«Πάντα ετοιμόλογος»… μία βαρβαρότητα

Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

Υπάρχουν τόσοι πολλοί που είναι υπερήφανοι για την ετοιμότητά τους, επειδή έχουν ανά πάσα στιγμή μια έτοιμη και «έξυπνη» απάντηση για τον «κατώτερο» συνομιλητή τους.
Τόσους και τόσους θαυμάζουμε για το «ταλέντο» αυτό.

Και όμως….

Η ετοιμότητα λόγου ανά πάσα ώρα και στιγμή, σε όλες τις καταστάσεις, είναι απλώς βαρβαρότητα.

Πόσο βάρβαρος πρέπει να ‘σαι όταν έχεις μια έτοιμη απάντηση για την κάθε κακία, τον κάθε δηλητηριώδη υπαινιγμό, για την κάθε ύπουλη επίθεση, χωρίς να χάσεις την ψυχραιμία σου, χωρίς ποτέ να παγώσεις από φρίκη, χωρίς ποτέ να χάσεις τη λαλιά σου απο έκπληξη;

Ο «πάντα-ετοιμόλογος» είναι η έκφραση ενός είδους εσωτερικής παρακμής.
Μια συναισθηματική «αρτηριοσκλήρυνση». Πόρωση σκέτη είναι.

Όμως να τα «χάνεις», να θλίβεσαι, να εκπλήσσεσαι που ζεις σε έναν τέτοιο κόσμο, αυτό θα πει πολιτισμός.
Όσο πιο αργά σου έρθει η «κατάλληλη απάντηση», π.χ. για μία ύβρη, τόσο πιο ανθρώπινος είσαι. Αυτό υποστηρίζω.

Αν δεν σου έρθει καμιά απάντηση, στην ύβρη, τότε είσαι άνθρωπος.

Όχι, δεν προτείνουμε το «δώσε και το άλλο μάγουλο», μπούσουλας είναι.

Ναι, υπάρχει και ο Διογένης, αλλά κι εκείνος μπούσουλας είναι, ενώ εσύ είσαι άνθρωπος. Πληγώνεσαι, πονάς, κλαις.

Στην αληθινή ζωή η «κατάλληλη ατάκα», ανά πάσα στιγμή, δεν είναι ανθρώπινη, δεν είναι ευφυία, δεν είναι «κουλτούρα». Είναι βαρβαρότητα.

Αν στεκόμαστε «ντούροι» μπροστά στην κάθε προσβολή με μια έτοιμη απάντηση στο στόμα, τι είμαστε τότε;

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Υπάρχουν τόσοι πολλοί που είναι υπερήφανοι για την ετοιμότητά τους

    αλήθεια; Περίεργο μου φαίνεται το να είναι και πολλοί. Προσωπικά έχω παρατηρήσει πως όσο περισσότερο ετοιμόλογος είναι κάποιος, τόσο λιγότερο «ψώνιο» είναι και δεν περηφανεύεται ιδιαίτερα, ακριβώς επειδή ο ίδιος μπορεί να φανταστεί πως θα ακουγόταν κάτι τέτοιο και πόσο εύκολα θα μπορούσε κάποιος άλλος να τον κάνει ρεζίλι αμα περηφανευόταν για κάτι τόσο απλό.

    > Πόσο βάρβαρος πρέπει να ‘σαι όταν έχεις μια έτοιμη απάντηση για την κάθε κακία, τον κάθε δηλητηριώδη υπαινιγμό, για την κάθε ύπουλη επίθεση, χωρίς να χάσεις την ψυχραιμία σου, χωρίς ποτέ να παγώσεις από φρίκη, χωρίς ποτέ να χάσεις τη λαλιά σου απο έκπληξη;

    Αυτό είναι το κλασσικό λάθος που γίνεται και με τον Μακιαβέλλι. Τι έκανε ο Μακιαβέλλι; Κατέγραψε τις μηχανορραφίες και τις τακτικές που έβλεπε γύρω του.
    Τι κάνανε όσοι διαβάσανε τον Μακιαβέλλι; Τον κατηγορήσανε οτι ΑΥΤΟΣ τις εφηύρε και οτι οι ειδεχθείς διδασκαλίες του χαλάγανε την πιάτσα. Είναι δύσκολο βλέπεις να παραδεχθείς την άσχημη πραγματικότητα.

