαζόμαστε. Η εαυτάρα μας μόνο μας νοιάζει. Αυτό λοιπόν θα έχει πολύ άσχημο τέλος και λυπάμαι που σας χαλάω το κέφι, είναι και μή αναστρέψιμο. Τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει για να αποτραπεί; Πού ξέρω εγώ; Εγώ έκανα αυτό που μου λέει η συνείδησή μου και κοιμάμαι ήσυχος περιμένοντας τα «βεγγαλικά από το υπερθέαμα» όταν θα αρχίσουν να σκάνε…

Συνεπώς τώρα έχετε την άνεση να κοιτάτε τον εαυτό σας χωρίς τύψεις γιατί δεν υπάρχει ελπίδα να βελτιωθεί πλέον τίποτε: Ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Ξέρω ότι δεν γίνομαι συμπαθής αλλά ποιός σας είπε ότι με νοιάζει; Απόψεις καταθέτουμε όλοι και κουβέντα να γίνεται…

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Υπάρχει ξέρετε ένας όρος της θερμοδυναμικής που λέγεται Εντροπία

    Αχα! Υπέροχα! Άλλος ένας οπαδός του Carlin και άλλος ένας οπαδός της εντροπίας όπως ήταν και ο Carlin. Υπάρχει ελπίδα.

    > Η Ελληνική κοινωνία έχει αυτή την τάση ακριβώς. Κι όλα είναι θέμα υποκρισίας. Κάνουμε πως τάχα νοιαζόμαστε. Δεν νοιαζόμαστε. Η εαυτάρα μας μόνο μας νοιάζει. Αυτό λοιπόν θα έχει πολύ άσχημο τέλος και λυπάμαι που σας χαλάω το κέφι, είναι και μή αναστρέψιμο. Τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει για να αποτραπεί; Πού ξέρω εγώ;

    Όλα αυτά είναι αλήθεια, εκτός απο το τελευταίο. Θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει αρκετά, αλλά πρώτο βήμα για να λύσεις ένα πρόβλημα είναι η αποδοχή της ύπαρξής του.

    Αναρωτηθήκατε στο προηγούμενό σας για τους συλλόγους και τι κάνουν. Μα τι να κάνουν ενώ συνήθως δεν αποδέχονται απλούστερα και προφανέστερα θέματα π.χ. δεν αποδέχονται οτι υπάρχει καν ενδοσχολική βία και οτι τα «αγγελούδια» τους είναι αθώα και δεν θα πείραζαν ποτέ κανέναν. Άρα πρόβλημα που δεν το αναγνωρίζεις, δεν επιλύεται (αξίωμα). Το μη-αναστρέψιμο της κατάστασης απο εκεί κυρίως πηγάζει.

  2. Ίων Χριστοφιλόπουλος

    Ίων Χριστοφιλόπουλος    

    Συμφωνούμε εντελώς. Το ζήτημα είναι να ανοίξει αυτή η συζήτηση στην κοινωνία μας κάποτε. Έχουμε αργήσει πολύ.

    1. Oraia ta lete re    

      Είναι δύσκολο, λέει η παροιμία, να μάθεις σε γέρο γάιδαρο καινούργια περπατησιά. Δυστυχώς για να ανοίξει αυτή η κουβέντα θα πρέπει να περιμένουμε τις καινούργιες γενιές και να ελπίζουμε να μην μάθουν να κάνουν τα ίδια πράγματα από τις παλαιότερες. Προς το παρόν τα πράγματα δεν φαίνονται θετικά.

      Απο προσωπική μου παρατήρηση (ελπίζω να κάνω λάθος) οι νέοι γονείς-ελικόπτερα έχουν κάνει ήδη τη ζημιά τους. Ας μην πάμε μακρυά, μόνο και μόνο που εμφανίζονται στα σχολεία και ζητάνε τα ρέστα απο τους καθηγητές για τους κακούς βαθμούς των παιδιών τους και δεν αναρωτιούνται «μήπως το παιδί μου δεν διάβασε ή δεν προσπάθησε;» μαθαίνουν στα παιδιά τους το χειρότερο πράγμα που μπορούν να μάθουν : Οτι δεν έχει σημασία η ουσία, η γνώση ή η επίδοση, αλλά το τι θα γράψει ο βαθμός. Και αν ο βαθμός δεν είναι ο επιθυμητός, τότε θα «βάλουμε χέρι» στον βαθμολογητή και θα έρθει το αποτέλεσμα που θέλουμε χωρίς κόπο. Τα παιδιά μαθαίνουν οτι δεν έχει σημασία το τι θα κάνουν και οτι όλα είναι θέμα αν θα υπάρξει μια άκρη στον βαθμολογητή. Μαθαίνουν οτι δεν υπάρχει ήττα, οτι δεν υπάρχει λάθος, δεν υπάρχει κάτι στο οποίο μπορεί να αποτύχουν. Μαθαίνουν να νομίζουν οτι όλος ο κόσμος τους χρωστάει την επιτυχία. Μέχρι να έρθει η πραγματικότητα και να διαλύσει όλο το οικοδόμημα στο οποίο έχτισαν τον ψυχισμό τους. Και μετά, τι;

      Μιας και σας αρέσει ο Carlin, τα είπε καλύτερα απο εμένα (προφανώς !) σε αυτά τα 30 δευτερόλεπτα (3:34 με 4:01 αν δεν λειτουργήσει αυτόματα το λινκ) :
      https://youtu.be/h6wOt2iXdc4?t=3m34s

      και το βλέπουμε γύρω μας παντού, αλλά εκεί που η ζημιά κάνει μπαμ απο μακρυά είναι στο ιντερνετ. Αμα παίζετε online διαδικτυακά παιχνίδια και έχετε δει πως συμπεριφέρονται τα παιδιά σε ένα περιβάλλον που ξέρουν οτι δεν υπάρχουν επιπτώσεις, μόνο φρίκη μπορείτε να νιώσετε για το μέλλον που έρχεται. Και οι γονείς; Ακόμη πιστεύουν σε «αγγελούδια».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *