Ο Χρονογράφος της Μεσογείου

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Μια από τις θρυλικές φυσιογνωμίες του οροπεδίου του Λασιθίου ήταν κι η θειά μας η Λουλούδα που εγώ δεν πρόλαβα αλλά την είχα ζωντανή μέσα μου από τις διηγήσεις του πατέρα μου.

Διηγήσεις και αναμνήσεις που ακόμη σε πάρα πολλούς είναι ζωντανές, αν κρίνει κανείς από τους χιλιάδες αναγνώστες που διάβασαν το χθεσινό χρονογράφημα του Αριστοτέλη Κ. Γραμματικάκη, ο οποίος με τον απαράμιλλο τρόπο του αναφέρεται σε αυτήν ως την «πρώτη ελληνίδια φεμινίστρια». Βεβαίως και δεν τολμώ να ανταγωνιστώ τον πατέρα μου και τις «χρονογραφικές σημειώσεις» του. Σημειώνω μόνο ότι νιώθω τη μεγάλη του ψυχή ικανοποιημένη για τα όσα εχθές άκουσε.

Υπόσχομαι ότι με τη βοήθεια του Μηνά Γεωργιάδη, πως θα ψάξω από τη Βικελαία για να βρω κι άλλα χρονογραφήματά του και να τα αναδημοσιεύσω.

Είναι αυτός ο ελάχιστος τρόπος τιμής προς έναν άνθρωπο που αναμφισβήτητα έγραψε τα ωραιότερα ελληνικά χρονογραφήματα.

Τα παραπάνω δεν είναι δε δικοί μου έπαινοι προς τον γεννήτορά μου. Ο Παλαιολόγος, ο Ρένος Αποστολίδης, ο Δ. Ψαθάς, και πολλοί άλλοι είχαν αποδεχτεί αυτή τη διαπίστωση και είχαν πλυμμυρίσει με γράμματα τον «χρονογράφο» της Μεσογείου και μάλιστα μια εποχή που η επικοινωνία μεταξύ τους δεν ήταν και το ευκολότερο πράγμα.

Να ναι καλά εκεί που είναι ο αείμνηστος. Κι εγώ όπως έχω το δικαίωμα θα συνεχίσω να σκαλίζω τις μνήμες του. Εσάς σας ευχαριστώ που τον θυμάστε.