    Αυτό κάνετε και εσείς τώρα με τους ετοιμόλογους. Τι κάνουν οι ετοιμόλογοι; Έχουν καταγράψει την ασχήμια και την κακία της κοινωνίας και έτσι είναι εύκολο για αυτούς να δούνε τα σημάδια και είναι έτοιμοι για το κακό που τους ετοιμάζουνε οι άλλοι.
    Τι κάνατε εσείς; Κατηγορείτε τους ετοιμόλογους οτι ΑΥΤΟΙ είναι βάρβαροι και καταδικάζετε αυτούς, αντί για την «κακία» τους » δηλητηριώδεις υπαινιγμούς» και τις » ύπουλες επίθεσεις».
    Όπως και πριν αντιλαμβάνομαι πως είναι δύσκολο να παραδεχθεί κάποιος την άσχημη πραγματικότητα και είναι πολύ εύκολο να την «φορτώσεις» σε κάποιον που την αντιλαμβάνεται.

    > Όμως να τα «χάνεις», να θλίβεσαι, να εκπλήσσεσαι που ζεις σε έναν τέτοιο κόσμο, αυτό θα πει πολιτισμός.

    Λίγοι γεννιούνται ετοιμόλογοι (είχα την τύχη να έχω δύο συμμαθητές με τέτοια ταλέντα (*) ). Όλοι οι υπόλοιποι «δημιουργούνται» απο τον «πολιτισμό» του κόσμου που ζούνε. Κάπου, με το πέρασμα του χρόνου θα πρέπει να μάθεις να μην εκπλήσσεσαι απο πράγματα που έχεις δει ξανα και ξανά και ξανά και ξανά.

    Το να μαθαίνεις και να εξελίσσεσαι αυτός είναι ένας βασικός άξονας του να είσαι άνθρωπος και ζωντανός, ορισμός δοσμένος απο την φύση και όχι απο τον «πολιτισμό».

    > Αν στεκόμαστε «ντούροι» μπροστά στην κάθε προσβολή με μια έτοιμη απάντηση στο στόμα, τι είμαστε τότε;

    Συνήθως είμαστε κάποιοι που το έχουμε ξαναδεί το έργο.

    (*)
    Φαίνεται να νομίζετε οτι οι ετοιμόλογοι είναι τίποτα τέρατα που μόνο ασχολούνται με προσβολές και τις κακίες κτλ κτλ. Στην πραγματικότητα όμως είναι αρκετά διασκεδαστικοί και συνήθως άκακοί ήρεμοι τύποι που από τους οποίους μπορείς να μάθεις πολλά επειδή παρατηρούν πράγματα γύρω τους. Επι παραδείγματι, ήμουν στο κατάστημα ενός ετοιμόλογου και μιλούσαμε για την κίνηση της αγοράς και κάτι του λέω στα πλαίσια «ε, και με την οικονομική κρίση» και μου λέει:
    – «ωωωπ, για μισό λεπτό. Δεν έχουμε οικονομική κρίση.»
    – «Εμ τι έχουμε; πλάκα μου κάνεις; Έχεις και κατάστημα και μου λες δεν έχουμε κρίση;»
    – «Η κρίση», μου λέει, «είναι εξ ορισμού λέξη που δηλώνει κάτι παροδικό και ξαφνικό. Άντε λοιπόν να έχεις κρίση 2 με 3 χρόνια το πολύ. Μετά απο τα τρία χρόνια δεν έχεις πλέον κρίση, έχεις ΠΑΡΑΚΜΗ!»

    Πόσο εύστοχος! πόσο εντύπωση μου έκανε και πόσο πιο σοβαρά θα παίρναμε την κατάστασή μας αν ήμασταν ειλικρινείς με αυτό που βλέπουμε.
    Είπε κάτι κακό;
    Ήταν «βάρβαρος» που αντί να δέχεται την λεκτική κοροϊδία/δικαιολογία που έχουμε σαν κοινωνία («ε, περνάμε κρίση τι να γίνει») κάθισε και τα έβαλε κάτω και έθεσε τα πράγματα όπως όντως ήταν;
    Ή μήπως φταίει αυτός για την κατάσταση της παρακμής την οποία επισήμανε;

    Τίποτα από τα τρία.

