Παρανοϊκός: Ο εξυπνότερος;

Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

Έχεις ήδη τα πρώτα συμπτώματα της παράνοιας όταν για μία ημερίσια εκδρομή παίρνεις μαζί σου εσώρουχα για τρεις μέρες… για κάθε ενδεχόμενο.

Η προοπτική μιας καταστροφής στα καινούρια, άθικτα εσώρουχα.

Τέλος πάντων, ο εγκέφαλος που δεν επικεντρώνεται σε μοιραία ενδεχόμενα, είναι περισσότερο υγιής ( λένε), λιγότερο ευαίσθητος όσον αφορά τα πράγματα της ζωής (λέω).

Η απασχόληση με τις «πιθανές ταλαιπωρίες» των ημερών που θα έρθουν, είναι ήδη παράνοια, ήδη εξασθενεί τη ζωτική μας ενέργεια.

Όμως -λέω- όποιος είναι προικισμένος με μυαλό, είναι παρανοϊκός.

Τα ευνοϊκά γεγονότα δεν τον απασχολούν, έρχονται από μόνα τους. Όμως το να προσπαθείς να «συλλάβεις» κινδύνους που ενδέχεται να έρθουν είναι σημαντικό, ενώ παράλληλα σε αρρωσταίνει.

Oh yes! Πληρώνεις τίμημα για το θάρρος της παράνοιας.

«Να πατήσω με το αριστερό μια σχάρα αποχέτευσης σημαίνει τύχη, εξουδετερώνει τη γρουσουζιά… Δεν το πιστεύω, αλλά τι κοστίζει να το κάνω;».

Ξαφνικά βρίσκεσαι κάτω από την επήρεια αυτού του αλλόκοτου πράγματος, διότι έτσι και δεν το κάνεις μια φορά, συνδέεις ό,τι κακό σου συμβει με αυτό το γεγονός, με το αμάρτημα της παράλειψης.

Έτσι επικεντρώνεσαι, σχεδόν νοσηρά, στο άγγιγμα κάθε σχάρας με το αριστερό σου πόδι. Ο φόβος ότι παρέβλεψες κάτι σε κάνει νευρικό και ανήσυχο.

Μερικές φορές δοκιμάζεις τον εαυτό σου και επίτηδες παραβλέπεις μια σχάρα. Σύντομα γεννιέται μια ανησυχία, μια ανασφάλεια, κατηγορείς τον εαυτό σου, μετανοιώνεις… η παραμικρή δυσμένεια και έχεις αμέσως την ολέθρια «λογική» εξήγηση για το γεγονός. «Φτου! Έτσι και να πατούσα τη σχάρα με το αριστερό μου πόδι!».

Όμως…

Κάθε γυναίκα που αγαπάς σοβαρά, σε φέρνει, κάθε ώρα και στιγμή, σε χιλιάδες-εκατομμύρια κινδύνους να την χάσεις, κάπως. Όμως ο άντρας που δεν κλίνει προς την παράνοια, δηλαδή ο ηλίθιος, δεν το νιώθει, δεν περνάει στη συνείδησή του αυτό το πράγμα. Έχει την τύχη να υποφέρει μια πιθανή καταστροφή, όχι όμως την πολύ πιο τρομερή προετοιμασία αυτής. Ο άνθρωπος που σε σχέση με ένα «αγαπημένο πλάσμα» δεν έγινε παρανοϊκός, δεν αγάπησε το πλάσμα αυτό ούτε μια στιγμή.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα μια φορά μου είπε: «Πρέπει να ακολουθώ τους νόμους της θρησκείας όλο και πιο αυστηρά, γιατί όσο πλησιάζει ο καιρός της τελευταίας εξομολόγησης, τόσο πιο πολύ φοβάμαι».

Η θρησκεία είναι ένα είδος «ιδανικής αξιοποίησης» της μανίας καταδίωξης στα ανθρώπινα νεύρα.

Εν πάση περιπτώσει, η παράνοια έχει το εξής καλό: Δεν χρειάζεται αργότερα να κατηγορείς τον εαυτό σου για την έλλειψη πρόληψης… Κάτι είναι και αυτό στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε.

Η πνευματική βεβαιότητα πως είσαι σε θέση να αποφύγεις κάποιους κινδύνους, ίσως να είναι μια βαθύτερη ευτυχία από τον ηρωϊσμό : «πέφτω με τα μούτρα στη ζωή και στις θανατηφόρες μάχες»… ίσως.

Ηρωϊσμός και παράνοια είναι βαθύτατες αντιφάσεις. Ο ένας δεν υπολογίζει τίποτε, ο άλλος υπολογίζει τα πάντα. Ο ένας βλέπει παντού τη νίκη, ο άλλος βλέπει την ήττα παντού. Ο ένας είναι ένας χαρούμενος ανόητος, ο άλλος ένας δυστυχισμένος σοφός.

Όμως μπορεί ο σοφός να είναι ποτέ στ΄αλήθεια δυστυχισμένος; Και μπορεί ο ανόητος να είναι ποτέ στ΄αλήθεια ευτυχισμένος;.

Η παράνοια με μέτρο είναι η ικανότητα να προβλέπεις έναν κίνδυνο και με τη δύναμη της νοημοσύνης να τον αποφεύγεις.

Το αντίθετο είναι η ασφάλεια της βλακείας, δηλαδή η «ειρήνη».

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Ηρωϊσμός και παράνοια είναι βαθύτατες αντιφάσεις.

    Σε επίπεδο καρικατούρας, ναι. Σε πρακτικό επίπεδο όμως δεν είναι αμοιβαίως αποκλειόμενες. Ίσα-ίσα είναι μάλλον συμπληρωματικές έννοιες.

    > Ο άνθρωπος που σε σχέση με ένα «αγαπημένο πλάσμα» δεν έγινε παρανοϊκός, δεν αγάπησε το πλάσμα αυτό ούτε μια στιγμή.

    Αυτή η αγωνία να ριφθεί το σφάλμα και το φταίξιμο στον απατημένο, πολύ με διασκεδάζει.
    Αν είναι ζηλιάρης/α και παρανοϊκός/η, τότε είναι καταπιεστικός/η και δεν σας αγαπάει πραγματικά γιατί δεν σας εμπιστεύεται.
    Αν ΔΕΝ είναι ζηλιάρης/α και παρανοϊκός/η, τότε είναι αδιάφορος/η και δεν σας αγαπάει πραγματικά γιατί σας εμπιστεύεται και δεν ανησυχεί οτι θα κάνετε κάτι λάθος.

    Η φράση «και κερατάς και δαρμένος» σε άλλο επίπεδο!

  2. Ίρις    

    Η παράνοια περιέχει την αλήθεια λένε, λογικό αφού από την φαντασία πηγάζει, ενώ η λογική είναι το εργαλείο επεξεργασιας. Το μαύρο χιούμορ δεν αναιρεί τη σοβαρότητα των γνωμικών που διαδέχεται το ένα, το άλλο. Αυτό με την παράνοια της αγάπης μου άρεσε πολύ, στέκεται και μόνο του. Η αγάπη έχει τρέλα. Ναι, ούτε εγώ μπορώ να φανταστώ μια αγάπη χωρίς τρέλα, παρά μόνο στο ευαγγέλιο και σε τίποτα «νιρβανατζήδες», γιατί φαντάζομαι πως σε μια πραγματική νιρβάνα η αγάπη είναι περιττή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *