Πάψτε να πιέζετε τα παιδιά σας πριν να είναι αργά

Οι επαγγελματίες γονείς του σήμερα είναι ο τρόμος της ανθρωπότητας του αύριο

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Πόσο εύκολο είναι να παραμείνεις κόσμιος όταν πρόκειται να μιλήσεις για αμαρτίες γονέων που παιδεύουσι τέκνα; Καθόλου αλλά ας γίνει μία προσπάθεια. Από τότε που η γυναίκα έπεσε στην παγίδα της «ισότητας» και το σύστημα την έβγαλε στην αγορά εργασίας έχει αρχίσει να διαλύεται το σύμπαν.

Παλιά τα παιδιά μεγάλωναν με τους γονείς τους. Έβγαιναν στις αλάνες, μάτωναν, ενίοτε μάτωναν και λίγο περισσότερο από το επιθυμητό αλλά πάντως είχαν αφενός μεν τη δυνατότητα να ματώσουν αφετέρου την ελευθερία επιλογής του ρίσκου. Και κάπως έτσι μεγάλωναν άνθρωποι.

Περί τα τέλη του ’70 και μετά λοιπόν που η γυναίκα εκτός από τις ευθύνες της φορτώθηκε και εκείνες του άντρα (με τα απαραίτητα λαϊφσταϊλατζίδικα να της χαϊδεύουν τα αυτιά για το πόσο σπουδαία καριερίστρια μπορεί να γίνει), τα παιδιά βρέθηκαν να μεγαλώνουν περισσότερο με τους παππούδες αλλά και πάλι τα πράγματα ήταν κάπως καλύτερα από σήμερα.

Έλα μου ντε που στις μέρες μας άλλαξε η γενιά των «παππούδων» και οι γιαγιάδες είναι οι πρώην καριερίστριες των ’70s και ’80s και δεν έχουν και τόσο διάθεση να παίξουν τις «γιαγιάδες».

Έτσι, σε μόλις 40 περίπου χρόνια έχουμε μια νέα γενιά μαμάδων που δεν έχουν… γιαγιάδες να νταντέψουν τα παιδιά τους. Δεν υπάρχουν και αλάνες στο μεταξύ και κάπως έτσι τα παιδιά μπήκαν στον «προγραμματισμό»…

Βλέπω γύρω μου παντού, οικογένειες που στέλνουν μαζικά τα πιτσιρίκια από το θεατρικό παιχνίδι, στο κολυμβητήριο, μετά σε παραδοσιακούς χορούς, δυο ξένες γλώσσες, μουσική και ζωγραφική, «δημιουργική γραφή» και ο κατάλογος τέλος δεν έχει. Όταν έρθει δε το καλοκαίρι δεν γλυτώνουν από την κατασκήνωση, τις ξένες γλώσσες, τους «εκπαιδευτικούς φορείς» (επί πληρωμή πάντα) και γω δεν ξέρω τι άλλο. Κι όλο αυτό το βαφτίζουν με την ανατριχιαστική λέξη: ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ!

Θα ήθελα να ήξερα πραγματικά ποιός ανώμαλος εγκέφαλος σκέφτηκε αυτή ακριβώς τη λέξη… για παιδιά!

Πάτε καλά; Έχετε καταλάβει τι ακριβώς κάνετε στα παιδιά σας; Το παιδί σας το μόνο που έχει ανάγκη είναι να γυρίσει σπίτι από το στρατόπεδο συγκέντρωσης που λέτε σχολείο και να το πάρετε αγκαλιά, να νιώσει ότι ασχολείστε μαζί του και έτσι θα αποκτήσει την αίσθηση ασφάλειας και αγάπης που είναι τα δύο βασικά και μόνο που χρειάζεται για να γίνει Άνθρωπος. Τα υπόλοιπα θα τα βρει στην πορεία διότι ούτως ή άλλως για να μεγαλώσει ένα παιδί δεν έχει παρά να περιμένει. Ο χρόνος θα κάνει τα απαραίτητα.

Αφήστε λοιπόν την υποκρισία γιατί τον εαυτό σας σκέφτεστε και πώς θα τα ξεφορτωθείτε με τις «Δραστηριότητες» και πάρτε τα παιδιά σας αγκαλιά και βγείτε έξω να περπατήσετε και να ακούσετε τι θέλουν να σας πουν. Διότι αν δεν το κάνετε τώρα, θα το κάνουν αυτά αργότερα και αυτά που θα σας πουν δεν θα σας αρέσουν. Καθόλου. Δείτε και το βίντεο αν φτάσατε ως εδώ διαβάζοντας.