  2. Άνα Ζουμάνη

    Άνα Ζουμάνη    

    Για τους λόγους που αναλύσατε δεν γράψαμε «ετοιμόλογος» αλλά «πάντα ετοιμόλογος», δηλαδή «όταν ο ετοιμόλογος γίνεται παθολογία», και εννοούμε εκείνους που «δημιουργούνται» απο τον «πολιτισμό» του κόσμου που ζούνε.».
    Το δε «ταλέντο» βρίσκεται στα εισαγωγικά.
    Άλλο ετοιμόλογος σκέτο, άλλο να ασκείς την «ετοιμολογία» ανά πάσα στιγμή. Το δεύτερο είναι που σε φθείρει.
    Ο έχων το φυσικό ταλέντο δε νομίζω να αναλώνεται σε ψυχοφθόρες καταστάσεις, μέχρι να νιώσει τον εαυτό του «ξένο, φορτικό» (βλέπε Καβάφη), δηλαδή μέχρι να καταστραφεί η ευαισθησία του, η ικανότητα μα σοκάρεται, να εκπλήσσεται, να ενθουσιάζεται… ένα είδος θανάτου. Κάποια πράγματα ας μένουν αναπάντητα…

    1. Oraia ta lete re    

      > Για τους λόγους που αναλύσατε δεν γράψαμε «ετοιμόλογος» αλλά «πάντα ετοιμόλογος»

      Μα δεν είναι χαρακτηριστικό που «ανοίγει και κλείνει» κατ’ επιλογήν. Αν είσαι αρκετά καλός και γρήγορος για να χαρακτηριστείς «ετοιμολογος» είσαι εξ ορισμού «πάντα ετοιμόλογος».

      > Άλλο ετοιμόλογος σκέτο, άλλο να ασκείς την «ετοιμολογία» ανά πάσα στιγμή.

      Άρα δεν είναι κάτι που «ασκείται», δεν είναι δικηγορία, π.χ. που την ασκείς στο δικαστήριο και όταν φεύγεις απο το δικαστήριο δεν την ασκείς. Είναι ο χαρακτήρας σου, είναι κομμάτι του εαυτού σου, δεν κλείνει.

      Και γιατί να το κλείσεις ακόμη και αν μπορείς; Μπορείτε να βρείτε έστω και ένα παράδειγμα που μπορεί κάποιος να πει «Έχω μια καλή απάντηση για να υπερασπίσω τον εαυτό μου, αλλά δεν θα την δώσω;»

      Εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε ένα, εκτός και αν ο ετοιμόλογος διαλέγει να κάνει τον χαζό σε κάποια κατάσταση που δεν τον αφορά.

      > Το δεύτερο είναι που σε φθείρει.

      Δεν έχω παρατηρήσει κανέναν ετοιμόλογο να φθείρεται απο την ετοιμολογία του. Ίσα- ίσα μια χαρά ωφελούνται απο αυτήν σε όλες τις κοινωνικές τους εκφάνσεις.

    2. Oraia ta lete re    

      > Ο έχων το φυσικό ταλέντο δε νομίζω να αναλώνεται σε ψυχοφθόρες καταστάσεις, μέχρι να νιώσει τον εαυτό του «ξένο, φορτικό» (βλέπε Καβάφη), δηλαδή μέχρι να καταστραφεί η ευαισθησία του, η ικανότητα μα σοκάρεται, να εκπλήσσεται, να ενθουσιάζεται… ένα είδος θανάτου. Κάποια πράγματα ας μένουν αναπάντητα…

      Για αυτό το δεύτερο χρειάζεται μια ξεχωριστή απάντηση. Μπερδεύετε τον ετοιμόλογο με τον μηδενιστή. Το να είσαι έτοιμος ή αρκετά εύστροφος για να διαχειριστείς κάτι που θα σου πουν, δεν σημαίνει οτι δεν έχεις ευαισθησίες ή οτι δεν σε σοκάρει αυτό το οποίο αντιμετωπίζεις.

      Είναι σαν την βασική αρχή διαχείρισης κρίσεων που λέει «Διατήρησε την ψυχραιμία σου», δεν λέει να είσαι έτοιμος για όλα. ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να είναι έτοιμος για όλα, πάντα θα υπάρχουν πράγματα έξω από τις γνώσεις ή τις προβλέψεις μας και αυτή είναι και η έννοια της κρίσης. Το οτι υπάρχει κάποια κρίση, πάει να πει, εξ ορισμού, οτι οι ετοιμασίες μας αποδείχθηκαν ελλιπείς. Ο ετοιμόλογος λοιπόν δεν είναι κάποιος που έχει «καταστραφεί η ικανότητα του να σοκάρεται» αλλά έχει το σθένος να μην χάσει την ψυχραιμία του μπροστά στο σοκ και έχει και την ταχύτητα της κρίσης (ή απο ταλέντο ή απο παλαιότερη εμπειρία) για να πάρει μια γρήγορη απόφαση στο τι να απαντήσει και να πράξει. Αυτό είναι όλο. Τίποτα το τόσο τραγικό ή ψυχοφθόρο.

  3. Βασίλης Μαρ.    

    «Πόσο βάρβαρος πρέπει να ‘σαι όταν έχεις μια έτοιμη απάντηση για την κάθε κακία, τον κάθε δηλητηριώδη υπαινιγμό, για την κάθε ύπουλη επίθεση, χωρίς να χάσεις την ψυχραιμία σου, χωρίς ποτέ να παγώσεις από φρίκη, χωρίς ποτέ να χάσεις τη λαλιά σου απο έκπληξη;»

    «Χάνω τη λαλιά μου». Είναι κι αυτό μια απάντηση. Απλώς πιο εσωτερική. «Ετοιμόλογος» που να έχει σε όλα μια απάντηση, δεν υπάρχει. Μόνο ο εγωιστής έχει.

  4. Γιώργος Χρηστάκης

    Γιώργος Χρηστάκης    

    Όλα είναι θέμα μέτρου και αντιληπτικής διεισδυτικότητας…

  5. Τ.Η.

    Τ.Η.    

    Είμαι η πιο «πάντα ανετοιμόλογη» που υπάρχει και αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που κάποιος συνέλαβε με τόση ευαισθησία αυτό το θέμα και μπήκε στον κόπο να το γράψει για να μπορέσουν να το διαβάσουν κι άλλοι ανετοιμόλογοι. Πάντα ετοιμόλογοι φυλαχτείτε… κάποιοι σας κατάλαβαν!

    1. Oraia ta lete re    

      > Πάντα ετοιμόλογοι φυλαχτείτε… κάποιοι σας κατάλαβαν!

      Να φυλαχθούνε από τι;

    2. Oraia ta lete re    

      > Είμαι η πιο «πάντα ανετοιμόλογη» που υπάρχει και αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που κάποιος συνέλαβε με τόση ευαισθησία αυτό το θέμα

      Α, και τώρα που το παρατήρησα. Στα σχόλια σε προηγούμενο άρθρο για την θρησκεία κάποιοι δεν κατάλαβαν την διαφορά την «λαχταράμε τον εαυτό μας» με το » λαχταράμε την ΛΥΤΡΩΣΗ ΓΙΑ τον εαυτό μας».

      Νομίζω πως η πρόταση που κάνω quote απαντάει πλέον πρακτικά σε αυτό το ερώτημα χωρίς να χρειαστεί κανένας κόπος 🙂

  6. Akatanoitos    

    Ορθή Επανάληψη …

    >Αν στεκόμαστε «ντούροι» μπροστά στην κάθε προσβολή με μια έτοιμη απάντηση στο στόμα, τι είμαστε τότε;

    Δεν ξέρω … Ίσως είμαστε αφέντες των συναισθημάτων μας, κύριοι του ζώου που προσπαθεί με κάθε τρόπο, σε κάθε στροφή, από μέσα μας και να «κατασπαράξει» τον συν-άνθρωπό μας ?

    > Ναι, υπάρχει και ο Διογένης, αλλά κι εκείνος μπούσουλας είναι, ενώ εσύ είσαι άνθρωπος.

    Δύο πράγματα σε αυτή την πρόταση.

    Το πρώτο πράγμα είναι ότι όπως είναι γραμμένη υπονοεί ότι ο Διογένης δεν ήταν άνθρωπος. Και σε συνδιασμό με το υπόλοιπο άρθρο είναι σαν να λέει ότι επειδή ο Διογένης ήταν αυτός που ήταν και δεν ήταν σαν «εμένα» τότε αυτό τον κάνει λιγότερο άνθρωπο.

    Το δεύτερο είναι ότι ο μπούσουλας υπάρχει εξ’ορισμού για να βρούμε τον δρόμο μας προς κάποια κατεύθυνση/αποτέλεσμα, οπότε ένας μπούσουλας που δεν χρησιμοποιείται, που δεν αξιοποιείται, είναι άχρηστος.

    >Άλλο ετοιμόλογος σκέτο, άλλο να ασκείς την «ετοιμολογία» ανά πάσα στιγμή. Το δεύτερο είναι που σε φθείρει.

    Από πότε η ετοιμολογία είναι επάγγελμα ?

    >Ο έχων το φυσικό ταλέντο δε νομίζω να αναλώνεται σε ψυχοφθόρες καταστάσεις, μέχρι να νιώσει τον εαυτό του «ξένο, φορτικό» (βλέπε Καβάφη), δηλαδή μέχρι να καταστραφεί η ευαισθησία του, η ικανότητα μα σοκάρεται, να εκπλήσσεται, να ενθουσιάζεται… ένα είδος θανάτου. Κάποια πράγματα ας μένουν αναπάντητα…

    Και από πότε η ετοιμολογία είναι ψυχοφθόρα κατάσταση. Αν μη τι άλλο νομίζω ότι τα έχετε πάρει ανάποδα τα πράγματα. Η ετοιμολογία είναι, θα μπορούσε άνετα να πει κανείς, μια ασπίδα στις ψυχοφθόρες καταστάσεις. Δεν είναι η ετοιμολογία που κάνει ένα άνθρωπο να έχει «μια συναισθηματική «αρτηριοσκλήρυνση»», αλλά η συνεχής τριβή του με καταστάσεις ψυχοφθόρες.

  7. Nikoleta Papathanasiou    

    Κάποιες διαφορετικές ματιές στα πράγματα εξυπηρετούν την ισορροπία. Εδώ έχουμε ένα πολύ όμορφα φιλοσοφημένο πρότυπο.

  8. Ιωάννης Παπαζήσης    

    Ο ετοιμόλογος άνθρωπος είναι εκ φύσεως και ευφυής. Έτσι είναι. Το να εχει κανεις την δυνατότητα να αμύνεται μπροστά σε τοξικούς ανθρώπους οι οποίοι έχουν σκοπό να τον μειώσουν και να θίξουν την προσωπικότητα του με τις όποιες προσβολές σκεφτούν ή να έχει την δυνατότητα να αντιπαραθέτει τις σκέψεις του και να επιχειρηματολογεί αστραπιαία σε μια φιλική συζήτηση δεν είναι βαρβαρότητα αξιαγάπητη κυρία Άνα. Είναι ευφυΐα. Και με λείπει το γεγονός ότι αντί να γράφετε κάτι θετικό για αυτούς τους ανθρώπους (που για να σας φύγει η απορία δεν ανήκω σε αυτούς, οπότε ναι είμαι αντικειμενικός οσο και αν δεν το θέλετε) τους χαρακτηρίζεται βαρβάρους. Δεν έχετε ιδέα για την βαρβαρότητα αγαπητή και καλό θα ήταν να μην ενοχλείτε τέτοιου είδους λέξεις άσκοπα. Σταματήστε πια εσείς οι νεοέλληνες να εκθιαζετε την μετριότητα και την κατάντια αυτού του λαού και αντί να κατηγορείτε τους ικανούς και έξυπνους συνανθρώπους μας κοιτάξτε λίγο την πλειοψηφία του νεοελληνα, του φυτού αυτού που λανθασμένα έχει την αντίληψη ότι είναι ακόμα σπουδαίος. Σπουδαίος ηταν, δεν είναι πια. Ένας λαός ο οποίος αποβλακονεται παρακολουθώντας τα σκουπίδια που του προσφέρουν και αντί να κάνει κάτι δημιουργικό ή να διαβάσει κάτι που θα τον κάνει καλύτερο άνθρωπο ή έστω αν δεν μπορεί να διαβάσει ας παρακολουθήσει κάτι αξιόλογο είναι άξιος κριτικής και μάλιστα σκληρής και όχι θαυμασμού. Ενας λαός που θαυμάζει παίκτες τηλεπαιχνιδιών και τους χρήζει ιδιότητες και ταλέντα απο το πουθενά και χωρίς να το αξίζουν, ένας λαός που κάνει είδωλα τυχαίους συμμετέχοντες στα ίδια σκουπίδια που διακαώς παρακολουθεί δεν είναι σπουδαίος. Είναι όλα τα αντώνυμα της λέξεως αυτής μαζι. Ας θαυμάσουμε λοιπόν αυτούς τους λίγους που έχουν παραμείνει άξιοι θαυμασμού και να κριτικάρουμε αυτούς που το έχουν ανάγκη και ίσως ξυπνήσουν κάποτε, αν και αμφιβάλλω.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.